Dit is nog maar het begin

“Waar ga je naartoe?”

Ik kijk om me heen. Laat mijn blik glijden over het lege landschap. De vraag trilt na in de ijle lucht. Wie ‘m stelt moet ‘m beantwoorden. Denk ik. Maar niet hardop. Ik wil de stilte niet verstoren. Ik niet.

“Waar kom je vandaan?”

Waar kom ik vandaan? Goeie vraag. Ik concentreer me. Maar er komt niets. Toch houd ik mijn ogen gesloten. Dat voelt wel prettig. Misschien moest ik mijn oren ook eens sluiten. Waarom kun je wel je ogen en je mond sluiten, maar niet je oren? Of je neus, wat dat betreft? Die vragen worden niet gesteld.

“Waarom ben je hier?”

Alsof ik dat zou vertellen. Mits ik het antwoord zou weten. Er trekt een kilte over de uitgestorven vlakte. Ik moet iets warmers vinden om aan te trekken. De nacht belooft koud te worden. Hoelang gaat deze ondervraging nog door? Ergens klinkt het geluid van een deur die op een kier gezet wordt. Vreemd.

“Weet je zeker dat je alleen verder wilt gaan?”

De muziek. Wie heeft de muziek uitgezet? Ja! Ik schrik er zelf van. Was ik dat die antwoord gaf? Waar kwam dat vandaan? Waar ga ik naartoe? Waarom ben ik opnieuw hier? Ik ben hier al eerder geweest. Nu herken ik het pas. De tranen komen als vanzelf. Ik weet dat ik ze niet tegen kan houden. Dit is nog maar het begin.

~ ~ ~

2 gedachten over “Dit is nog maar het begin

  1. dat heb ik ook

    dat ik pas te laat denk, ik had wel even kunnen helpen

    maar ik ga vooruit, soms doe ik het ook spontaan

    ik stond een keer achter een oud papier wagen in een smal en heeel lang straatje. Dat ging nog even duren, Ik heb de motor uitgezet en ben gaan meesjouwen. Verbaasde vuilnismannen. Dus soms voel ik me ook erg fantastisch

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *