Strijd

Eb is wat ik ben. Ik trek me steeds ver­der terug. Het strand wat gelei­de­lijk vrij­komt ligt bezaaid met rom­mel. Eer­der door mij aan­ge­voerd en ach­ter­ge­la­ten. Alleen de een­za­me jut­ter zal er mis­schien blij mee zijn. Maar voor mij heeft het geen waar­de meer. Slechts schaam­te rest mij na het aan­ge­naam ver­po­zen. Ik doe mijn best om mijn spo­ren uit te wis­sen, niet altijd met het gewens­te resul­taat. Waar­om kan ik niet gewoon ver­dwij­nen? Ja, het was leuk om over­al te zijn. Een tijd mee­ge­daan te heb­ben. Nu heb ik de zin eraf. Ik wil weg van hier. Naar de kern. Focus. Alleen maar zee zijn. Een­tje zon­der getij­den. Na eb geen vloed meer. Slechts bewe­ging in de diep­gang. Daar, ver bene­den, in de diep­ste don­ker­te van mijn bestaan wil ik broe­den. Daar waar nie­mand mij kan berei­ken zal ik naden­ken. Over hoe ik een bete­re vloed kan zijn. Omdat ooit de tijd zal komen. Dat ik weer naar bui­ten wil tre­den. Het is niet tegen te hou­den. Hoe ik ook mijn best doe. Mijn eb en vloed zijn aan elkaar gewaagd. Alleen de natuur is sterker.

~ ~ ~

[upda­te 13 april] Zojuist kreeg ik van Robert dit mooie eb en vloed blog onder ogen. Of ik het ooit eer­der gele­zen heb, kan ik me niet her­in­ne­ren, maar de over­een­kom­sten zijn tref­fend. Pla­gi­aat? Of ver­want­schap? Ik hou het op ’t laat­ste. Hope­lijk is Robert het me eens…

~ ~ ~