Appeltje eitje

Echt dromen doe ik al een hele tijd niet meer. En mocht ik het toch doen, dan bli­jft dat goed voor me ver­bor­gen. Afi­jn, ik kan daar niet wakker van liggen. Het zal zo zijn reden hebben. Wat me daar­ente­gen af en toe wel overkomt is dat er iemand (vee­lal een bek­ende en heel soms ikzelf) mijn droom­loze slaap bin­nen komt wan­de­len, enkele zin­nen uit­spreekt, en weer verd­wi­jnt. Ik slaap verder alsof er niets is voorgevallen. Bij het ont­wak­en echter staat het bezoek me nog helder voor de geest.

Zo liep onlangs mijn lei­d­inggevende voor­bij, sprak de leg­en­darische woor­den “We’re lost” en was verd­we­nen voor­dat ik ook maar iets had kun­nen zeggen. Wat alti­jd het geval is. Dat ik niet in staat ben om te rea­geren. Zek­er in die gevallen wan­neer het mijn eigen per­soon is die plots voor me staat om iets belang­wekkends te vertellen. Want dat heb ik onder­tussen wel gemerkt. Het zijn niet zomaar wat med­edelin­gen. Ze slaan ergens op. Er is een diepere beteke­nis. Aan mij de taak om die te achter­halen. En om er dan naar te han­de­len.

Van­daag ben ik bezig geweest om de bood­schap van afgelopen nacht te ont­dekken. Ik stond ineens oog in oog met mezelf en de bezoek­ende ik zei dat ik terug naar af moest. “Appelt­je eit­je”, waren mijn laat­ste woor­den die ik tot mezelf sprak.

Appelt­je eit­je”, waren vanocht­end de eerste woor­den die ik mijn spiegel­beeld toev­ertrouwde bij het scheren. Tij­dens het klaar­mak­en van het ont­bi­jt bleef ik de woor­den her­halen. Er ging geen bel­let­je rinke­len. Het kwart­je bleef roer­loos liggen. Pas toen ik enkele uren lat­er mijn hard­looprond­je aan het afraf­fe­len was schoot me iets te bin­nen. De eerste blog­post op mijn blog heet ‘Eit­je’. De ‘Toen op…’ actie wierp alsnog zijn vrucht­en af.

Langza­am werd het me duidelijk. Ik moet terug naar de beginda­gen van mijn bloggen. De tijd dat ik nog onbekom­merd mijn gedacht­es recht­streeks op ‘het papi­er’ knalde. Niet bezig was met bloggen op meta-niveau. Niet onge­merkt reken­ing hield met de do’s and dont’s van een suc­cesvol blog­ger, of stiekem toch probeerde de top-10 gouden tips voor meer bezoek­er­saan­tallen toe te passen. Nee, niets van dat al. Ik dacht niet na over mijn lez­ers, want ik had geen lez­ers. Schri­jven was het enige wat ik deed. Schri­jven zon­der bal­last. Ik las wat, zag wat, hoorde wat, maak­te wat mee, en schreef daarover. Dat ging vanzelf. En dat gevoel wil ik terug omdat het me tegen­wo­ordig steeds moeiza­mer afgaat iets te schri­jven.

Er is een inner­lijke criti­cus opges­taan die mijn schri­jf­sels analy­seert. Aller­lei vra­gen opw­erpt (‘zit­ten mijn lez­ers hier wel op te wacht­en?’; ‘lijkt het niet teveel op voor­gaande stuk­jes?’; ‘moet ik toch niet wat meer witregels toepassen?’) die ik enkele jaren gele­den lachend terz­i­jde zou hebben geschoven als totaal niet rel­e­vant, maar die me nu storen. Aflei­den. Daar wil ik vanaf. Als dat ten­min­ste nog kan.

Dus ga ik proberen om terug naar af te gaan. Doen alsof jul­lie er niet zijn. Zoals jul­lie er toen ook niet waren. Me wat meer te con­cen­tr­eren op zak­en waarover ik wil schri­jven, dan op het schri­jf­pro­ces zelf. Niet lezen over schri­jven, maar schri­jven. Nog wat vak­er blog­praat over­slaan. Dan komt het vanzelf weer goed.

Appelt­je eit­je.

~ ~ ~

21 Comments

Lijkt me een goed besluit. Ik blog pas kort en word tot nu toe niet gehin­derd door al die mogelijke regels. Had alleen last van het door mijn werkgev­er opgelegde blogver­bod en dat was heel naar. Gelukkig begint het te sli­jten en probeer ik het weer op de manier zoals jij die hier beschri­jft!

Wat voor blokkades door welk soort belem­mer­ing opge­wor­pen zijn alti­jd verve­lend. Hopelijk weet je ze te omzeilen. Ik kies voor deze aan­pak. Miss­chien dat jij een andere nodig hebt.
In ieder geval wens ik je bij deze een heel fijne vakantie in Zwe­den toe! Dat zou ook al zeer inspir­erend kun­nen zijn voor nieuwe onbe­van­gen blogs.

Ik heb het schi­jn­baar ‘ver­bor­gen’ weten te houden, maar het is er wel degelijk. De onbe­van­gen­heid, lak aan alle blog­con­ven­ties (voor­namelijk omdat ik niet op de hoogte was van enig bestaan hieromtrent), deed me een tijd gele­den veel makke­lijk­er schri­jven en posten dan nu. Dat vind ik verve­lend en daar wil ik vanaf.

Ik kan hier heel goed inkomen. ‘k Heb het daar zelf ook af en toe moeil­ijk mee, zek­er omdat veel regels niet van toepass­ing zijn op mijn blog. Dan rijst iedere keer weer de twi­jfel: ben ik wel goed bezig?
Daarom heb ik onlangs ook besloten om het over een andere boeg te gooien op mijn blog en eigen­lijk heb ik het omge­keerde besloten zoals jij (miss­chien sluit ik me dus wel net meer op in die blog­con­ven­ties): ik ga me weer vast­pin­nen op één enkele niche en niet zomaar lukraak gaan schri­jven. Maar dat is natu­urlijk ook ver­bon­den aan het doel van mijn blog: beter leren schri­jven.

Soit, ik ben een beet­je aan het uitwei­den. Wat ik eigen­lijk wil zeggen is dat je je niets moet aantrekken van die regels en gewoon kijken naar wat jij beoogt met je eigen blog, waarom je wil schri­jven.
(Oké, dat is dus wat jij zegt in het bericht hier­boven — mijn com­men­taar ziet er plots zo over­bod­ig uit. Oeps.)

Dank voor je uit­ge­brei­de en verre van over­bod­i­ge com­men­taar. Ieder heeft zo zijn/haar eigen manier nodig om een tijdelijke blogim­passe te door­breken. Daar zijn geen regels voor. Het is je eigen weg zoeken en (her)vinden. Suc­ces met jouw zoek­tocht. En ik bli­jf je lezen (ook al reageer ik niet al te vaak).

Ik doe wel mee met de WOT en de 50 boooks
Maar probeer er toch mijn draai aan te geven.
De do’s en do nots, daar hou ik me eigen­lijk niet mee bezig.
Blog­praat volg ik omdat ik het gezel­lig en leerza­am vind, en niet omdat iemand mij verteld wat ik moet doen!
Je hebt groot gelijk! Lekker je eigen gang gaan, en geni­ete van het schri­jven, dat wens ik je toe.

Zo is dat! Geni­eten van je blog. Hoe moeil­ijk kan het zijn…
Bij blog­praat heb ik trouwens niet het idee dat ze opleggen wat wel of niet moet. Maar alles wat ik daar hoor gaat wel onbe­wust een rol spe­len tij­dens het schri­jven. Waar­door ik soms blok­keer door­dat ik meer ga nadenken over het eventuele effect van mijn schri­jf­sel, dan dat ik doorschri­jf. Dat wil ik zien te door­breken.

Geef een reactie