Vormcrisis

Zo las ik:

Dat is de enige wet die geldt, alles moet ondergeschikt zijn aan de vorm: de stijl, de intrige, de thematiek. Is een daarvan sterker dan de vorm, krijg je een zwak resultaat. Daarom schrijven schrijvers met een sterke stijl zo vaak zwakke boeken. Daarom ook schrijven schrijvers met een sterke thematiek zo vaak zwakke boeken. Thematiek en stijl moeten worden beteugeld wil er literatuur kunnen ontstaan. En dat beteugelen wordt ‘schrijven’ genoemd. Bij schrijven gaat het meer om vernietigen dan om scheppen.
[p.201, Vader – Karl Ove Knausgård]

Ik las het ergens begin van de week. Zette er mentaal een streepje bij en las verder. Maar door dat mentale streepje bleef het citaat de volgende dagen continu door mijn hoofd spelen. Hoe is het met mijn vorm gesteld? Er is zoals altijd voldoende vernietigingsdrang, maar ik schep niet veel dezer dagen. Ik verkeer volgens mij in een vormcrisis. De laatste tijd ben ik met van alles bezig. Werken, lezen, hardlopen, muziek luisteren, films kijken. Alleen niet met bloggen. Inspiratie is ruimschoots aanwezig. In mijn hoofd wervelen voldoende scenario’s voor nieuwe blogs door elkaar heen. Maar ze blijven vooralsnog ongrijpbaar. Wanneer ik achter mijn laptop ga zitten om te schrijven begint de worsteling na de openingszinnen. De vertaling naar een leesbaar verhaal krijg ik niet voor elkaar. Ik geef mijn gedachtes te veel de vrije teugel. Onstuimig vliegen de zinnen alle kanten uit. Er valt geen touw aan vast te knopen. Schrappen lost niets op. Wat ik wil zeggen zit nog teveel ongestructureerd verwerkt in het geheel. Het moet allemaal eerst meer bezinken voordat het blogbaar wordt. Tenminste, zo voelt het. Ik blijf proberen. Elke dag opnieuw. Totdat ik het bloggen weer onder de knie heb.

~ ~ ~

13 gedachten over “Vormcrisis

  1. Wat herken ik dit! Ook bij mij lukt het niet een blog te schrijven. Zelfs de #50books helpen niet. Zou het te maken hebben met het verbod over mijn werk te bloggen? Terwijl er juist zoveel gebeurt?

    1. Maar inmiddels zie ik dat het je toch gelukt is om een nieuw blog te schrijven, en nog wel eentje voor de #50books serie. Dus het kan toch 😉
      Of niet over je werk bloggen er iets mee te maken heeft, dat weet ik niet. Zelf doe ik dit ook niet (over m’n werk bloggen) maar ervaar dit niet als belemmerend.

  2. Juist dat wat Knausgård betoogt maakt hét verschil tussen bloggen en ‘echt’ schrijven, als in het schrijven van een (goed) boek. Al kun je natuurlijk ook nog gaan discussiëren of het wel klopt wat Knausgård zegt. Maar dat ga ik hier niet doen.
    Wat ik bedoel is dat je in het bloggen veel vrijer bent (of zou kunnen zijn), en dat eigenlijk vooral jijzelf bepaalt hoe samenhangend het zou moeten zijn, hoe thematisch, of er wel of geen sprake is van een eenduidige stijl.
    Kortom: Jij legt je eigen bloglat op een bepaalde hoogte. Dat doe je waarschijnlijk met een reden. Wat je kan doen is jezelf afvragen of die reden belangrijk genoeg is.
    Dat zo zijnde is het natuurlijk wel zo dat creatieve denkprocessen lekker hun gangetje moeten kunnen gaan. En als er daardoor eventjes een blogdroogte ontstaat, so be it!

    1. Ik ben het met je eens dat het citaat meer over het schrijfproces voor een roman dan voor een blog geldt. Maar het zette me aan het denken waarom ik de laatste tijd weer zo loop te mieren voordat ik een blog ‘durf’ te posten. Dat denken is alweer voldoende om een blog te posten. Dus is het soms aan de ene kant een duwtje in de goede richting om hier mee bezig te zijn en tegelijkertijd doe ik er in de meeste gevallen ook echt iets mee in mijn blogschrijfproces.
      Wat die lat betreft. Er is eigenlijk maar een drempel die ik niet kan nemen, en dat is ‘zomaar’ een blogje schrijven over wat ik bijvoorbeeld vandaag zoal gedaan heb. Zoals je in je dagboek zou doen. Dat krijg ik niet voor elkaar. Zelfs niet in mijn (niet bestaande) dagboek.

  3. Volgens mij ben jij het bloggen nooit kwijt geraakt. Maar misschien doel je op bepaalde vormen die jij ‘vroeger’ wel eens gebruikte? Volgens mij schaafde je dan langer aan een artikel? En had je meer een vorm inderdaad.
    Ik herken dat, ik ben zelf ook de vorm en ook het thema kwijt. Het voelt een beetje losgeslagen. Soms komt er dan iets heel moois uit maar vaak is het een beetje geklets in de ruimte voor mijn gevoel (bij mij, niet bij jou!).

    1. Ja, het is denk ik vooral je eerste punt. ‘Vroeger’ was ik minder met posten bezig en meer met schrijven. Nu voelt het soms andersom. Alsof ik een soort verwachting moet inlossen. Dat ik om de zoveel tijd iets moet posten. En dan ga ik eerder op zoek of aan de haal met onderwerpen waarover ik ‘normaal’ gesproken niet zou hebben geblogd. Misschien voel ik dan ergens aan dat ik niet helemaal in of achter het onderwerp sta, en dan alleen nog maar stijl en/of vorm over hou. En dat is te mager.

    1. Gevoelsmatig zou ik zeggen dat het de manier is waarop ik wat ik te zeggen heb, presenteer. Die presentatie probeer ik zo zorgvuldig en eigenzinnig te doen. Zodat het herkenbaar blijft (als het ware voorzien van een ‘petepel keurmerk’). Maar er moet ook nog iets gepresenteerd worden. Het mag geen lege verpakking blijken. Dat is waar ik soms tegenaan zit te hikken; Wat heb ik eigenlijk zo mooi te zeggen…?

  4. Is je doel veranderd? Ten opzichten van toen het nog wel lekker ging? Moet het ineens ‘mooi’ gezegd worden? Misschien moet het gewoon gezegd worden. Door jou. Als het je lam legt ligt de lat misschien te hoog? Hoewel ik daar zelf niet zo in geloof.

    Het advies wat ik je kan geven is ga op onderzoek uit wat voor type je bent. Stel je koopt een nieuw elektrisch apparaat. Wat doe je als eerst?
    1.Lees je de instructies?
    2.Vraag je aan mensen hoe het werkt?
    3.Druk je op alle knopjes net zolang tot het ding crasht?

    Ben je type 1 dan ben je gebaat bij lezen hoe andere het doen. Lezen over bloggen/schrijven.

    Ben je type 2 dan moet je meer in contact met andere bloggers.

    Ben je type 3 dan wissel je nog een paar keer van theme, schrijf je aan verschillende onderwerpen en kijk je wat het beste past.

    3 is wat je nu aan het doen bent, al enige tijd. Misschien werkt dat niet zo voor je. Wie inspireren jou eigenlijk?

    Ik heb er ook last van, met dat verschil dat ik nog wel schrijf. Aan andere projecten die ik niet publiceer. Maar eigenlijk ben ik niet in de positie om je advies te geven, 🙂 Negeer het dan ook lekker.

    1. Dank voor je uitgebreide reactie. De drie typeringen die je geeft vind ik wel een leuke insteek. Helaas voldoe ik voor mijn gevoel aan alle drie. Ik lees de laatste tijd veel over bloggen (1) en ben er volop over in ‘gesprek’ met o.a. Elja en JJ Voerman (2) en ondertussen zit ik continu te pielen aan mijn site en blogs (3). Dat geeft verder niet. Onbewust ben ik al veel verder dan dat ik kan/wil toegeven.
      Het belangrijkste is dat ik niet ‘zomaar’ een blogje in de trant van een dagboekfragment wil posten. Mijn inspiratie komt aanwaaien en laat zich niet altijd afdwingen (dan kost het teveel tijd, die ik niet altijd heb). En wanneer de inspiratie er is dan nog kost het me een zekere hoeveelheid tijd om het op mijn manier op te schrijven. Hier moet ik dus gevolg aan geven en accepteren dat het kan voorkomen dat er wel eens dagen zijn dat er niets uit mijn vingers komt. Dan kan ik beter andere dingen doen dan geforceerd gaan bloggen.

  5. Hoi Peter, interessante vraag. Ik dacht eerst dat het fragment van Jan Brokken kwam die twee boeken over schrijven en dus ook vorm schreef. Ik herken het geworstel na de eerste zinnen. Ik ben lees momenteel, eigenlijk altijd, veel en merk dat ik soms gegrepen wordt door een stijl en dat uit probeer. Work in progress als het ware.

    1. Het is ook iets wat ik regelmatig doe. Je merkt dat je iets gelezen hebt, en dat zich dat aan je blijft ‘opdringen’. Niet het verhaal, maar hoe het gebracht wordt. Soms neem je daarvan iets mee in je schrijfstijl. Want ook die blijft inderdaad continu in beweging. Althans, als je daar voor open staat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *