Geen oude schoenen meer

En dan is toch (snel­ler dan ver­wacht) de eer­ste dag aan­ge­bro­ken waar­op er in alle voor­gaan­de jaren geen enke­le blog­post te vin­den is die gepost is op dezelf­de datum. Het zat er natuur­lijk dik in, en het zal ook niet de laat­ste keer blij­ken te zijn (wat jul­lie van­zelf zul­len zien, indien ik met dit expe­ri­ment ver­der ga). Wat te doen op zo’n ver­lo­ren dag? Terug­blik­ken? Nu al, na nog geen week oude blogs door­le­zen, waar nodig oppoet­sen en opnieuw onder de aan­dacht bren­gen? Waar­om niet?

Eerst en voor­al blijft het leuk om oud werk terug te lezen. Het is afwis­se­lend boei­end of tenen­krom­mend, maar nog vaker alweer bij­na ver­ge­ten. Weg­ge­zakt. Ergens wel vreemd om iets te lezen waar­van je niet met­een door­hebt dat het uit je eigen hoofd is geko­men. Dat kan net zo goed een tekst uit 2009 of uit 2012 zijn. Mis­schien dat het te maken heeft met het moment waar­op het geschre­ven is. Voor­dat ik met dit blog (eigen­lijk eerst op hyves en blog­ger, toen naar wordpress.com en uit­ein­de­lijk op dit domein) begon, schreef ik lan­ge­re ver­ha­len die ik nooit gepost heb. De mees­te heb ik zelfs weg­ge­gooid. Maar de ver­ha­len die ik nog over heb her­ken ik elke keer weer bij her­le­zing dat het mijn eigen tekst is. Aan de mees­te heb ik best wel een hele tijd zit­ten sleu­te­len tot­dat ik ze goed genoeg vond om te bewa­ren. Dat kun­nen in som­mi­ge geval­len wel weken tot maan­den zijn geweest waar­in ik toch meer­de­re keren per week met ver­schil­len­de pas­sa­ges bezig was.

Met het blog­gen is dat anders gewor­den. Al heel snel kon ik het niet meer opbren­gen om een tekst een tijd te laten lig­gen voor­dat ik het op mijn blog zet­te. Wan­neer ik tijd en inspi­ra­tie had begon ik te schrij­ven. Las het nog een keer over en dan ‘Hup’ op de Publish-knop gedrukt. Een nieu­we blog­post was een feit. Een uit­zon­de­ring maak­te ik in het begin nog voor de cate­go­rie ‘fic­tief’, maar zelfs dat is ver­dwe­nen. Alleen wan­neer een ver­haal in mijn ogen nog niet af is (en dat geldt voor alle cate­go­rie­ën), dan bewaar ik het tot de vol­gen­de dag (of tot het moment dat ik er weer ver­der aan kan schrij­ven). Is het klaar, dan gaat het mijn blog op. Zo staat het dicht bij wat ik voel­de toen de blog­post het licht zag.

Daar komt dan mis­schien ook het ‘pro­bleem’ van­daan dat ik som­mi­ge eigen tek­sten niet in eer­ste instan­tie als van mezelf her­ken. Vaak heb ik wei­nig tijd maar wil ik tege­lij­ker­tijd toch iets van me laten horen op dit blog. Dan is elke inge­ving, hoe miniem ook, vol­doen­de om er snel een lap(je) tekst omheen te com­po­ne­ren. Snel chec­ken of er geen fou­ten in staan, pos­ten en over tot de orde van de dag (in de mees­te geval­len, nacht). De vol­gen­de dag(en) word ik opge­slokt door ande­re zaken, tot­dat ik opnieuw de drang om een blog­post te schrij­ven niet lan­ger kan onder­druk­ken.

Ik heb het gevoel dat van­we­ge deze manier van wer­ken de blog­posts net zo snel opko­men als weer ver­dwij­nen. Het zijn in de mees­te geval­len geen diep door­dach­te ver­han­de­lin­gen. Eer­der spon­ta­ne opwel­lin­gen van gedach­ten die wel dege­lijk onder de opper­vlak­te al lan­ge­re tijd spe­len. De woor­den waar­in ze opge­diend wor­den zijn ech­ter haast wil­le­keu­rig. In het moment gebo­ren. En daar­door is de tekst min­der blij­ven han­gen dan het ver­haal wat ik wil ver­tel­len. Wat ver­der geen pro­bleem is. Eer­der een apar­te gewaar­wor­ding. Waar­door het niet altijd voelt dat een oude blog­post in de her­ha­ling gaat. Net zoals ik later deze blog­post hoogst­waar­schijn­lijk als nieuw zal erva­ren.

Dus, wat nou ‘In de her­ha­ling’? Dat heeft me doen inge­ven om de titels van de afge­lo­pen week tevens te ver­an­de­ren. Het komt oubol­lig over en nodigt lezers niet uit om te komen lezen. Met terug­wer­ken­de kracht heb ik ze dus aan­ge­past. Zodat niet meer te zien is of het hier een nieu­we blog­post betreft, of een blog wat oud werk opnieuw onder de aan­dacht brengt. Eigen­lijk speel ik met het idee om voort­aan bij elk vol­gend blog aan het eind stil te staan bij een oude­re blog­post (mits er op die datum in het ver­le­den een­tje geschre­ven was, wat met het ver­strij­ken der jaren steeds meer voor de hand ligt). Met een ver­se inlei­ding. Omdat dit per­soon­lij­ker is dan de stan­daard plu­gins die dit auto­ma­tisch doen. Ik word een beet­je moe van al die hoogst effi­ci­ën­te din­gen die alles voor ons rege­len. Maar daar kom ik een ande­re keer nog wel eens op terug.

~ ~ ~

2 reacties

  1. Een leu­ke rubriek is het. Ik zie over­al op blogs nieu­we din­gen. Ik word er jaloers van. Had het zelf alle­maal wil­len beden­ken.

    Ik denk wel dat het goed is om nieu­we titels te maken. Nodigt meer uit tot lezen.

    • Soms heb je wat meer inspi­ra­tie dan op ande­re dagen. Wat niet wil zeg­gen dat al die nieu­we din­gen ook daad­wer­ke­lijk aan­slaan. Zelf heb ik de nei­ging om vanal­les op te star­ten en er net zo mak­ke­lijk weer mee te stop­pen wan­neer het teveel werk is, geen reac­ties ople­vert, of gewoon uit lui­heid.
      Van die nieu­we titels was ik al snel over­tuigd, al was het maar omdat al die ‘In de her­ha­ling’ titels zo saai over­kwa­men in het rij­tje nieu­we posts.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *