PS

Een PS? Ja, bij mijn blog van gister over ‘Arabieren kijken’. Ik had er de hele dag een dubbel gevoel bij. Herhaaldelijk vroeg ik me af of ik de toon niet veel scherper had moeten zetten. Het onderwerp gaat me best wel na aan het hart en wanneer ik zie hoe er soms onredelijk op de man/vrouw wordt gespeeld kan ik me daar best wel kwaad om maken. Maar wanneer ik dan fel-kritisch mijn standpunt(en) in een blog probeer te verwoorden dreigt het al snel tot eenzelfde niveau af te glijden, of ik weet niet veel nieuws toe te voegen. Tevens zit ik ook niet te wachten op het soort reacties dat zulke blogs hoogstwaarschijnlijk zullen oproepen. Ik ben bang dat het al snel in een ordinaire scheldpartij kan uitmonden, tenminste wanneer ik niet full-time bezig zou zijn om mij onwelgevallige commentaren weg te moderen. Daar heb ik al helemaal geen zin in.

Het ligt me schijnbaar niet om zulke blogs te schrijven. Of, misschien waarschijnlijker, ik kan het niet. Dus hoewel ik de kans had om in het kader van de #blogtournee voor een groter publiek uiterst gedetailleerd en geen tegenspraak duldend mijn opvattingen te poneren over het huidige integratiedebat in Nederland, koos ik voor een andere insteek. Eentje die mij veel natuurlijker afgaat. En welke een mooi compliment van Hassnae Bouazza opleverde (ik glim nog van trots…).

‘s Avonds las ik verder in het boek van Ernst-Jan Pfauth dat ik een week geleden besteld had (ja, ik loop wel vaker achter de feiten aan) en stuitte op de volgende passage:

Als je een harde confrontatie met lezers aankan, loont het een provocerende stijl uit te proberen. Schrijf genuanceerde artikelen als je het snel persoonlijk opvat als bezoekers tegen je tekeergaan of kritisch reageren. Zoek door te experimenteren de stijl die bij je past.
[p.93 – Sex, blogs & Rock-‘n-Roll – Ernst-Jan Pfauth]

Deze avond lag bij thuiskomst het nieuwe boek van Elja Daae op de deurmat (ja, ik loop wel vaker op de troepen vooruit) en kon niet nalaten er meteen in gaan te bladeren. Tot mijn (heel erg) grote verbazing zag ik daar ineens mijzelf vernoemd staan (ik glim nog van trots…):

Ik ga graag naar petepel.nl; de posts zijn soms fictief, soms niet, maar altijd sympathiek en tot nadenken stemmend.
[p.43 – Bloggen als een pro in 60 minuten – Elja Daae]

Mijn eigenste conclusie:

Ik denk dat Ernst-Jan Pfauth gelijk heeft en dat ik geen harde confrontatie met de lezers aankan. Maar door te experimenteren heb ik een eigen stijl weten te ontwikkelen die volgens Elja Daae ‘sympathiek’ is en ‘tot nadenkend stemmend’. Daar doe ik het voor! Mijn dubbele gevoel is verdwenen.

Dat wilde ik jullie laten weten. Symphatiek reageren mag.

~ ~ ~

6 gedachten over “PS

  1. Ik denk dat jij ongelijk hebt en dat je best een harde confrontatie met de lezers aankan. Door te experimenteren heb je echter een eigen stijl ontwikkeld die veel beter bij je past. Waardoor petepel.nl een prettig en aangenaam plekje op de interwebs is geworden.
    Hopelijk was deze reactie sympathiek genoeg. 😉

    1. Dat was zeker een heel sympathieke reactie 🙂
      Maar ik betwijfel of ik een harde confrontatie aankan. Ik kan misschien best wel hard en cynisch van me afslaan met scherp taalgebruik. Echter dat is de buitenkant. Van binnen blijft zo’n harde aanval knagen. En daar heb ik geen zin in.
      Dus blijft petepel.nl een gematigd/gezapig blog.

    1. Ja hoor, dan komt het goed. Wanneer je eenmaal het idee hebt dat je gevoel het best wel waard is om te volgen, dan gaat de rest een stuk makkelijker.
      En nogmaals heel veel dank voor de vermelding. Dat was onverwachts en heel bijzonder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *