Rode draad of wurgkoord?

Slecht drie dagen bezig en ik vraag me nu al af waar ik eigenlijk aan begonnen ben. Zat ik eerst vooral vrijblijvend door mijn blogposts te scrollen, nu moet ik opeens verplicht op zoek naar de blogposts in voorgaande jaren met dezelfde datum als vandaag. Om te zien of ik daar op een gegeven moment een lijn in kan ontdekken. Een rode draad. Maar wil ik die wel ontdekken? En stel dat ik ‘m vind. Wat dan? Moet ik dan bij elke volgende blogpost mijzelf afvragen of het wel past binnen het thema van mijn blog? Of ging dat al vanzelf omdat er tenslotte een rode draad gevonden was? Dat voelt ook weer zo vreemd aan. Net alsof je zogenaamd vrij zit te bloggen terwijl je uiteindelijk telkens hetzelfde zit te schrijven. Maar dan elke keer anders. Moet ik me hier überhaupt wel druk over maken? Voorlopig parkeer ik het zoeken naar de rode draad en ga ik weer vrijblijvend genieten van blogposts die uit mijn vingers zijn gekomen. En ik nodig jullie uit om mee te genieten.

TOEN OP 27 MAART

Gelijkheidsbeginselverklaring – 27 maart 2011

Er zijn van die dagen dat ik moeite heb om iets te geloven wat in het nieuws voorbij komt. Zeker naarmate de datum van 1 april dichterbij komt heb ik geleerd om zeer wantrouwig te zijn. Dus geloofde ik niet dat het echt was toen ik het bewuste fragment voor de eerste keer zag. Dit kon niet waar zijn. Dit was in scene gezet. Maar helaas, het was waar. Verschillende keren heb ik met stijgende verbazing het filmpje op youtube opnieuw bekeken. Ze meent het echt. Geen spoor van twijfel te ontdekken. Ik zie hoe ze vanuit een soort innerlijke overtuiging maar duidelijk tegen haar zin, herhaaldelijk poogt uit te leggen waarom alle kamerleden er zo verschrikkelijk naast zitten. Terwijl het zo simpel is. Zo voor de hand ligt. Appels zijn geen peren. Laat dat duidelijk zijn, mevrouw de voorzitter.

Zomertijd – 27 maart 2012

Ha! De r is weer in de tijd. En wat voor een r!
Een tijdlang heb ik meegedaan aan #phot (photo on tuesday), zoals ik aan zoveel dingen een tijdlang heb meegedaan. Hier was het de bedoeling om elke dinsdag een foto te posten. Met daarbij een stukje tekst. Of niet. Geheel vrijblijvend. En dan maar zien wat er van komt. Voor mij was het een leuke manier om toch iets te posten op die dagen of weken wanneer gebrek aan inspiratie of vrije tijd, mij verhinderden een kant en klaar blog op te leveren. Gemak dient de mens, zo denk ik maar. En velen met mij, getuige de vele fotoblogs die ik op zo’n dinsdag de revue zag passeren.

~ ~ ~

6 Reacties

  1. Heb ik iets gemist? Wat ben je aan t doen? Loop je door dezelfde data om een rode draad te ontdekken? Niet doen. Laat anderen vragen wat de rode draad is. De rode draad in jouw verhalen voor mij is dat je me regelmatig in verwarring achterlaat. En dat ik iedere keer weer benieuwd ben naar waar je nu weer mee komt: een verhaal, een blog over een van je vele projecten, een mijmering die mij in verwarring achterlaat over je projecten. Kortom er is een rode draad. je moet m alleen willen zien.

    1. Ik zat in eerste instantie na te denken hoe ik mijn oude blogposts af en toe weer onder de aandacht kon brengen nadat ik mijn facebook fanpagina had weggedaan. Toen ik het idee kreeg om op deze manier elke dag een paar oude blogposts van dezelfde datum ‘te bespreken’, dacht ik dat het ook wel iets zou zijn om eens te zien of er een rode draad te vinden was. Een terugkerend of alles omvattend thema. Zodat je bijvoorbeeld beter in de gaten hebt wat lezers verwachten. Maar hoe langer ik hier over na denk, hoe meer ik het eigenlijk helemaal niet wil weten. Omdat ik bang ben een bepaalde spontaniteit te verliezen.
      Wel vind ik het leuk om de blogs te recyclen. Dus voorlopig ga ik nog wel even door met dit experiment omdat het wel handig is om ze zo op te schonen vwb trefwoorden, rubrieken, afbeeldingen, enzovoorts.

  2. Wel de #phot heb ik ook een tijdje meegedaan maar bij het herwerken van mijn blog in de loop van vorig jaar heb ik deze verplaatst naar zondag, en daar blijft ie… een foto als samenvatting van de week: wat belangrijk was, wat me opviel, een emotie die wat langer aansleep, zo van die dingen. Ergens niet zo vrijblijvend eigenlijk als in oorsprong was bedoeld.
    Leuk initiatief trouwens van je, zo lees ik ook eens wat van je ouder werk.

    1. Ik zie je foto’s op de zondag voorbij komen. En ik herken die worsteling met iets wat ooit vrijblijvend begonnen is, maar waar dat vrijblijvende ongemerkt toch wat naar de achtergrond verschuift.
      Wat ik je eigenlijk altijd al heb willen vragen (maar telkens vergeet) is waarom je de mogelijkheid tot reageren hebt uitgezet op je blog. Terwijl jezelf zo van het reageren bent.

  3. *glimlach* ik reageer vrij vaak ja, tenminste onder de blogs van mijn vaste blogronde… als ik voeling heb met het onderwerp of door iets geraakd word ofzo. Waarom ik het dan mij mezelf niet toelaat? Goh, omwille van reacties in het verleden (zo werden blogstukjes al eens te pikant gevonden, al stelde de reageerder het wel scherper dan dat) en omdat ik mezelf ken. De eerste reacties schudde ik moeiteloos van me af maar gaandeweg merkte ik dat ik in mijn schrijfjes en met wat ik plaatste of net niet rekening begon te houden met die commentaren, anders begon te schrijven ook. Vandaar… Overigens heb ik voor de wat meer onthullende stukjes en verhalen nu een vak apart – te betreden op eigen risico 😉 Dus wie weet zet ik in de toekomst mijn reactieveld wel terug open.
    Groetjes

    1. Zelf vind ik het wel leuk, de reacties onder mijn blog. Geeft me meer voldoening dan het aantal bezoekers zelf (hoewel ik dat niet actief volg). Heb slechts heel incidenteel een keer een reactie moeten verwijderen. Binnenkort ga ik dat vak apart eens van dichtbij bekijken. Ik hou wel van een beetje risico 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *