thuisvoelen

Met een mooi design gaan je bezoek­ers zich thuisvoe­len.”

Een design hoort herken­baar en con­sis­tent te zijn.”

Zo maar wat (niet geheel willekeurige, want jul­lie ken­nen mij inmid­dels) voor­beelden van tweets eerder deze avond tij­dens #blog­praat. Het onder­w­erp was Web­de­sign voor blogs. Een onder­w­erp waar ik een heel blog mee kan vullen. Laat ik dat nu eens doen ook.

Lang gele­den, in een tijd dat ik nog thuis woonde bij mijn oud­ers heb ik geleerd om in de vroege ocht­end, wan­neer het gehele huis nog in duis­ter­n­is was gehuld, alti­jd voorzichtig de trap af te dalen. Niet zozeer omdat ik bang was naar bene­den te vallen, maar juist van­wege de over­gang van de aller­laat­ste tree naar de begane grond van de woonkamer. Ik wist namelijk wat ik kon verwacht­en. In veel gevallen iets anders dan de avond er voor toen ik me naar mijn slaap­kamer begaf.

Waar­door het ooit begonnen is zou ik zo niet kun­nen verk­laren. Voor mij leek het dat het te mak­en had met het nieuwe (eerlijk gezegd, tweede­handse) huis waarin we ergens eind jaren ’70 kwa­men te wonen nadat we te horen had­den gekre­gen dat het huizen­blok waar we tot dusver woonachtig waren tegen de vlak­te ging. Eerder was het me nooit opgevallen, of het was nooit voorgekomen. Vanaf nu dus wel.

Mijn moed­er ging nooit vroeg naar bed. Ter­wi­jl wij voor ons gevoel alti­jd veel te vroeg naar boven wer­den ges­tu­urd, en mijn vad­er uit eigen wil redelijk op tijd naar bed ging (zijn wekker liep af tussen drie en vier uur in de nacht), bleef zij steev­ast nog uren op de bank zit­ten. Bladerend door de leesmap of tele­visie kijk­end. Maar nog vak­er begon ze in een opwelling iets te ver­plaat­sen in de woonkamer. Een klein tafelt­je naast de bank met daarop een leeslamp. Of een grote staande vaas. Wan­neer ze daar een­maal mee begon, was er geen houden meer aan. In haar een­t­je was ze in staat om het com­plete meu­bi­lair van plek te lat­en wis­se­len. Zinde het haar niet, dan sjouwde ze onver­stoor­baar alles weer terug.

Daar kre­gen wij niets van mee. Hoo­gu­it dat het ons soms ver­baas­de hoe ver­moeid en gebro­ken ze tegen de mid­dag uit haar bed kwam. Vak­er echter (in de tijd dat we ons nog niet bewust waren van haar avon­du­urlijke activiteit­en) liepen we nietsver­moe­dend de trap af om ver­vol­gens kei­hard tegen een of ander meubel­stuk aan te lopen dat er zeer zek­er de vorige avond nog niet had ges­taan. In ons (niet meer zo) nieuwe huis was er geen reken­ing mee gehouden dat het wel eens hand­ig kon zijn om van boven op de over­loop het licht in de woonkamer te kun­nen ontsteken alvorens wij de tocht neer­waarts aanvin­gen. Zek­er in die (voor ons gevoel toen­e­mend in aan­tal) gevallen dat het ein­dresul­taat van mijn moed­ers ‘total make-over’ een geheel nieuwe woning­in­richt­ing betrof.

We hebben er mee leren lev­en. Op den duur werd het vaste gewoonte een­maal onder aan de trap jezelf met voorzichtige tred richt­ing de licht­knop te begeven om pas bij het volle kun­stlicht de nieuwe sit­u­atie in ogen­schouw te nemen. Die viel soms mee, soms tegen. Of was ogen­schi­jn­lijk het­zelfde gebleven. Met iet­wat kleine ver­schillen voor wie er oog voor had (wij vaak niet, gezien het vroege uur). Op een gegeven moment wis­ten we niet beter. We woon­den in een huis dat con­tinu aan veran­der­ing onder­he­vig was. Iedere dag kon het anders zijn. En we voelden ons er thuis. Ondanks of dankz­ij.

I rest my case.

[en dan ga ik nu het design van mijn blogsite maar weer eens veran­deren…]

~ ~ ~

7 Comments

Achter­af bezien was dat natu­urlijk een stuk­je bril­jante opvoed­ing, want hoe kan je beter je kinderen voor­berei­den op een wereld en een samen­lev­ing die voort­durend in veran­der­ing en beweg­ing is?

Iets vergelijk­baars ken ik, mijn moed­er is ook zo… En kan elk moment een ver­bouwing begin­nen. Ik heb dat schran­dere karak­tertrek­je van haar overgenomen, ver­moed ik zo, en m’n blog is ook steeds aan veran­derin­gen onder­he­vig… (veel pun­t­jes gebruikt, ondanks dat het niet meer mag ;-))

*glim­lach* ik was vroeger ook zo.… op tijd en stond ver­huizen met meubels en andere atributen. Ik zeg wel was want met een dochter in een rol­stoel is dat zo evi­dent niet meer, tenslotte moeten we ook nog deftig doorkun­nen 🙂

Geef een reactie