Solitaire

Van­daag las ik weer ver­der in ‘The Infor­ma­ti­on’ tot­dat ik plots op blz 112 een plaat­je van een bord­spel zag. Ik her­ken­de het met­een als een spel waar­mee ik gedu­ren­de regen­ach­ti­ge voor- en/of najaars­va­kan­ties uren zoet was, toen we die dagen nog op de cam­ping door­brach­ten. Mijn ouders had­den in die tijd een sta­ca­ra­van waar we niet alleen tij­dens vakan­ties, maar bij­na elk week­end te vin­den waren. Meest­al wis­ten we ons goed te ver­ma­ken, doch niets kin­der­lijks was mij vreemd en regel­ma­tig had ik dan ook last van een gezon­de por­tie ver­ve­ling. Spel­le­tjes die ik alleen kon spe­len had­den dan de voor­keur wan­neer ik eens bij hoge uit­zon­de­ring geen zin had om te lezen. Natuur­lijk was Pati­en­ce favo­riet (voor de jon­ge­re lezers onder ons: met behulp van een sta­pel speel­kaar­ten, en niet op de com­pu­ter) en later ook Rubiks kubus. Maar Soli­tai­re asso­ci­eer ik toch het meest met de tijd op de cam­ping. Ik kan me niet her­in­ne­ren dat ik het spel ooit thuis heb gespeeld.

In het boek wordt Soli­tai­re in het begin van 1840 opge­voerd als een ver­sla­ven­de puz­zel die voor Lady Lovela­ce (ofte­wel Ada Byron, doch­ter van Lord Byron) aan­lei­ding is om te trach­ten, nadat ze door­heeft hoe deze puz­zel opge­lost kan wor­den, de oplos­sing in een for­mu­le vast te leg­gen. In een brief aan Char­les Bab­ba­ge (ont­wer­per van de eer­ste geau­to­ma­ti­seer­de, pro­gram­meer­ba­re, mecha­ni­sche reken­ma­chi­ne, de voor­lo­per van de elek­tro­ni­sche com­pu­ter) schrijft ze:

I have done it by trying & obser­va­ti­on & can now do it at any time, but I want to know if the pro­blem admits of being put into a mathe­ma­ti­cal For­mu­la, & sol­ved in this man­ner. … The­re must be a defi­ni­te prin­ci­ple, a com­pound I ima­gi­ne of nume­ri­cal & geo­me­tri­cal pro­per­ties, on which the solu­ti­on depends, & which can be put into sym­bo­lic lan­gu­a­ge.
[blz.112, The Infor­ma­ti­on — James Gleick]

Deze gedach­ten­gang sprak Bab­ba­ge erg aan. Het strook­te met de idee­ën die hij zelf had over hoe een aan­tal wis­kun­di­ge pro­ble­men mis­schien waren op te los­sen, en hij had al eer­der gecon­sta­teerd dat Lady Lovela­ce een zeer geta­len­teer­de vrouw was. In het vol­gen­de film­pje wordt wat meer ver­teld over hun vrucht­ba­re samen­wer­king die in de loop der jaren ont­stond en waar wij nu nog steeds de geau­to­ma­ti­seer­de vruch­ten van pluk­ken:

~ ~ ~

Aan­val­luh!
Poll #50books

2 reacties op “Solitaire”

  1. Oh amai, ik heb ook her­in­ne­rin­gen aan dat spel! (en aan de rubiks kubus en pati­en­ce — nog héél af en toe met een echt spel, ik ben van de over­gangs­ge­ne­ra­tie denk ik..) )
    Toen we op bos­klas waren in de Kem­mel­berg, gin­gen we naar een soort café waar spe­len op tafel ston­den, waar­on­der zo’n soli­tai­re spel. Toen ik 10 was, kon ik die puz­zel oplos­sen, maar nu is het mij al héél lang niet meer gelukt (zon­der vals te spe­len althans 😉 ). Nu breng je mij trou­wens in een heel nos­tal­gi­sche bui, want ik zie net op de site van dat café dat het toe is! http://www.hetlabyrint.be/

    Om heel eer­lijk te zijn, heb ik trou­wens nog geen oude berich­ten her­le­zen… Ik kan het aan­tal te lezen blogjes nu al niet meer vol­gen en dan kies ik lie­ver voor nieu­we berich­ten in plaats van oude. Mis­schien kun je ook eens om de zoveel tijd eens hoog­te­pun­ten uit het ver­le­den halen — posts die heel veel reac­ties opge­wekt heb­ben, of die jij het liefst schreef, of die het meest gele­zen wer­den… Zo’n din­gen sti­mu­le­ren mijn nieuws­gie­rig­heid wel 🙂

Reacties zijn gesloten.