Rasp

Om de zoveel tijd ervaar ik het wan­neer ik van­uit Arn­hem afzak naar het zui­den. Naar mijn geboor­te­grond. Het gevoel langs een rasp gehaald te wor­den. Laag­je voor laag­je wordt ver­wij­derd. Soms gaat het haast van­zelf. Maar vaker gaat het met heel wat schrij­nen­de pijn gepaard. Hoe dich­ter bij het ouder­lijk huis hoe meer er af moet. Een­maal gear­ri­veerd kijk ik nog een laat­ste maal in de ach­ter­uit­kijk­spie­gel. Er is niets over van de man die ik in al die jaren ben gewor­den. Van­uit de spie­gel kijkt een kind mij aan. Het kind dat ik ooit was en dat slechts met moei­te eens in de zoveel tijd nog tevoor­schijn komt. Alle goe­de voor­ne­mens ten spijt.

~ ~ ~

3 Comments

    • Dat dacht ik later zelf ook. Ik merk dat het bij mijn per­soon­lij­ke blogs toch vaak gaat over terug naar de kern. Alle poes­pas weg. Ik ben er nog niet uit waar­om, maar wel dat het belang­rijk voor me is. Dus ga ik maar vro­lijk door met deze blogjes en zie wel wat ik er zelf van leer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *