Ziek

Het viel niet mee afge­lo­pen week. Lang gele­den dat ik zo gevloerd was door de griep. Zeker vier vol­le dagen heb ik afwis­se­lend door­ge­bracht in bed of op de bank. Maar het was bij alle­bei een soort van ver­lan­gen naar het ande­re, hoe­wel ik wist dat me dat ook niet de rust zou geven waar ik zo naar smacht­te. Er zat niets anders op dan de hef­ti­ge hoofd- en spier­pijn te door­staan en hopen dat de bege­lei­den­de koorts niet al te hoog zou oplo­pen. En de dagen, zij kro­pen voor­bij. En de nach­ten, niet anders.

Op vrij­dag­avond begon ik weer wat op te knap­pen. Ik nam voor de ver­an­de­ring eens een kop soep in plaats van het zoveel­ste beschuit­je met kaas en bla­der­de wat lus­te­loos door de kran­ten die op de salon­ta­fel lagen. Mijn oog viel op een inter­view met Trixie Whit­ley. Met foto. Ik knap­te nog wat ver­der op. Want Trixie, aaaah. Sinds ik haar live heb zien optre­den met Daniel Lanoïs en Bri­an Bla­de op het North Sea Jazz fes­ti­val ben ik hele­maal weg van haar. Van haar stem. Haar drum­spel, gitaar­spel, pia­no­spel. Haar per­for­man­ce. Van haar alles. Van alles aan haar.

Trixie Whit­ley, via Knoxville.com

Dus toen ik las dat zij bij DWDD zou optre­den, ben ik dat snel gaan opzoe­ken bij Uit­zen­ding gemist. Maar wat was dat een afknap­per. Niet alleen omdat het al lek­ker begon met een niet hele­maal op de hoog­te zijn­de Mat­thijs (die blijk­baar niet zon­der de pop­pro­fes­sor kan), die haar vroeg hoe het was om in het ach­ter­grond­koor­tje(!!!) van Black Dub te heb­ben gezon­gen. Dat was al bui­ten alle pro­por­ties, het werd ech­ter nog erger voor mijn Trixie toen ze ver­vol­gens haar zang op een ver­keer­de toon­hoog­te (door de zenu­wen bleek later) inzet­te en dat niet meer gecor­ri­geerd kreeg. Terug bij af was ik toen ik haar een klei­ne minuut later als een klein ver­zo­pen vogel­tje zag zit­ten. Zwak, ziek en mis­se­lijk sloeg ik het dek­bed om me heen en ver­trok voor een nieu­we koort­si­ge nacht naar mijn slaapkamer.

Nu is het zon­dag en ben ik als­nog aar­dig opge­knapt. Tijd om jul­lie (op het gevaar af dat Trixie ook hier in NL popu­lair gaat wor­den en ieder­een er met haar van­door gaat) als­nog te laten zien hoe bij­zon­der muzi­kaal Trixie wel niet is. Onder­ga de clip van ‘Bre­a­the you in my dreams’ en oor­deel zelf. Koop daar­na haar debuut cd ‘Fourth Cor­ner’ wan­neer je meer wil. Ik heb haar al een tijd­je in huis. Zij is de moei­te meer dan waard.

 ~ ~ ~