PS

Een PS? Ja, bij mijn blog van gis­ter over ‘Ara­bieren kijken’. Ik had er de hele dag een dubbel gevoel bij. Her­haaldelijk vroeg ik me af of ik de toon niet veel scher­p­er had moeten zetten. Het onder­w­erp gaat me best wel na aan het hart en wan­neer ik zie hoe er soms onre­delijk op de man/vrouw wordt gespeeld kan ik me daar best wel kwaad om mak­en. Maar wan­neer ik dan fel-kri­tisch mijn standpunt(en) in een blog probeer te ver­wo­or­den dreigt het al snel tot een­zelfde niveau af te gli­j­den, of ik weet niet veel nieuws toe te voe­gen. Tevens zit ik ook niet te wacht­en op het soort reac­ties dat zulke blogs hoogst­waarschi­jn­lijk zullen oproepen. Ik ben bang dat het al snel in een ordi­naire scheld­par­tij kan uit­mon­den, ten­min­ste wan­neer ik niet full-time bezig zou zijn om mij onwel­geval­lige com­mentaren weg te mod­eren. Daar heb ik al hele­maal geen zin in.

Het ligt me schi­jn­baar niet om zulke blogs te schri­jven. Of, miss­chien waarschi­jn­lijk­er, ik kan het niet. Dus hoewel ik de kans had om in het kad­er van de #blog­tournee voor een grot­er pub­liek uiterst gede­tailleerd en geen tegen­spraak duldend mijn opvat­tin­gen te poneren over het huidi­ge inte­gratiede­bat in Ned­er­land, koos ik voor een andere insteek. Een­t­je die mij veel natu­urlijk­er afgaat. En welke een mooi com­pli­ment van Has­s­nae Bouaz­za opleverde (ik glim nog van trots…).

’s Avonds las ik verder in het boek van Ernst-Jan Pfauth dat ik een week gele­den besteld had (ja, ik loop wel vak­er achter de feit­en aan) en stuitte op de vol­gende pas­sage:

Als je een harde con­frontatie met lez­ers aankan, loont het een provo­cerende sti­jl uit te proberen. Schri­jf gen­u­anceerde artike­len als je het snel per­soon­lijk opvat als bezoek­ers tegen je tekeer­gaan of kri­tisch rea­geren. Zoek door te exper­i­menteren de sti­jl die bij je past.
[p.93 — Sex, blogs & Rock-‘n-Roll — Ernst-Jan Pfauth]

Deze avond lag bij thuiskomst het nieuwe boek van Elja Daae op de deur­mat (ja, ik loop wel vak­er op de troepen vooruit) en kon niet nalat­en er meteen in gaan te bladeren. Tot mijn (heel erg) grote ver­baz­ing zag ik daar ineens mijzelf ver­noemd staan (ik glim nog van trots…):

Ik ga graag naar petepel.nl; de posts zijn soms fic­tief, soms niet, maar alti­jd sym­pa­thiek en tot nadenken stem­mend.
[p.43 — Bloggen als een pro in 60 minuten — Elja Daae]

Mijn eigen­ste con­clusie:

Ik denk dat Ernst-Jan Pfauth gelijk heeft en dat ik geen harde con­frontatie met de lez­ers aankan. Maar door te exper­i­menteren heb ik een eigen sti­jl weten te ontwikke­len die vol­gens Elja Daae ‘sym­pa­thiek’ is en ‘tot nadenk­end stem­mend’. Daar doe ik het voor! Mijn dubbele gevoel is verd­we­nen.

Dat wilde ik jul­lie lat­en weten. Sym­phatiek rea­geren mag.

~ ~ ~

  • Ik denk dat jij ongelijk hebt en dat je best een harde con­frontatie met de lez­ers aankan. Door te exper­i­menteren heb je echter een eigen sti­jl ontwikkeld die veel beter bij je past. Waar­door petepel.nl een pret­tig en aan­ge­naam plek­je op de inter­webs is gewor­den.
    Hopelijk was deze reac­tie sym­pa­thiek genoeg. 😉

    • Dat was zek­er een heel sym­pa­thieke reac­tie 🙂
      Maar ik betwi­jfel of ik een harde con­frontatie aankan. Ik kan miss­chien best wel hard en cynisch van me afs­laan met scherp taal­ge­bruik. Echter dat is de buitenkant. Van bin­nen bli­jft zo’n harde aan­val kna­gen. En daar heb ik geen zin in.
      Dus bli­jft petepel.nl een gematigd/gezapig blog.

    • Ja hoor, dan komt het goed. Wan­neer je een­maal het idee hebt dat je gevoel het best wel waard is om te vol­gen, dan gaat de rest een stuk makke­lijk­er.
      En nog­maals heel veel dank voor de ver­meld­ing. Dat was onverwachts en heel bij­zon­der.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets