Vormcrisis

Zo las ik:

Dat is de enige wet die geldt, alles moet ondergeschikt zijn aan de vorm: de sti­jl, de intrige, de the­matiek. Is een daar­van sterk­er dan de vorm, kri­jg je een zwak resul­taat. Daarom schri­jven schri­jvers met een sterke sti­jl zo vaak zwakke boeken. Daarom ook schri­jven schri­jvers met een sterke the­matiek zo vaak zwakke boeken. The­matiek en sti­jl moeten wor­den beteugeld wil er lit­er­atu­ur kun­nen ontstaan. En dat beteuge­len wordt ‘schri­jven’ genoemd. Bij schri­jven gaat het meer om verni­eti­gen dan om schep­pen.
[p.201, Vad­er — Karl Ove Knaus­gård]

Ik las het ergens begin van de week. Zette er men­taal een streep­je bij en las verder. Maar door dat men­tale streep­je bleef het citaat de vol­gende dagen con­tinu door mijn hoofd spe­len. Hoe is het met mijn vorm gesteld? Er is zoals alti­jd vol­doende verni­etig­ings­drang, maar ik schep niet veel dez­er dagen. Ik ver­keer vol­gens mij in een vorm­cri­sis. De laat­ste tijd ben ik met van alles bezig. Werken, lezen, hard­lopen, muziek luis­teren, films kijken. Alleen niet met bloggen. Inspi­ratie is ruim­schoots aan­wezig. In mijn hoofd werve­len vol­doende scenario’s voor nieuwe blogs door elka­ar heen. Maar ze bli­jven vooral­snog ongri­jp­baar. Wan­neer ik achter mijn lap­top ga zit­ten om te schri­jven begint de worstel­ing na de open­ingszin­nen. De ver­tal­ing naar een lees­baar ver­haal kri­jg ik niet voor elka­ar. Ik geef mijn gedacht­es te veel de vri­je teugel. Ons­tu­imig vliegen de zin­nen alle kan­ten uit. Er valt geen touw aan vast te knopen. Schrap­pen lost niets op. Wat ik wil zeggen zit nog teveel ongestruc­tureerd ver­w­erkt in het geheel. Het moet alle­maal eerst meer bezinken voor­dat het blog­baar wordt. Ten­min­ste, zo voelt het. Ik bli­jf proberen. Elke dag opnieuw. Tot­dat ik het bloggen weer onder de knie heb.

~ ~ ~

  • Wat herken ik dit! Ook bij mij lukt het niet een blog te schri­jven. Zelfs de #50books helpen niet. Zou het te mak­en hebben met het ver­bod over mijn werk te bloggen? Ter­wi­jl er juist zoveel gebeurt?

    • Maar inmid­dels zie ik dat het je toch gelukt is om een nieuw blog te schri­jven, en nog wel een­t­je voor de #50books serie. Dus het kan toch 😉
      Of niet over je werk bloggen er iets mee te mak­en heeft, dat weet ik niet. Zelf doe ik dit ook niet (over m’n werk bloggen) maar ervaar dit niet als belem­merend.

  • Juist dat wat Knaus­gård betoogt maakt hét ver­schil tussen bloggen en ‘echt’ schri­jven, als in het schri­jven van een (goed) boek. Al kun je natu­urlijk ook nog gaan dis­cus­siëren of het wel klopt wat Knaus­gård zegt. Maar dat ga ik hier niet doen.
    Wat ik bedoel is dat je in het bloggen veel vri­jer bent (of zou kun­nen zijn), en dat eigen­lijk vooral jijzelf bepaalt hoe samen­hangend het zou moeten zijn, hoe the­ma­tisch, of er wel of geen sprake is van een een­duidi­ge sti­jl.
    Kor­tom: Jij legt je eigen bloglat op een bepaalde hoogte. Dat doe je waarschi­jn­lijk met een reden. Wat je kan doen is jezelf afvra­gen of die reden belan­grijk genoeg is.
    Dat zo zijnde is het natu­urlijk wel zo dat cre­atieve denkprocessen lekker hun ganget­je moeten kun­nen gaan. En als er daar­door even­t­jes een blog­droogte ontstaat, so be it!

    • Ik ben het met je eens dat het citaat meer over het schri­jf­pro­ces voor een roman dan voor een blog geldt. Maar het zette me aan het denken waarom ik de laat­ste tijd weer zo loop te mieren voor­dat ik een blog ‘durf’ te posten. Dat denken is alweer vol­doende om een blog te posten. Dus is het soms aan de ene kant een duwt­je in de goede richt­ing om hier mee bezig te zijn en tegelijk­er­ti­jd doe ik er in de meeste gevallen ook echt iets mee in mijn blogschri­jf­pro­ces.
      Wat die lat betre­ft. Er is eigen­lijk maar een drem­pel die ik niet kan nemen, en dat is ‘zomaar’ een blog­je schri­jven over wat ik bijvoor­beeld van­daag zoal gedaan heb. Zoals je in je dag­boek zou doen. Dat kri­jg ik niet voor elka­ar. Zelfs niet in mijn (niet bestaande) dag­boek.

  • Vol­gens mij ben jij het bloggen nooit kwi­jt ger­aakt. Maar miss­chien doel je op bepaalde vor­men die jij ‘vroeger’ wel eens gebruik­te? Vol­gens mij schaafde je dan langer aan een artikel? En had je meer een vorm inder­daad.
    Ik herken dat, ik ben zelf ook de vorm en ook het the­ma kwi­jt. Het voelt een beet­je los­ges­la­gen. Soms komt er dan iets heel moois uit maar vaak is het een beet­je gek­lets in de ruimte voor mijn gevoel (bij mij, niet bij jou!).

    • Ja, het is denk ik vooral je eerste punt. ‘Vroeger’ was ik min­der met posten bezig en meer met schri­jven. Nu voelt het soms ander­som. Alsof ik een soort verwacht­ing moet inlossen. Dat ik om de zoveel tijd iets moet posten. En dan ga ik eerder op zoek of aan de haal met onder­w­er­pen waarover ik ‘nor­maal’ gespro­ken niet zou hebben geblogd. Miss­chien voel ik dan ergens aan dat ik niet hele­maal in of achter het onder­w­erp sta, en dan alleen nog maar sti­jl en/of vorm over hou. En dat is te mager.

    • Gevoels­matig zou ik zeggen dat het de manier is waarop ik wat ik te zeggen heb, pre­sen­teer. Die pre­sen­tatie probeer ik zo zorgvuldig en eigen­zin­nig te doen. Zodat het herken­baar bli­jft (als het ware voorzien van een ‘pete­pel keurmerk’). Maar er moet ook nog iets gep­re­sen­teerd wor­den. Het mag geen lege ver­pakking blijken. Dat is waar ik soms tege­naan zit te hikken; Wat heb ik eigen­lijk zo mooi te zeggen…?

  • Is je doel veran­derd? Ten opzicht­en van toen het nog wel lekker ging? Moet het ineens ‘mooi’ gezegd wor­den? Miss­chien moet het gewoon gezegd wor­den. Door jou. Als het je lam legt ligt de lat miss­chien te hoog? Hoewel ik daar zelf niet zo in geloof.

    Het advies wat ik je kan geven is ga op onder­zoek uit wat voor type je bent. Stel je koopt een nieuw elek­trisch appa­raat. Wat doe je als eerst?
    1.Lees je de instruc­ties?
    2.Vraag je aan mensen hoe het werkt?
    3.Druk je op alle knop­jes net zolang tot het ding crasht?

    Ben je type 1 dan ben je gebaat bij lezen hoe andere het doen. Lezen over bloggen/schrijven.

    Ben je type 2 dan moet je meer in con­tact met andere blog­gers.

    Ben je type 3 dan wis­sel je nog een paar keer van theme, schri­jf je aan ver­schil­lende onder­w­er­pen en kijk je wat het beste past.

    3 is wat je nu aan het doen bent, al enige tijd. Miss­chien werkt dat niet zo voor je. Wie inspir­eren jou eigen­lijk?

    Ik heb er ook last van, met dat ver­schil dat ik nog wel schri­jf. Aan andere pro­jecten die ik niet pub­liceer. Maar eigen­lijk ben ik niet in de posi­tie om je advies te geven, 🙂 Negeer het dan ook lekker.

    • Dank voor je uit­ge­brei­de reac­tie. De drie type­r­in­gen die je geeft vind ik wel een leuke insteek. Helaas vol­doe ik voor mijn gevoel aan alle drie. Ik lees de laat­ste tijd veel over bloggen (1) en ben er volop over in ‘gesprek’ met o.a. Elja en JJ Voer­man (2) en onder­tussen zit ik con­tinu te pie­len aan mijn site en blogs (3). Dat geeft verder niet. Onbe­wust ben ik al veel verder dan dat ik kan/wil toegeven.
      Het belan­grijk­ste is dat ik niet ‘zomaar’ een blog­je in de trant van een dag­boek­frag­ment wil posten. Mijn inspi­ratie komt aan­waaien en laat zich niet alti­jd afd­win­gen (dan kost het teveel tijd, die ik niet alti­jd heb). En wan­neer de inspi­ratie er is dan nog kost het me een zekere hoeveel­heid tijd om het op mijn manier op te schri­jven. Hier moet ik dus gevolg aan geven en accepteren dat het kan voorkomen dat er wel eens dagen zijn dat er niets uit mijn vingers komt. Dan kan ik beter andere din­gen doen dan geforceerd gaan bloggen.

  • Hoi Peter, inter­es­sante vraag. Ik dacht eerst dat het frag­ment van Jan Brokken kwam die twee boeken over schri­jven en dus ook vorm schreef. Ik herken het gewors­tel na de eerste zin­nen. Ik ben lees momenteel, eigen­lijk alti­jd, veel en merk dat ik soms gegrepen wordt door een sti­jl en dat uit probeer. Work in progress als het ware.

    • Het is ook iets wat ik regel­matig doe. Je merkt dat je iets gelezen hebt, en dat zich dat aan je bli­jft ‘opdrin­gen’. Niet het ver­haal, maar hoe het gebracht wordt. Soms neem je daar­van iets mee in je schri­jf­sti­jl. Want ook die bli­jft inder­daad con­tinu in beweg­ing. Althans, als je daar voor open staat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets