Oorspronkelijk zat hier meer lijn in

Dit zijn niet de eerste zin­nen van het blog zoals ik het oor­spronke­lijk voor ogen had. Ik had reeds drie alinea’s fic­tie geschreven als een soort van com­men­taar op de dag van gis­ter, toen ik me bedacht. Hier vol­gen de echte eerste zin­nen die dat nu niet meer zijn:

Van­daag zag ik een stel zige­uners. Nu heb ik daar nor­maal gespro­ken niet zo veel mee. Je weet hoe ze zijn, dat hoef ik verder hier niet uit te leggen. Maar van­daag dus, dat was anders. Ze zat­en langs de kant van de weg. Dat vond ik op het eerste gezicht nogal ver­dacht en ik was op m’n hoede. Toen ik passeerde keek de kle­in­ste van de groep, een jonget­je nog, naar me op. Onge­wassen gezicht. Gitzwarte ogen. Met in z’n han­den een kat. Zo te zien mors­dood. En toen moest ik toch even een traan­t­je weg­pinken.

En hier­na vol­gden nog twee soort­gelijke alinea’s die elke keer weer dezelfde bood­schap bracht­en. Gaan­deweg echter ging ik me afvra­gen waarom ik die bood­schap niet gewoon voor het voetlicht kon bren­gen. Recht toe, recht aan. Nou, vooruit dan maar. Ik heb me gis­ter af en toe flink zit­ten erg­eren. Aan de vele verontschuldigin­gen. Dat men nor­maal niet zoveel op heeft met het kon­ing­shuis. Doch van­daag is het anders. Wat een mooie jurk. Wat een blijk van gene­gen­heid tussen moed­er en zoon. Wat een schat­tige kind­jes. Och och, hoe emo­tion­eel alle­maal. Dan komen de water­lan­ders vanzelf. Sor­ry, hoor. Daar kan men niets aan doen.

Ik had natu­urlijk de hele dag niet op twit­ter moeten kijken. Dan was het miss­chien alle­maal aan me voor­bij gegaan. Ik keek dus wel een enkele keer. Twit­ter is namelijk ook een klein beet­je van mij (zolang ik het nog gebruik). Wel keek ik elke keer kor­ter en kor­ter. Ter­wi­jl de erg­er­nis grot­er en grot­er werd. Want waarom zegt men zo nadrukke­lijk dat men er niets mee heeft. Om dan ver­vol­gens alsnog te beken­nen er zoveel mee te hebben. Is dat echt alleen maar van­wege die mooie jurk? Die getoonde gene­gen­heid? Die kind­jes? Of had men er alti­jd al iets mee, maar durft men daar gewoon­lijk niet voor uit te komen? Bang om uit­gelachen te wor­den? Door mij? Ter­wi­jl ik geen enkele keer hardop gelachen heb. Ik zou niet dur­ven. Van wie eigen­lijk niet? Ergens vind ik het wel jam­mer dat ik mijn blog­post niet gewoon gelat­en heb zoals ik het oor­spronke­lijk bedoeld had. Dan had ik nu kun­nen afs­luiten met de oor­spronke­lijke laat­ste zin.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets