Strijd

Eb is wat ik ben. Ik trek me steeds ver­der terug. Het strand wat gelei­de­lijk vrij­komt ligt bezaaid met rom­mel. Eer­der door mij aan­ge­voerd en ach­ter­ge­la­ten. Alleen de een­za­me jut­ter zal er mis­schien blij mee zijn. Maar voor mij heeft het geen waar­de meer. Slechts schaam­te rest mij na het aan­ge­naam ver­po­zen. Ik doe mijn best om mijn spo­ren uit te wis­sen, niet altijd met het gewens­te resul­taat. Waar­om kan ik niet gewoon ver­dwij­nen? Ja, het was leuk om over­al te zijn. Een tijd mee­ge­daan te heb­ben. Nu heb ik de zin eraf. Ik wil weg van hier. Naar de kern. Focus. Alleen maar zee zijn. Een­tje zon­der getij­den. Na eb geen vloed meer. Slechts bewe­ging in de diep­gang. Daar, ver bene­den, in de diep­ste don­ker­te van mijn bestaan wil ik broe­den. Daar waar nie­mand mij kan berei­ken zal ik naden­ken. Over hoe ik een bete­re vloed kan zijn. Omdat ooit de tijd zal komen. Dat ik weer naar bui­ten wil tre­den. Het is niet tegen te hou­den. Hoe ik ook mijn best doe. Mijn eb en vloed zijn aan elkaar gewaagd. Alleen de natuur is sterker.

~ ~ ~

[upda­te 13 april] Zojuist kreeg ik van Robert dit mooie eb en vloed blog onder ogen. Of ik het ooit eer­der gele­zen heb, kan ik me niet her­in­ne­ren, maar de over­een­kom­sten zijn tref­fend. Pla­gi­aat? Of ver­want­schap? Ik hou het op ’t laat­ste. Hope­lijk is Robert het me eens…

~ ~ ~

10 reacties op “Strijd”

  1. Of je wil of niet, eb kan niet zon­der vloed en vice ver­sa. Soms lijkt dat bemoe­di­gend, soms ook ontmoedigend.

    1. Ik vind het meest­al ont­moe­di­gend. Waar­om kan het niet gewoon of of zijn, ipv en en. Soms word ik er moe van dat het op en neer blijft gaan.

  2. Ik hou het ook op het laat­ste, maar of ik het met je meens ben, dat weet ik niet.

  3. twitter_anneeke

    Mooi beschre­ven Peter. Heel fraai.Was even bang dat je ging stop­pen met bloggen.

    1. Nee, stop­pen met blog­gen ben ik niet van plan. Wel met veel ande­re soci­al media uitin­gen. Het kost teveel tijd, het is ver­snip­perd, het geen bevre­di­ging. Dus waar­om steek ik er (rela­tief) nog zoveel tijd in, ter­wijl ik daar elke keer nader­hand weer spijt van heb. Ik wil lezen en schrij­ven. That’s it. En ver­der ben ik meer een ein­zel­gän­ger dan ik mis­schien wil toe­ge­ven, maar mis­schien toch maar eens moet accepteren 🙂

Reacties zijn uitgeschakeld.