Dit is nog maar het begin

Waar ga je naar­toe?”

Ik kijk om me heen. Laat mijn blik gli­j­den over het lege land­schap. De vraag trilt na in de ijle lucht. Wie ‘m stelt moet ‘m beant­wo­or­den. Denk ik. Maar niet hardop. Ik wil de stilte niet ver­storen. Ik niet.

Waar kom je van­daan?”

Waar kom ik van­daan? Goeie vraag. Ik con­cen­treer me. Maar er komt niets. Toch houd ik mijn ogen ges­loten. Dat voelt wel pret­tig. Miss­chien moest ik mijn oren ook eens sluiten. Waarom kun je wel je ogen en je mond sluiten, maar niet je oren? Of je neus, wat dat betre­ft? Die vra­gen wor­den niet gesteld.

Waarom ben je hier?”

Alsof ik dat zou vertellen. Mits ik het antwo­ord zou weten. Er trekt een kilte over de uit­gestor­ven vlak­te. Ik moet iets warm­ers vin­den om aan te trekken. De nacht belooft koud te wor­den. Hoe­lang gaat deze ondervrag­ing nog door? Ergens klinkt het gelu­id van een deur die op een kier gezet wordt. Vreemd.

Weet je zek­er dat je alleen verder wilt gaan?”

De muziek. Wie heeft de muziek uit­gezet? Ja! Ik schrik er zelf van. Was ik dat die antwo­ord gaf? Waar kwam dat van­daan? Waar ga ik naar­toe? Waarom ben ik opnieuw hier? Ik ben hier al eerder geweest. Nu herken ik het pas. De tra­nen komen als vanzelf. Ik weet dat ik ze niet tegen kan houden. Dit is nog maar het begin.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets