Dit is nog maar het begin

Waar ga je naar­toe?”

Ik kijk om me heen. Laat mijn blik glij­den over het lege land­schap. De vraag trilt na in de ijle lucht. Wie ‘m stelt moet ‘m beant­woor­den. Denk ik. Maar niet hard­op. Ik wil de stil­te niet ver­sto­ren. Ik niet.

Waar kom je van­daan?”

Waar kom ik van­daan? Goeie vraag. Ik con­cen­treer me. Maar er komt niets. Toch houd ik mijn ogen geslo­ten. Dat voelt wel pret­tig. Mis­schien moest ik mijn oren ook eens slui­ten. Waar­om kun je wel je ogen en je mond slui­ten, maar niet je oren? Of je neus, wat dat betreft? Die vra­gen wor­den niet gesteld.

Waar­om ben je hier?”

Als­of ik dat zou ver­tel­len. Mits ik het ant­woord zou weten. Er trekt een kil­te over de uit­ge­stor­ven vlak­te. Ik moet iets war­mers vin­den om aan te trek­ken. De nacht belooft koud te wor­den. Hoe­lang gaat deze onder­vra­ging nog door? Ergens klinkt het geluid van een deur die op een kier gezet wordt. Vreemd.

Weet je zeker dat je alleen ver­der wilt gaan?”

De muziek. Wie heeft de muziek uit­ge­zet? Ja! Ik schrik er zelf van. Was ik dat die ant­woord gaf? Waar kwam dat van­daan? Waar ga ik naar­toe? Waar­om ben ik opnieuw hier? Ik ben hier al eer­der geweest. Nu her­ken ik het pas. De tra­nen komen als van­zelf. Ik weet dat ik ze niet tegen kan hou­den. Dit is nog maar het begin.

~ ~ ~

2 reacties op “Dit is nog maar het begin”

  1. dat heb ik ook

    dat ik pas te laat denk, ik had wel even kun­nen hel­pen

    maar ik ga voor­uit, soms doe ik het ook spon­taan

    ik stond een keer ach­ter een oud papier wagen in een smal en heeel lang straat­je. Dat ging nog even duren, Ik heb de motor uit­ge­zet en ben gaan mee­sjou­wen. Ver­baas­de vuil­nis­man­nen. Dus soms voel ik me ook erg fan­tas­tisch

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *