Lusteloos

Een week was ik ziek. Een week ben ik alweer beter. Maar toch. Om nu te zeg­gen dat ik weer hele­maal de oude ben. Ver­re van dat. Ik sta ’s och­tends als gewoon­lijk om 6.00 uur op, ben tus­sen 07:15 en 07:30 uur op kan­toor om pas ruim na 18:00 uur weer naar huis te gaan en val dan met een bord avond­eten op de bank. Waar ik de rest van de avond als een zom­bie voor me uit blijf zit­ten sta­ren. Geen zin om te gaan ren­nen. Geen zin om te lezen. Geen zin om te blog­gen. Ook geen zin om tv te kij­ken (maar dat heb ik eigen­lijk al jaren niet meer, dus dat telt niet mee).

Het eni­ge wat me ’s avonds nog in bewe­ging krijgt is een flin­ke hoest­bui. Zo’n irri­tan­te krie­bel­hoest die onmid­del­lijk opspeelt wan­neer je net iets wil zeg­gen. Een­tje die niet met­een over is, geen ver­lich­ting geeft en je uit­ge­put ach­ter­laat. Na enke­le uren hijs ik me met veel moei­te uit mijn onder­uit­ge­zak­te posi­tie om de tocht rich­ting bed in te zet­ten. Daar val ik veel vroe­ger dan gewoon­lijk als een blok in slaap. Een zoveel­ste avond nut­te­loos ver­spild.

Moet ik me zor­gen maken?

Mijn Inge zegt dat ik maar eens naar de huis­arts moet gaan wan­neer het niet bin­nen een paar dagen min­der wordt. Zelf heb ik daar geen zin in. Ik zie er het nut niet van in om al hoes­tend bui­ten adem uit te leg­gen dat ik een griep­je heb gehad waar half Neder­land inmid­dels ook last van heeft. Het eni­ge wat de huis­arts in mijn ogen zal doen is een of ander medi­cijn voor­schrij­ven wat de hoest enigs­zins zal ver­lich­ten en de duur van de griep­na­wee­ën hoog­uit met enke­le dagen kan ver­kor­ten. In het gun­stig­ste geval zul­len er geen bij­wer­kin­gen optre­den. Hoe­wel ik daar zo mijn twij­fels bij heb. Voor­lo­pig pak ik wel een stop­hoest­je of een para­ce­ta­mol.

Die alge­he­le lus­te­loos­heid vind ik ver­ve­len­der. Op inter­net las ik van­daag ergens dat de koorts die gepaard gaat met een hef­ti­ge griep bin­nen enke­le dagen snel min­der wordt, de krie­bel­hoest en spier­pijn na twee weken horen te ver­dwij­nen, doch dat het gevoel van een alge­he­le malai­se (zo stond het omschre­ven) wel vier tot zes weken kan aan­hou­den. Daar heb ik dus geen zin in. Mor­gen doet deze jon­gen het nog wat rus­tig aan, maar van­af maan­dag moet het maar eens afge­lo­pen zijn. Ik heb nog veels te veel te doen.

 ~ ~ ~

6 reacties

  1. Robert zegt:

    Of je je zor­gen moet maken is natuur­lijk geheel en al je eigen keu­ze. Net zoals je ervoor kunt kie­zen om de tij­de­lij­ke avond­lij­ke lethar­gie op te vat­ten als een sig­naal van je lichaam.
    Ove­ri­gens vind ik werk­da­gen van 7:30 tot ruim na 18:00 nou niet echt een school­voor­beeld van lus­te­loos­heid.

    Je lichaam heeft een flin­ke tik gehad van de griep. Dat heeft nou een­maal tijd nodig om zich weer vol­le­dig te her­stel­len. Het is aan jou om je eigen gestel die tijd te gun­nen.

    • Peter zegt:

      Mooie raad. Ik zal eens zien wat ik daar mee ga doen 😉
      Die werk­da­gen draai ik op rou­ti­ne. Een­maal thuis heb ik ner­gens zin in. Althans afge­lo­pen week. Komen­de week gaat dat alle­maal anders wor­den. Want dat wil ik. Het wordt tijd dat mijn lichaam dat sig­naal maar eens gaat oppik­ken.

  2. Ik ken dat gevoel wel. Heel ver­ve­lend. In zul­ke situ­a­ties neem ik bruis­ta­blet­ten met vita­mi­ne. Sup­ra­dyn. Geen idee of het echt helpt of dat het tus­sen mijn oren zit, maar voor mijn gevoel knap ik er wel altijd van op.

    • Peter zegt:

      Ik ben niet zo van de tablet­ten. Zolang het kan pro­beer ik ze te ver­mij­den. Maar dit klinkt rede­lijk onschul­dig, vita­mi­ne­ta­blet­ten. Wie weet, maar eerst ga ik toch wat sina­sap­pels per­sen en wat man­da­rijn­tjes eten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *