Lusteloos

Een week was ik ziek. Een week ben ik alweer beter. Maar toch. Om nu te zeggen dat ik weer helemaal de oude ben. Verre van dat. Ik sta ‘s ochtends als gewoonlijk om 6.00 uur op, ben tussen 07:15 en 07:30 uur op kantoor om pas ruim na 18:00 uur weer naar huis te gaan en val dan met een bord avondeten op de bank. Waar ik de rest van de avond als een zombie voor me uit blijf zitten staren. Geen zin om te gaan rennen. Geen zin om te lezen. Geen zin om te bloggen. Ook geen zin om tv te kijken (maar dat heb ik eigenlijk al jaren niet meer, dus dat telt niet mee).

Het enige wat me ‘s avonds nog in beweging krijgt is een flinke hoestbui. Zo’n irritante kriebelhoest die onmiddellijk opspeelt wanneer je net iets wil zeggen. Eentje die niet meteen over is, geen verlichting geeft en je uitgeput achterlaat. Na enkele uren hijs ik me met veel moeite uit mijn onderuitgezakte positie om de tocht richting bed in te zetten. Daar val ik veel vroeger dan gewoonlijk als een blok in slaap. Een zoveelste avond nutteloos verspild.

Moet ik me zorgen maken?

Mijn Inge zegt dat ik maar eens naar de huisarts moet gaan wanneer het niet binnen een paar dagen minder wordt. Zelf heb ik daar geen zin in. Ik zie er het nut niet van in om al hoestend buiten adem uit te leggen dat ik een griepje heb gehad waar half Nederland inmiddels ook last van heeft. Het enige wat de huisarts in mijn ogen zal doen is een of ander medicijn voorschrijven wat de hoest enigszins zal verlichten en de duur van de griepnaweeën hooguit met enkele dagen kan verkorten. In het gunstigste geval zullen er geen bijwerkingen optreden. Hoewel ik daar zo mijn twijfels bij heb. Voorlopig pak ik wel een stophoestje of een paracetamol.

Die algehele lusteloosheid vind ik vervelender. Op internet las ik vandaag ergens dat de koorts die gepaard gaat met een heftige griep binnen enkele dagen snel minder wordt, de kriebelhoest en spierpijn na twee weken horen te verdwijnen, doch dat het gevoel van een algehele malaise (zo stond het omschreven) wel vier tot zes weken kan aanhouden. Daar heb ik dus geen zin in. Morgen doet deze jongen het nog wat rustig aan, maar vanaf maandag moet het maar eens afgelopen zijn. Ik heb nog veels te veel te doen.

 ~ ~ ~

6 reacties

Robert 3 maart 2013 Reageer

Of je je zorgen moet maken is natuurlijk geheel en al je eigen keuze. Net zoals je ervoor kunt kiezen om de tijdelijke avondlijke lethargie op te vatten als een signaal van je lichaam.
Overigens vind ik werkdagen van 7:30 tot ruim na 18:00 nou niet echt een schoolvoorbeeld van lusteloosheid.

Je lichaam heeft een flinke tik gehad van de griep. Dat heeft nou eenmaal tijd nodig om zich weer volledig te herstellen. Het is aan jou om je eigen gestel die tijd te gunnen.

Peter 3 maart 2013 Reageer

Mooie raad. Ik zal eens zien wat ik daar mee ga doen 😉
Die werkdagen draai ik op routine. Eenmaal thuis heb ik nergens zin in. Althans afgelopen week. Komende week gaat dat allemaal anders worden. Want dat wil ik. Het wordt tijd dat mijn lichaam dat signaal maar eens gaat oppikken.

Robert 3 maart 2013 Reageer

Misschien probeert je lichaam wel om jou een signaal te sturen…

Peter 3 maart 2013 Reageer

Ja maar, wie is hier nu de baas? Mijn lichaam of ik!

Elisabeth Derogee 3 maart 2013 Reageer

Ik ken dat gevoel wel. Heel vervelend. In zulke situaties neem ik bruistabletten met vitamine. Supradyn. Geen idee of het echt helpt of dat het tussen mijn oren zit, maar voor mijn gevoel knap ik er wel altijd van op.

Peter 3 maart 2013 Reageer

Ik ben niet zo van de tabletten. Zolang het kan probeer ik ze te vermijden. Maar dit klinkt redelijk onschuldig, vitaminetabletten. Wie weet, maar eerst ga ik toch wat sinasappels persen en wat mandarijntjes eten.

Geef een reactie