Rasp

Om de zoveel tijd ervaar ik het wan­neer ik vanu­it Arn­hem afzak naar het zuiden. Naar mijn geboorte­grond. Het gevoel langs een rasp gehaald te wor­den. Laag­je voor laag­je wordt ver­wi­jderd. Soms gaat het haast vanzelf. Maar vak­er gaat het met heel wat schri­j­nende pijn gepaard. Hoe dichter bij het oud­er­lijk huis hoe meer er af moet. Een­maal gear­riveerd kijk ik nog een laat­ste maal in de achteruitk­ijk­spiegel. Er is niets over van de man die ik in al die jaren ben gewor­den. Vanu­it de spiegel kijkt een kind mij aan. Het kind dat ik ooit was en dat slechts met moeite eens in de zoveel tijd nog tevoorschi­jn komt. Alle goede voorne­mens ten spi­jt.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets