Solitaire

Vandaag las ik weer verder in ‘The Information’ totdat ik plots op blz 112 een plaatje van een bordspel zag. Ik herkende het meteen als een spel waarmee ik gedurende regenachtige voor- en/of najaarsvakanties uren zoet was, toen we die dagen nog op de camping doorbrachten. Mijn ouders hadden in die tijd een stacaravan waar we niet alleen tijdens vakanties, maar bijna elk weekend te vinden waren. Meestal wisten we ons goed te vermaken, doch niets kinderlijks was mij vreemd en regelmatig had ik dan ook last van een gezonde portie verveling. Spelletjes die ik alleen kon spelen hadden dan de voorkeur wanneer ik eens bij hoge uitzondering geen zin had om te lezen. Natuurlijk was Patience favoriet (voor de jongere lezers onder ons: met behulp van een stapel speelkaarten, en niet op de computer) en later ook Rubiks kubus. Maar Solitaire associeer ik toch het meest met de tijd op de camping. Ik kan me niet herinneren dat ik het spel ooit thuis heb gespeeld.

In het boek wordt Solitaire in het begin van 1840 opgevoerd als een verslavende puzzel die voor Lady Lovelace (oftewel Ada Byron, dochter van Lord Byron) aanleiding is om te trachten, nadat ze doorheeft hoe deze puzzel opgelost kan worden, de oplossing in een formule vast te leggen. In een brief aan Charles Babbage (ontwerper van de eerste geautomatiseerde, programmeerbare, mechanische rekenmachine, de voorloper van de elektronische computer) schrijft ze:

I have done it by trying & observation & can now do it at any time, but I want to know if the problem admits of being put into a mathematical Formula, & solved in this manner. … There must be a definite principle, a compound I imagine of numerical & geometrical properties, on which the solution depends, & which can be put into symbolic language.
[blz.112, The Information – James Gleick]

Deze gedachtengang sprak Babbage erg aan. Het strookte met de ideeën die hij zelf had over hoe een aantal wiskundige problemen misschien waren op te lossen, en hij had al eerder geconstateerd dat Lady Lovelace een zeer getalenteerde vrouw was. In het volgende filmpje wordt wat meer verteld over hun vruchtbare samenwerking die in de loop der jaren ontstond en waar wij nu nog steeds de geautomatiseerde vruchten van plukken:

~ ~ ~

2 gedachten over “Solitaire

  1. Oh amai, ik heb ook herinneringen aan dat spel! (en aan de rubiks kubus en patience – nog héél af en toe met een echt spel, ik ben van de overgangsgeneratie denk ik..) )
    Toen we op bosklas waren in de Kemmelberg, gingen we naar een soort café waar spelen op tafel stonden, waaronder zo’n solitaire spel. Toen ik 10 was, kon ik die puzzel oplossen, maar nu is het mij al héél lang niet meer gelukt (zonder vals te spelen althans 😉 ). Nu breng je mij trouwens in een heel nostalgische bui, want ik zie net op de site van dat café dat het toe is! http://www.hetlabyrint.be/

    Om heel eerlijk te zijn, heb ik trouwens nog geen oude berichten herlezen… Ik kan het aantal te lezen blogjes nu al niet meer volgen en dan kies ik liever voor nieuwe berichten in plaats van oude. Misschien kun je ook eens om de zoveel tijd eens hoogtepunten uit het verleden halen – posts die heel veel reacties opgewekt hebben, of die jij het liefst schreef, of die het meest gelezen werden… Zo’n dingen stimuleren mijn nieuwsgierigheid wel 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *