Appeltje eitje

Echt dromen doe ik al een hele tijd niet meer. En mocht ik het toch doen, dan blijft dat goed voor me verborgen. Afijn, ik kan daar niet wakker van liggen. Het zal zo zijn reden hebben. Wat me daarentegen af en toe wel overkomt is dat er iemand (veelal een bekende en heel soms ikzelf) mijn droomloze slaap binnen komt wandelen, enkele zinnen uitspreekt, en weer verdwijnt. Ik slaap verder alsof er niets is voorgevallen. Bij het ontwaken echter staat het bezoek me nog helder voor de geest.

Zo liep onlangs mijn leidinggevende voorbij, sprak de legendarische woorden “We’re lost” en was verdwenen voordat ik ook maar iets had kunnen zeggen. Wat altijd het geval is. Dat ik niet in staat ben om te reageren. Zeker in die gevallen wanneer het mijn eigen persoon is die plots voor me staat om iets belangwekkends te vertellen. Want dat heb ik ondertussen wel gemerkt. Het zijn niet zomaar wat mededelingen. Ze slaan ergens op. Er is een diepere betekenis. Aan mij de taak om die te achterhalen. En om er dan naar te handelen.

Vandaag ben ik bezig geweest om de boodschap van afgelopen nacht te ontdekken. Ik stond ineens oog in oog met mezelf en de bezoekende ik zei dat ik terug naar af moest. “Appeltje eitje”, waren mijn laatste woorden die ik tot mezelf sprak.

“Appeltje eitje”, waren vanochtend de eerste woorden die ik mijn spiegelbeeld toevertrouwde bij het scheren. Tijdens het klaarmaken van het ontbijt bleef ik de woorden herhalen. Er ging geen belletje rinkelen. Het kwartje bleef roerloos liggen. Pas toen ik enkele uren later mijn hardlooprondje aan het afraffelen was schoot me iets te binnen. De eerste blogpost op mijn blog heet ‘Eitje‘. De ‘Toen op…’ actie wierp alsnog zijn vruchten af.

Langzaam werd het me duidelijk. Ik moet terug naar de begindagen van mijn bloggen. De tijd dat ik nog onbekommerd mijn gedachtes rechtstreeks op ‘het papier’ knalde. Niet bezig was met bloggen op meta-niveau. Niet ongemerkt rekening hield met de do’s and dont’s van een succesvol blogger, of stiekem toch probeerde de top-10 gouden tips voor meer bezoekersaantallen toe te passen. Nee, niets van dat al. Ik dacht niet na over mijn lezers, want ik had geen lezers. Schrijven was het enige wat ik deed. Schrijven zonder ballast. Ik las wat, zag wat, hoorde wat, maakte wat mee, en schreef daarover. Dat ging vanzelf. En dat gevoel wil ik terug omdat het me tegenwoordig steeds moeizamer afgaat iets te schrijven.

Er is een innerlijke criticus opgestaan die mijn schrijfsels analyseert. Allerlei vragen opwerpt (‘zitten mijn lezers hier wel op te wachten?’; ‘lijkt het niet teveel op voorgaande stukjes?’; ‘moet ik toch niet wat meer witregels toepassen?’) die ik enkele jaren geleden lachend terzijde zou hebben geschoven als totaal niet relevant, maar die me nu storen. Afleiden. Daar wil ik vanaf. Als dat tenminste nog kan.

Dus ga ik proberen om terug naar af te gaan. Doen alsof jullie er niet zijn. Zoals jullie er toen ook niet waren. Me wat meer te concentreren op zaken waarover ik wil schrijven, dan op het schrijfproces zelf. Niet lezen over schrijven, maar schrijven. Nog wat vaker blogpraat overslaan. Dan komt het vanzelf weer goed.

Appeltje eitje.

~ ~ ~

21 gedachten over “Appeltje eitje

  1. Lijkt me een goed besluit. Ik blog pas kort en word tot nu toe niet gehinderd door al die mogelijke regels. Had alleen last van het door mijn werkgever opgelegde blogverbod en dat was heel naar. Gelukkig begint het te slijten en probeer ik het weer op de manier zoals jij die hier beschrijft!

    1. Wat voor blokkades door welk soort belemmering opgeworpen zijn altijd vervelend. Hopelijk weet je ze te omzeilen. Ik kies voor deze aanpak. Misschien dat jij een andere nodig hebt.
      In ieder geval wens ik je bij deze een heel fijne vakantie in Zweden toe! Dat zou ook al zeer inspirerend kunnen zijn voor nieuwe onbevangen blogs.

    1. Ik heb het schijnbaar ‘verborgen’ weten te houden, maar het is er wel degelijk. De onbevangenheid, lak aan alle blogconventies (voornamelijk omdat ik niet op de hoogte was van enig bestaan hieromtrent), deed me een tijd geleden veel makkelijker schrijven en posten dan nu. Dat vind ik vervelend en daar wil ik vanaf.

  2. Herkenbaar. Soms is een mens zo met regeltjes e.d. bezig dat de spontaniteit verdwijnt en dat je gelijk vastloopt. Naar gevoel eigenlijk! Veel succes ๐Ÿ™‚

  3. Ik kan hier heel goed inkomen. ‘k Heb het daar zelf ook af en toe moeilijk mee, zeker omdat veel regels niet van toepassing zijn op mijn blog. Dan rijst iedere keer weer de twijfel: ben ik wel goed bezig?
    Daarom heb ik onlangs ook besloten om het over een andere boeg te gooien op mijn blog en eigenlijk heb ik het omgekeerde besloten zoals jij (misschien sluit ik me dus wel net meer op in die blogconventies): ik ga me weer vastpinnen op รฉรฉn enkele niche en niet zomaar lukraak gaan schrijven. Maar dat is natuurlijk ook verbonden aan het doel van mijn blog: beter leren schrijven.

    Soit, ik ben een beetje aan het uitweiden. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat je je niets moet aantrekken van die regels en gewoon kijken naar wat jij beoogt met je eigen blog, waarom je wil schrijven.
    (Okรฉ, dat is dus wat jij zegt in het bericht hierboven – mijn commentaar ziet er plots zo overbodig uit. Oeps.)

    1. Dank voor je uitgebreide en verre van overbodige commentaar. Ieder heeft zo zijn/haar eigen manier nodig om een tijdelijke blogimpasse te doorbreken. Daar zijn geen regels voor. Het is je eigen weg zoeken en (her)vinden. Succes met jouw zoektocht. En ik blijf je lezen (ook al reageer ik niet al te vaak).

  4. Ik doe wel mee met de WOT en de 50 boooks
    Maar probeer er toch mijn draai aan te geven.
    De do’s en do nots, daar hou ik me eigenlijk niet mee bezig.
    Blogpraat volg ik omdat ik het gezellig en leerzaam vind, en niet omdat iemand mij verteld wat ik moet doen!
    Je hebt groot gelijk! Lekker je eigen gang gaan, en geniete van het schrijven, dat wens ik je toe.

    1. Zo is dat! Genieten van je blog. Hoe moeilijk kan het zijn…
      Bij blogpraat heb ik trouwens niet het idee dat ze opleggen wat wel of niet moet. Maar alles wat ik daar hoor gaat wel onbewust een rol spelen tijdens het schrijven. Waardoor ik soms blokkeer doordat ik meer ga nadenken over het eventuele effect van mijn schrijfsel, dan dat ik doorschrijf. Dat wil ik zien te doorbreken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *