Lusteloos

Een week was ik ziek. Een week ben ik alweer beter. Maar toch. Om nu te zeggen dat ik weer hele­maal de oude ben. Verre van dat. Ik sta ’s ocht­ends als gewoon­lijk om 6.00 uur op, ben tussen 07:15 en 07:30 uur op kan­toor om pas ruim na 18:00 uur weer naar huis te gaan en val dan met een bord avon­de­ten op de bank. Waar ik de rest van de avond als een zom­bie voor me uit bli­jf zit­ten staren. Geen zin om te gaan ren­nen. Geen zin om te lezen. Geen zin om te bloggen. Ook geen zin om tv te kijken (maar dat heb ik eigen­lijk al jaren niet meer, dus dat telt niet mee).

Het enige wat me ’s avonds nog in beweg­ing kri­jgt is een flinke hoest­bui. Zo’n irri­tante kriebel­hoest die onmid­del­lijk opspeelt wan­neer je net iets wil zeggen. Een­t­je die niet meteen over is, geen ver­licht­ing geeft en je uit­geput achter­laat. Na enkele uren hijs ik me met veel moeite uit mijn onderuit­geza­k­te posi­tie om de tocht richt­ing bed in te zetten. Daar val ik veel vroeger dan gewoon­lijk als een blok in slaap. Een zoveel­ste avond nut­teloos ver­spild.

Moet ik me zor­gen mak­en?

Mijn Inge zegt dat ik maar eens naar de huis­arts moet gaan wan­neer het niet bin­nen een paar dagen min­der wordt. Zelf heb ik daar geen zin in. Ik zie er het nut niet van in om al hoes­tend buiten adem uit te leggen dat ik een griep­je heb gehad waar half Ned­er­land inmid­dels ook last van heeft. Het enige wat de huis­arts in mijn ogen zal doen is een of ander medici­jn voorschri­jven wat de hoest enigszins zal ver­licht­en en de duur van de griep­naweeën hoo­gu­it met enkele dagen kan verko­rten. In het gun­stig­ste geval zullen er geen bijw­erkin­gen optre­den. Hoewel ik daar zo mijn twi­jfels bij heb. Voor­lop­ig pak ik wel een stophoest­je of een parac­eta­mol.

Die alge­hele lus­teloosheid vind ik verve­len­der. Op inter­net las ik van­daag ergens dat de koorts die gepaard gaat met een heftige griep bin­nen enkele dagen snel min­der wordt, de kriebel­hoest en spier­pi­jn na twee weken horen te verd­wi­j­nen, doch dat het gevoel van een alge­hele malaise (zo stond het omschreven) wel vier tot zes weken kan aan­houden. Daar heb ik dus geen zin in. Mor­gen doet deze jon­gen het nog wat rustig aan, maar vanaf maandag moet het maar eens afgelopen zijn. Ik heb nog veels te veel te doen.

 ~ ~ ~

  • Of je je zor­gen moet mak­en is natu­urlijk geheel en al je eigen keuze. Net zoals je ervoor kunt kiezen om de tijdelijke avondlijke lethargie op te vat­ten als een sig­naal van je lichaam.
    Overi­gens vind ik werkda­gen van 7:30 tot ruim na 18:00 nou niet echt een schoolvoor­beeld van lus­teloosheid.

    Je lichaam heeft een flinke tik gehad van de griep. Dat heeft nou een­maal tijd nodig om zich weer volledig te her­stellen. Het is aan jou om je eigen ges­tel die tijd te gun­nen.

    • Mooie raad. Ik zal eens zien wat ik daar mee ga doen 😉
      Die werkda­gen draai ik op rou­tine. Een­maal thuis heb ik ner­gens zin in. Althans afgelopen week. Komende week gaat dat alle­maal anders wor­den. Want dat wil ik. Het wordt tijd dat mijn lichaam dat sig­naal maar eens gaat oppikken.

  • Ik ken dat gevoel wel. Heel verve­lend. In zulke sit­u­aties neem ik bruistablet­ten met vit­a­mine. Supra­dyn. Geen idee of het echt helpt of dat het tussen mijn oren zit, maar voor mijn gevoel knap ik er wel alti­jd van op.

    • Ik ben niet zo van de tablet­ten. Zolang het kan probeer ik ze te ver­mi­j­den. Maar dit klinkt redelijk onschuldig, vit­a­minetablet­ten. Wie weet, maar eerst ga ik toch wat sinas­ap­pels persen en wat man­dar­i­jn­t­jes eten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets