Kapper

Vanocht­end was het weer eens tijd om een bezoek­je aan de kap­per te bren­gen. Inmid­dels heb ik na vele omzw­ervin­gen en meer en min­der goede ervarin­gen een vast adres gevon­den in de bin­nen­stad van Arn­hem. Niet echt om de hoek (de Turkse kap­per annex gezichts­masseur alsook nek­w­ervelkrak­er in ons buurtwinkel­cen­trum zou eerder voor de hand liggen, maar daar mag ik niet meer naar toe; nee, ik mag niet kla­gen…) maar wel betrouw­baar. Fijn is ook dat, ondanks dat ze pas om 9:00 uur open­gaan, je er toch al een kwartiert­je eerder naar bin­nen kunt. Met een kop­je koffie en de krant is het dan aan­ge­naam wacht­en in de weten­schap dat je bin­nenko­rt als eerste geholpen gaat wor­den. Aldus liep ik deze ocht­end rond half negen over het plein voor de Euse­bius kerk richt­ing de kap­sa­lon. Inmid­dels was de mist wat meer opgetrokken zodat ik de kerk nu wel op de foto kreeg, iets wat me eerder vanaf de Nel­son Man­dela brug niet zou zijn gelukt want daar hing een ste­vige nev­el boven de Rijn die het uitzicht op de stad geheel ont­nam.

arnhem

Nu zullen jul­lie denken wat dit alles te mak­en heeft met de beant­wo­ord­ing van de vijfde vraag in de #50books reeks. Wel, alles. Jul­lie moeten weten dat ik namelijk niet zo vaak in de stad kom. Ik heb daar nooit zo’n zin in. Er valt voor mij daar niet zoveel te halen. Met uit­zon­der­ing van (en hier komt de link naar #50books om de hoek kijken) cd’s en boeken. Daar­voor kun­nen ze me alti­jd naar de stad sturen. Ben ik daarom ver­plicht voor welke onbe­nul­lige reden dan ook weer de stad te bezoeken, dan breng ik stan­daard ook bezoek­jes aan de plaat­selijke muziek- en boek­winkels. Niet dat ik niet af en toe gebruik maak van de online bestel­dien­sten, maar daad­w­erke­lijk fysiek rond­neuzen tussen de schap­pen vol muziek en lit­er­atu­ur is toch van een geheel andere dimen­sie. Een­t­je die wat mij betre­ft nog niet te ver­van­gen is door het gescroll en gek­lik op de plaat­jes in de dig­i­tale web­shops.

antwoord5

Een­maal thuis staren me vier nieuwe boek­ti­tels aan die schree­uwen om gelezen te wor­den. Nu! Meteen! Ik als eerste! Nee, ikke! En ik besef dat ik het mezelf weer onn­odig moeil­ijk heb gemaakt. Gelukkig heb ik er iets op gevon­den. Begin vorig jaar heb ik een goodreads account aange­maakt en heb mezelf het stramien opgelegd van een x aan­tal boeken per jaar (25 in 2012, 30 in 2013), waar­bij ik max­i­maal twee boeken tegelijk­er­ti­jd mag lezen (een stuks fic­tie en een stuks non-fic­tie). Boven­di­en moet ik ze ook daad­w­erke­lijk hele­maal uitlezen voor­dat ik aan een vol­gend boek kan begin­nen. Strakke maar een­voudi­ge en daarom doel­tr­e­f­fende regelt­jes die me behoe­den bij elke aankoop van een nieuw boek ent­hou­si­ast in deze aan­winst te duiken ter­wi­jl er nog ettelijke halfgelezen titels her en der in huis liggen te wacht­en. Dat overkomt me dus niet meer.

En daarom kan ik bij deze volkomen ter goed­er trouw bew­eren dat ondanks mijn boekenkast weer enkele nieuwe exem­plaren rijk­er is, ik toch vast­ber­aden bli­jf lezen in:

  • fic­tie: The paint­ed bird, Jerzy Kosin­s­ki
  • non-fic­tie: 1812: Napoleons fatale veld­tocht naar Mosk­ou, Adam Zamoys­ki

painted

Jerzy Kosin­s­ki (vooral bek­end door de ver­film­ing van zijn boek Being There, met Peter Sell­ers in de hoof­drol) is een auteur waarmee ik lang gele­den via zijn boek Cock­pit in aan­rak­ing ben gekomen. Nu is hij er één van de lijst auteurs die ik geregeld bli­jf (her)lezen. Ik denk zo’n beet­je alles van hem gelezen te hebben behalve de twee boeken die hij uit­ge­bracht heeft onder het pseudoniem Joseph Novak. The paint­ed bird is het veron­trustende ver­haal van een joodse jon­gen die tij­dens WO-II door zijn oud­ers onderge­bracht wordt bij een oude vrouw op het plat­te­land ergens in Oost Europa om uit de han­den van de Nazi’s te bli­jven. Wan­neer de vrouw komt te over­li­j­den is dit het begin van een zwerftocht van de jon­gen door het voor­namelijk achterge­bleven of achter­lijke boerenge­bied. Zijn lot­gevallen geven vooral een onaan­ge­naam beeld van het open­lijk bele­den racisme en geweld tegen vreemdelin­gen in deze besloten gemeen­schap­pen. Elke keer weer bij her­lez­ing schokt het me opnieuw. Iets wat ik eigen­lijk bij alle boeken van Kosinksi heb.

1812

Het boek door Zamoys­ki speelt zich gro­ten­deels in vergelijk­baar gebied af, maar dan ruim een eeuw eerder. We vol­gen om en om de twee hoof­drol­spel­ers in Napoleons desas­treuze mars door Oost Europa richt­ing Mosk­ou, namelijk Napoleon zelf en tegen­over hem tsaar Alexan­der van Rus­land. Maar bove­nal kri­j­gen we een inkijk­je in de ont­berin­gen van de twee gigan­tis­che leg­ers die veld­sla­gen lev­eren waar de zin­loosheid, soms minieme ter­rein­winst en ontel­bare slachtof­fers pas weer in WO-I opnieuw her­haald wor­den. Wan­neer je al lezende probeert te bevat­ten welke omvang deze oper­atie heeft (door Napoleon in gang gezet om defin­i­tief het macht­sev­en­wicht in Europa vast te leggen) gaat het al snel duize­len. Iets wat duidelijk viel af te lezen op het gezicht van de acteur Joost Prin­sen (aka Erik Engerd) die in het pro­gram­ma Ver­bor­gen Verleden op zoek ging naar zijn vooroud­ers en daar­bij stuitte op een fam­i­lielid welke als sol­daat mee was getrokken met Napoleon. En ook nog eens de helse terug­tocht door de Rus­sis­che win­ter wist te over­leven. Joost Prin­sen besluit een aan­tal plekken van die tocht te bezoeken. Om een beeld te kri­j­gen wat de sol­daat meege­maakt moest hebben las hij tij­dens de trein­reis naar Polen en Wit-Rus­land in het boek van Zamoys­ki. Her­haaldelijk zien we hem vol ongeloof de bladz­i­jdes omslaan en opkijken met een blik die aan­gaf hoe groot de ver­schrikkin­gen wel niet moesten zijn waaraan het leg­er was bloot­gesteld. Aan­gri­jpend is het frag­ment waar Prin­sen spon­taan uit de kleren gaat om dezelfde ervar­ing te onder­gaan bij een door­waad­bare plek in een riv­i­er waar de sol­dat­en uit het leg­er van Napoleon ook doorheen zijn getrokken. Onmid­del­lijk door en door verkleumd na enkele passen in de stromende riv­i­er voelt hij zich voor even ver­bon­den met de sol­daat die miss­chien wel tij­dens deze terug­tocht een joodse vrouw uit Polen mee heeft genomen naar Ned­er­land. Zo wil althans het ver­haal bin­nen zijn fam­i­lie waarover hij nu ein­delijk meer infor­matie denkt te hebben verkre­gen.

~ ~ ~

Mijn bij­drage voor 50books – vraag 5:
Welk boek lees je op dit moment?

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets