Vormcrisis

Zo las ik:

Dat is de eni­ge wet die geldt, alles moet onder­ge­schikt zijn aan de vorm: de stijl, de intri­ge, de the­ma­tiek. Is een daar­van ster­ker dan de vorm, krijg je een zwak resul­taat. Daar­om schrij­ven schrij­vers met een ster­ke stijl zo vaak zwak­ke boe­ken. Daar­om ook schrij­ven schrij­vers met een ster­ke the­ma­tiek zo vaak zwak­ke boe­ken. The­ma­tiek en stijl moe­ten wor­den beteu­geld wil er lite­ra­tuur kun­nen ont­staan. En dat beteu­ge­len wordt ‘schrij­ven’ genoemd. Bij schrij­ven gaat het meer om ver­nie­ti­gen dan om schep­pen.
[p.201, Vader — Karl Ove Knaus­gård]

Ik las het ergens begin van de week. Zet­te er men­taal een streep­je bij en las ver­der. Maar door dat men­ta­le streep­je bleef het citaat de vol­gen­de dagen con­ti­nu door mijn hoofd spe­len. Hoe is het met mijn vorm gesteld? Er is zoals altijd vol­doen­de ver­nie­ti­gings­drang, maar ik schep niet veel dezer dagen. Ik ver­keer vol­gens mij in een vorm­cri­sis. De laat­ste tijd ben ik met van alles bezig. Wer­ken, lezen, hard­lo­pen, muziek luis­te­ren, films kij­ken. Alleen niet met blog­gen. Inspi­ra­tie is ruim­schoots aan­we­zig. In mijn hoofd wer­ve­len vol­doen­de scenario’s voor nieu­we blogs door elkaar heen. Maar ze blij­ven voor­als­nog ongrijp­baar. Wan­neer ik ach­ter mijn lap­top ga zit­ten om te schrij­ven begint de wor­ste­ling na de ope­nings­zin­nen. De ver­ta­ling naar een lees­baar ver­haal krijg ik niet voor elkaar. Ik geef mijn gedach­tes te veel de vrije teu­gel. Onstui­mig vlie­gen de zin­nen alle kan­ten uit. Er valt geen touw aan vast te kno­pen. Schrap­pen lost niets op. Wat ik wil zeg­gen zit nog teveel onge­struc­tu­reerd ver­werkt in het geheel. Het moet alle­maal eerst meer bezin­ken voor­dat het blog­baar wordt. Ten­min­ste, zo voelt het. Ik blijf pro­be­ren. Elke dag opnieuw. Tot­dat ik het blog­gen weer onder de knie heb.

~ ~ ~

13 Replies to “Vormcrisis”

  1. Wat her­ken ik dit! Ook bij mij lukt het niet een blog te schrij­ven. Zelfs de #50books hel­pen niet. Zou het te maken heb­ben met het ver­bod over mijn werk te blog­gen? Ter­wijl er juist zoveel gebeurt?

    1. Maar inmid­dels zie ik dat het je toch gelukt is om een nieuw blog te schrij­ven, en nog wel een­tje voor de #50books serie. Dus het kan toch 😉
      Of niet over je werk blog­gen er iets mee te maken heeft, dat weet ik niet. Zelf doe ik dit ook niet (over m’n werk blog­gen) maar ervaar dit niet als belem­me­rend.

  2. Juist dat wat Knaus­gård betoogt maakt hét ver­schil tus­sen blog­gen en ‘echt’ schrij­ven, als in het schrij­ven van een (goed) boek. Al kun je natuur­lijk ook nog gaan dis­cus­si­ë­ren of het wel klopt wat Knaus­gård zegt. Maar dat ga ik hier niet doen.
    Wat ik bedoel is dat je in het blog­gen veel vrij­er bent (of zou kun­nen zijn), en dat eigen­lijk voor­al jij­zelf bepaalt hoe samen­han­gend het zou moe­ten zijn, hoe the­ma­tisch, of er wel of geen spra­ke is van een een­dui­di­ge stijl.
    Kort­om: Jij legt je eigen blog­lat op een bepaal­de hoog­te. Dat doe je waar­schijn­lijk met een reden. Wat je kan doen is jezelf afvra­gen of die reden belang­rijk genoeg is.
    Dat zo zijn­de is het natuur­lijk wel zo dat cre­a­tie­ve denk­pro­ces­sen lek­ker hun gan­ge­tje moe­ten kun­nen gaan. En als er daar­door even­tjes een blogdroog­te ont­staat, so be it!

    1. Ik ben het met je eens dat het citaat meer over het schrijf­pro­ces voor een roman dan voor een blog geldt. Maar het zet­te me aan het den­ken waar­om ik de laat­ste tijd weer zo loop te mie­ren voor­dat ik een blog ‘durf’ te pos­ten. Dat den­ken is alweer vol­doen­de om een blog te pos­ten. Dus is het soms aan de ene kant een duw­tje in de goe­de rich­ting om hier mee bezig te zijn en tege­lij­ker­tijd doe ik er in de mees­te geval­len ook echt iets mee in mijn blogschrijf­pro­ces.
      Wat die lat betreft. Er is eigen­lijk maar een drem­pel die ik niet kan nemen, en dat is ‘zomaar’ een blogje schrij­ven over wat ik bij­voor­beeld van­daag zoal gedaan heb. Zoals je in je dag­boek zou doen. Dat krijg ik niet voor elkaar. Zelfs niet in mijn (niet bestaan­de) dag­boek.

  3. Vol­gens mij ben jij het blog­gen nooit kwijt geraakt. Maar mis­schien doel je op bepaal­de vor­men die jij ‘vroe­ger’ wel eens gebruik­te? Vol­gens mij schaaf­de je dan lan­ger aan een arti­kel? En had je meer een vorm inder­daad.
    Ik her­ken dat, ik ben zelf ook de vorm en ook het the­ma kwijt. Het voelt een beet­je los­ge­sla­gen. Soms komt er dan iets heel moois uit maar vaak is het een beet­je geklets in de ruim­te voor mijn gevoel (bij mij, niet bij jou!).

    1. Ja, het is denk ik voor­al je eer­ste punt. ‘Vroe­ger’ was ik min­der met pos­ten bezig en meer met schrij­ven. Nu voelt het soms anders­om. Als­of ik een soort ver­wach­ting moet inlos­sen. Dat ik om de zoveel tijd iets moet pos­ten. En dan ga ik eer­der op zoek of aan de haal met onder­wer­pen waar­over ik ‘nor­maal’ gespro­ken niet zou heb­ben geblogd. Mis­schien voel ik dan ergens aan dat ik niet hele­maal in of ach­ter het onder­werp sta, en dan alleen nog maar stijl en/of vorm over hou. En dat is te mager.

  4. […] heb, een beet­je zoals Peter hier beschrijft, ook het gevoel dat ik te veel ‘maar iets doe’ en te wei­nig gericht ben. Ik waar­deer […]

  5. Wat is vorm?

    Heb je daar beeld bij?

    Ik alleen een heel vaag, en als ik jouw blogs lees, vind ik ze mooi van vorm. (of is dat stijl?)

    1. Gevoels­ma­tig zou ik zeg­gen dat het de manier is waar­op ik wat ik te zeg­gen heb, pre­sen­teer. Die pre­sen­ta­tie pro­beer ik zo zorg­vul­dig en eigen­zin­nig te doen. Zodat het her­ken­baar blijft (als het ware voor­zien van een ‘pete­pel keur­merk’). Maar er moet ook nog iets gepre­sen­teerd wor­den. Het mag geen lege ver­pak­king blij­ken. Dat is waar ik soms tegen­aan zit te hik­ken; Wat heb ik eigen­lijk zo mooi te zeg­gen…?

  6. Is je doel ver­an­derd? Ten opzich­ten van toen het nog wel lek­ker ging? Moet het ineens ‘mooi’ gezegd wor­den? Mis­schien moet het gewoon gezegd wor­den. Door jou. Als het je lam legt ligt de lat mis­schien te hoog? Hoe­wel ik daar zelf niet zo in geloof.

    Het advies wat ik je kan geven is ga op onder­zoek uit wat voor type je bent. Stel je koopt een nieuw elek­trisch appa­raat. Wat doe je als eerst?
    1.Lees je de instruc­ties?
    2.Vraag je aan men­sen hoe het werkt?
    3.Druk je op alle knop­jes net zolang tot het ding crasht?

    Ben je type 1 dan ben je gebaat bij lezen hoe ande­re het doen. Lezen over bloggen/schrijven.

    Ben je type 2 dan moet je meer in con­tact met ande­re blog­gers.

    Ben je type 3 dan wis­sel je nog een paar keer van the­me, schrijf je aan ver­schil­len­de onder­wer­pen en kijk je wat het bes­te past.

    3 is wat je nu aan het doen bent, al eni­ge tijd. Mis­schien werkt dat niet zo voor je. Wie inspi­re­ren jou eigen­lijk?

    Ik heb er ook last van, met dat ver­schil dat ik nog wel schrijf. Aan ande­re pro­jec­ten die ik niet publi­ceer. Maar eigen­lijk ben ik niet in de posi­tie om je advies te geven, 🙂 Negeer het dan ook lek­ker.

    1. Dank voor je uit­ge­brei­de reac­tie. De drie type­rin­gen die je geeft vind ik wel een leu­ke insteek. Helaas vol­doe ik voor mijn gevoel aan alle drie. Ik lees de laat­ste tijd veel over blog­gen (1) en ben er vol­op over in ‘gesprek’ met o.a. Elja en JJ Voer­man (2) en onder­tus­sen zit ik con­ti­nu te pie­len aan mijn site en blogs (3). Dat geeft ver­der niet. Onbe­wust ben ik al veel ver­der dan dat ik kan/wil toe­ge­ven.
      Het belang­rijk­ste is dat ik niet ‘zomaar’ een blogje in de trant van een dag­boek­frag­ment wil pos­ten. Mijn inspi­ra­tie komt aan­waai­en en laat zich niet altijd afdwin­gen (dan kost het teveel tijd, die ik niet altijd heb). En wan­neer de inspi­ra­tie er is dan nog kost het me een zeke­re hoe­veel­heid tijd om het op mijn manier op te schrij­ven. Hier moet ik dus gevolg aan geven en accep­te­ren dat het kan voor­ko­men dat er wel eens dagen zijn dat er niets uit mijn vin­gers komt. Dan kan ik beter ande­re din­gen doen dan gefor­ceerd gaan blog­gen.

  7. Hoi Peter, inte­res­san­te vraag. Ik dacht eerst dat het frag­ment van Jan Brok­ken kwam die twee boe­ken over schrij­ven en dus ook vorm schreef. Ik her­ken het gewor­stel na de eer­ste zin­nen. Ik ben lees momen­teel, eigen­lijk altijd, veel en merk dat ik soms gegre­pen wordt door een stijl en dat uit pro­beer. Work in pro­gress als het ware.

    1. Het is ook iets wat ik regel­ma­tig doe. Je merkt dat je iets gele­zen hebt, en dat zich dat aan je blijft ‘opdrin­gen’. Niet het ver­haal, maar hoe het gebracht wordt. Soms neem je daar­van iets mee in je schrijf­stijl. Want ook die blijft inder­daad con­ti­nu in bewe­ging. Althans, als je daar voor open staat.

Comments are closed.