Oorspronkelijk zat hier meer lijn in

Dit zijn niet de eerste zinnen van het blog zoals ik het oorspronkelijk voor ogen had. Ik had reeds drie alinea’s fictie geschreven als een soort van commentaar op de dag van gister, toen ik me bedacht. Hier volgen de echte eerste zinnen die dat nu niet meer zijn:

Vandaag zag ik een stel zigeuners. Nu heb ik daar normaal gesproken niet zo veel mee. Je weet hoe ze zijn, dat hoef ik verder hier niet uit te leggen. Maar vandaag dus, dat was anders. Ze zaten langs de kant van de weg. Dat vond ik op het eerste gezicht nogal verdacht en ik was op m’n hoede. Toen ik passeerde keek de kleinste van de groep, een jongetje nog, naar me op. Ongewassen gezicht. Gitzwarte ogen. Met in z’n handen een kat. Zo te zien morsdood. En toen moest ik toch even een traantje wegpinken.

En hierna volgden nog twee soortgelijke alinea’s die elke keer weer dezelfde boodschap brachten. Gaandeweg echter ging ik me afvragen waarom ik die boodschap niet gewoon voor het voetlicht kon brengen. Recht toe, recht aan. Nou, vooruit dan maar. Ik heb me gister af en toe flink zitten ergeren. Aan de vele verontschuldigingen. Dat men normaal niet zoveel op heeft met het koningshuis. Doch vandaag is het anders. Wat een mooie jurk. Wat een blijk van genegenheid tussen moeder en zoon. Wat een schattige kindjes. Och och, hoe emotioneel allemaal. Dan komen de waterlanders vanzelf. Sorry, hoor. Daar kan men niets aan doen.

Ik had natuurlijk de hele dag niet op twitter moeten kijken. Dan was het misschien allemaal aan me voorbij gegaan. Ik keek dus wel een enkele keer. Twitter is namelijk ook een klein beetje van mij (zolang ik het nog gebruik). Wel keek ik elke keer korter en korter. Terwijl de ergernis groter en groter werd. Want waarom zegt men zo nadrukkelijk dat men er niets mee heeft. Om dan vervolgens alsnog te bekennen er zoveel mee te hebben. Is dat echt alleen maar vanwege die mooie jurk? Die getoonde genegenheid? Die kindjes? Of had men er altijd al iets mee, maar durft men daar gewoonlijk niet voor uit te komen? Bang om uitgelachen te worden? Door mij? Terwijl ik geen enkele keer hardop gelachen heb. Ik zou niet durven. Van wie eigenlijk niet? Ergens vind ik het wel jammer dat ik mijn blogpost niet gewoon gelaten heb zoals ik het oorspronkelijk bedoeld had. Dan had ik nu kunnen afsluiten met de oorspronkelijke laatste zin.

~ ~ ~

Een gedachte over “Oorspronkelijk zat hier meer lijn in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *