Rode draad of wurgkoord?

Slecht drie dagen bezig en ik vraag me nu al af waar ik eigen­lijk aan begon­nen ben. Zat ik eerst voor­al vrij­blij­vend door mijn blog­posts te scrol­len, nu moet ik opeens ver­plicht op zoek naar de blog­posts in voor­gaan­de jaren met dezelf­de datum als van­daag. Om te zien of ik daar op een gege­ven moment een lijn in kan ont­dek­ken. Een rode draad. Maar wil ik die wel ont­dek­ken? En stel dat ik ‘m vind. Wat dan? Moet ik dan bij elke vol­gen­de blog­post mij­zelf afvra­gen of het wel past bin­nen het the­ma van mijn blog? Of ging dat al van­zelf omdat er ten­slot­te een rode draad gevon­den was? Dat voelt ook weer zo vreemd aan. Net als­of je zoge­naamd vrij zit te blog­gen ter­wijl je uit­ein­de­lijk tel­kens het­zelf­de zit te schrij­ven. Maar dan elke keer anders. Moet ik me hier über­haupt wel druk over maken? Voor­lo­pig par­keer ik het zoe­ken naar de rode draad en ga ik weer vrij­blij­vend genie­ten van blog­posts die uit mijn vin­gers zijn geko­men. En ik nodig jul­lie uit om mee te genie­ten.

TOEN OP 27 MAART

Gelijk­heids­be­gin­sel­ver­kla­ring — 27 maart 2011

Er zijn van die dagen dat ik moei­te heb om iets te gelo­ven wat in het nieuws voor­bij komt. Zeker naar­ma­te de datum van 1 april dich­ter­bij komt heb ik geleerd om zeer wan­trou­wig te zijn. Dus geloof­de ik niet dat het echt was toen ik het bewus­te frag­ment voor de eer­ste keer zag. Dit kon niet waar zijn. Dit was in sce­ne gezet. Maar helaas, het was waar. Ver­schil­len­de keren heb ik met stij­gen­de ver­ba­zing het film­pje op you­tu­be opnieuw beke­ken. Ze meent het echt. Geen spoor van twij­fel te ont­dek­ken. Ik zie hoe ze van­uit een soort inner­lij­ke over­tui­ging maar dui­de­lijk tegen haar zin, her­haal­de­lijk poogt uit te leg­gen waar­om alle kamer­le­den er zo ver­schrik­ke­lijk naast zit­ten. Ter­wijl het zo sim­pel is. Zo voor de hand ligt. Appels zijn geen peren. Laat dat dui­de­lijk zijn, mevrouw de voor­zit­ter.

Zomer­tijd — 27 maart 2012

Ha! De r is weer in de tijd. En wat voor een r!
Een tijd­lang heb ik mee­ge­daan aan #phot (pho­to on tues­day), zoals ik aan zoveel din­gen een tijd­lang heb mee­ge­daan. Hier was het de bedoe­ling om elke dins­dag een foto te pos­ten. Met daar­bij een stuk­je tekst. Of niet. Geheel vrij­blij­vend. En dan maar zien wat er van komt. Voor mij was het een leu­ke manier om toch iets te pos­ten op die dagen of weken wan­neer gebrek aan inspi­ra­tie of vrije tijd, mij ver­hin­der­den een kant en klaar blog op te leve­ren. Gemak dient de mens, zo denk ik maar. En velen met mij, getui­ge de vele foto­blogs die ik op zo’n dins­dag de revue zag pas­se­ren.

~ ~ ~

6 Comments

  1. twitter_anneeke

    Heb ik iets gemist? Wat ben je aan t doen? Loop je door dezelf­de data om een rode draad te ont­dek­ken? Niet doen. Laat ande­ren vra­gen wat de rode draad is. De rode draad in jouw ver­ha­len voor mij is dat je me regel­ma­tig in ver­war­ring ach­ter­laat. En dat ik iede­re keer weer benieuwd ben naar waar je nu weer mee komt: een ver­haal, een blog over een van je vele pro­jec­ten, een mij­me­ring die mij in ver­war­ring ach­ter­laat over je pro­jec­ten. Kort­om er is een rode draad. je moet m alleen wil­len zien.

