Vormcrisis

Zo las ik:

Dat is de eni­ge wet die geldt, alles moet onder­ge­schikt zijn aan de vorm: de stijl, de intri­ge, de the­ma­tiek. Is een daar­van ster­ker dan de vorm, krijg je een zwak resul­taat. Daar­om schrij­ven schrij­vers met een ster­ke stijl zo vaak zwak­ke boe­ken. Daar­om ook schrij­ven schrij­vers met een ster­ke the­ma­tiek zo vaak zwak­ke boe­ken. The­ma­tiek en stijl moe­ten wor­den beteu­geld wil er lite­ra­tuur kun­nen ont­staan. En dat beteu­ge­len wordt ‘schrij­ven’ genoemd. Bij schrij­ven gaat het meer om ver­nie­ti­gen dan om scheppen.
[p.201, Vader — Karl Ove Knausgård]

Ik las het ergens begin van de week. Zet­te er men­taal een streep­je bij en las ver­der. Maar door dat men­ta­le streep­je bleef het citaat de vol­gen­de dagen con­ti­nu door mijn hoofd spe­len. Hoe is het met mijn vorm gesteld? Er is zoals altijd vol­doen­de ver­nie­ti­gings­drang, maar ik schep niet veel dezer dagen. Ik ver­keer vol­gens mij in een vorm­cri­sis. De laat­ste tijd ben ik met van alles bezig. Wer­ken, lezen, hard­lo­pen, muziek luis­te­ren, films kij­ken. Alleen niet met blog­gen. Inspi­ra­tie is ruim­schoots aan­we­zig. In mijn hoofd wer­ve­len vol­doen­de scenario’s voor nieu­we blogs door elkaar heen. Maar ze blij­ven voor­als­nog ongrijp­baar. Wan­neer ik ach­ter mijn lap­top ga zit­ten om te schrij­ven begint de wor­ste­ling na de ope­nings­zin­nen. De ver­ta­ling naar een lees­baar ver­haal krijg ik niet voor elkaar. Ik geef mijn gedach­tes te veel de vrije teu­gel. Onstui­mig vlie­gen de zin­nen alle kan­ten uit. Er valt geen touw aan vast te kno­pen. Schrap­pen lost niets op. Wat ik wil zeg­gen zit nog teveel onge­struc­tu­reerd ver­werkt in het geheel. Het moet alle­maal eerst meer bezin­ken voor­dat het blog­baar wordt. Ten­min­ste, zo voelt het. Ik blijf pro­be­ren. Elke dag opnieuw. Tot­dat ik het blog­gen weer onder de knie heb.

~ ~ ~