    1. Ik zat in eer­ste instan­tie na te den­ken hoe ik mijn oude blog­posts af en toe weer onder de aan­dacht kon bren­gen nadat ik mijn facebook fan­pa­gi­na had weg­ge­daan. Toen ik het idee kreeg om op deze manier elke dag een paar oude blog­posts van dezelf­de datum ‘te bespre­ken’, dacht ik dat het ook wel iets zou zijn om eens te zien of er een rode draad te vin­den was. Een terug­ke­rend of alles omvat­tend the­ma. Zodat je bij­voor­beeld beter in de gaten hebt wat lezers ver­wach­ten. Maar hoe lan­ger ik hier over na denk, hoe meer ik het eigen­lijk hele­maal niet wil weten. Omdat ik bang ben een bepaal­de spon­ta­ni­teit te ver­lie­zen.
      Wel vind ik het leuk om de blogs te recy­clen. Dus voor­lo­pig ga ik nog wel even door met dit expe­ri­ment omdat het wel han­dig is om ze zo op te scho­nen vwb tref­woor­den, rubrie­ken, afbeel­din­gen, enzo­voorts.

  2. Wel de #phot heb ik ook een tijd­je mee­ge­daan maar bij het her­wer­ken van mijn blog in de loop van vorig jaar heb ik deze ver­plaatst naar zon­dag, en daar blijft ie… een foto als samen­vat­ting van de week: wat belang­rijk was, wat me opviel, een emo­tie die wat lan­ger aan­sleep, zo van die din­gen. Ergens niet zo vrij­blij­vend eigen­lijk als in oor­sprong was bedoeld.
    Leuk ini­ti­a­tief trou­wens van je, zo lees ik ook eens wat van je ouder werk.

    1. Ik zie je foto’s op de zon­dag voor­bij komen. En ik her­ken die wor­ste­ling met iets wat ooit vrij­blij­vend begon­nen is, maar waar dat vrij­blij­ven­de onge­merkt toch wat naar de ach­ter­grond ver­schuift.
      Wat ik je eigen­lijk altijd al heb wil­len vra­gen (maar tel­kens ver­geet) is waar­om je de moge­lijk­heid tot rea­ge­ren hebt uit­ge­zet op je blog. Ter­wijl jezelf zo van het rea­ge­ren bent.

  3. *glim­lach* ik rea­geer vrij vaak ja, ten­min­ste onder de blogs van mijn vas­te blo­gron­de… als ik voe­ling heb met het onder­werp of door iets geraakd word ofzo. Waar­om ik het dan mij mezelf niet toe­laat? Goh, omwil­le van reac­ties in het ver­le­den (zo wer­den blog­stuk­jes al eens te pikant gevon­den, al stel­de de rea­geer­der het wel scher­per dan dat) en omdat ik mezelf ken. De eer­ste reac­ties schud­de ik moei­te­loos van me af maar gaan­de­weg merk­te ik dat ik in mijn schrijf­jes en met wat ik plaatste of net niet reke­ning begon te hou­den met die com­men­ta­ren, anders begon te schrij­ven ook. Van­daar… Ove­ri­gens heb ik voor de wat meer ont­hul­len­de stuk­jes en ver­ha­len nu een vak apart — te betre­den op eigen risi­co 😉 Dus wie weet zet ik in de toe­komst mijn reac­tie­veld wel terug open.
    Groet­jes

    1. Zelf vind ik het wel leuk, de reac­ties onder mijn blog. Geeft me meer vol­doe­ning dan het aan­tal bezoe­kers zelf (hoe­wel ik dat niet actief volg). Heb slechts heel inci­den­teel een keer een reac­tie moe­ten ver­wij­de­ren. Bin­nen­kort ga ik dat vak apart eens van dicht­bij bekij­ken. Ik hou wel van een beet­je risi­co 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *