Appeltje eitje

Echt dro­men doe ik al een hele tijd niet meer. En mocht ik het toch doen, dan blijft dat goed voor me ver­bor­gen. Afijn, ik kan daar niet wak­ker van lig­gen. Het zal zo zijn reden heb­ben. Wat me daar­en­te­gen af en toe wel over­komt is dat er iemand (veel­al een beken­de en heel soms ikzelf) mijn droom­lo­ze slaap bin­nen komt wan­de­len, enke­le zin­nen uit­spreekt, en weer ver­dwijnt. Ik slaap ver­der als­of er niets is voor­ge­val­len. Bij het ont­wa­ken ech­ter staat het bezoek me nog hel­der voor de geest.

Zo liep onlangs mijn lei­ding­ge­ven­de voor­bij, sprak de legen­da­ri­sche woor­den “We’re lost” en was ver­dwe­nen voor­dat ik ook maar iets had kun­nen zeg­gen. Wat altijd het geval is. Dat ik niet in staat ben om te rea­ge­ren. Zeker in die geval­len wan­neer het mijn eigen per­soon is die plots voor me staat om iets belang­wek­kends te ver­tel­len. Want dat heb ik onder­tus­sen wel gemerkt. Het zijn niet zomaar wat mede­de­lin­gen. Ze slaan ergens op. Er is een die­pe­re bete­ke­nis. Aan mij de taak om die te ach­ter­ha­len. En om er dan naar te han­de­len.

Van­daag ben ik bezig geweest om de bood­schap van afge­lo­pen nacht te ont­dek­ken. Ik stond ineens oog in oog met mezelf en de bezoe­ken­de ik zei dat ik terug naar af moest. “Appel­tje eitje”, waren mijn laat­ste woor­den die ik tot mezelf sprak.

Appel­tje eitje”, waren van­och­tend de eer­ste woor­den die ik mijn spie­gel­beeld toe­ver­trouw­de bij het sche­ren. Tij­dens het klaar­ma­ken van het ont­bijt bleef ik de woor­den her­ha­len. Er ging geen bel­le­tje rin­ke­len. Het kwart­je bleef roer­loos lig­gen. Pas toen ik enke­le uren later mijn hard­loop­rond­je aan het afraf­fe­len was schoot me iets te bin­nen. De eer­ste blog­post op mijn blog heet ‘Eitje’. De ‘Toen op…’ actie wierp als­nog zijn vruch­ten af.

Lang­zaam werd het me dui­de­lijk. Ik moet terug naar de begin­da­gen van mijn blog­gen. De tijd dat ik nog onbe­kom­merd mijn gedach­tes recht­streeks op ‘het papier’ knal­de. Niet bezig was met blog­gen op meta-niveau. Niet onge­merkt reke­ning hield met de do’s and dont’s van een suc­ces­vol blog­ger, of stie­kem toch pro­beer­de de top-10 gou­den tips voor meer bezoe­kers­aan­tal­len toe te pas­sen. Nee, niets van dat al. Ik dacht niet na over mijn lezers, want ik had geen lezers. Schrij­ven was het eni­ge wat ik deed. Schrij­ven zon­der bal­last. Ik las wat, zag wat, hoor­de wat, maak­te wat mee, en schreef daar­over. Dat ging van­zelf. En dat gevoel wil ik terug omdat het me tegen­woor­dig steeds moei­za­mer afgaat iets te schrij­ven.

Er is een inner­lij­ke cri­ti­cus opge­staan die mijn schrijf­sels ana­ly­seert. Aller­lei vra­gen opwerpt (‘zit­ten mijn lezers hier wel op te wach­ten?’; ‘lijkt het niet teveel op voor­gaan­de stuk­jes?’; ‘moet ik toch niet wat meer wit­re­gels toe­pas­sen?’) die ik enke­le jaren gele­den lachend ter­zij­de zou heb­ben gescho­ven als totaal niet rele­vant, maar die me nu sto­ren. Aflei­den. Daar wil ik van­af. Als dat ten­min­ste nog kan.

Dus ga ik pro­be­ren om terug naar af te gaan. Doen als­of jul­lie er niet zijn. Zoals jul­lie er toen ook niet waren. Me wat meer te con­cen­tre­ren op zaken waar­over ik wil schrij­ven, dan op het schrijf­pro­ces zelf. Niet lezen over schrij­ven, maar schrij­ven. Nog wat vaker blog­praat over­slaan. Dan komt het van­zelf weer goed.

Appel­tje eitje.

~ ~ ~

50books — vraag 17
De regels van het spel — Deel 1

21 reacties op “Appeltje eitje”

  1. Lijkt me een goed besluit. Ik blog pas kort en word tot nu toe niet gehin­derd door al die moge­lij­ke regels. Had alleen last van het door mijn werk­ge­ver opge­leg­de blogver­bod en dat was heel naar. Geluk­kig begint het te slij­ten en pro­beer ik het weer op de manier zoals jij die hier beschrijft!

    1. Wat voor blok­ka­des door welk soort belem­me­ring opge­wor­pen zijn altijd ver­ve­lend. Hope­lijk weet je ze te omzei­len. Ik kies voor deze aan­pak. Mis­schien dat jij een ande­re nodig hebt.
      In ieder geval wens ik je bij deze een heel fij­ne vakan­tie in Zwe­den toe! Dat zou ook al zeer inspi­re­rend kun­nen zijn voor nieu­we onbe­van­gen blogs.

  2. Ik had net als Carel die inner­lij­ke ver­plich­tin­gen niet opge­merkt. Maar ik juich het blog­gen zoals in de begin­da­gen toe! 🙂

    1. Ik heb het schijn­baar ‘ver­bor­gen’ weten te hou­den, maar het is er wel dege­lijk. De onbe­van­gen­heid, lak aan alle blogcon­ven­ties (voor­na­me­lijk omdat ik niet op de hoog­te was van enig bestaan hier­om­trent), deed me een tijd gele­den veel mak­ke­lij­ker schrij­ven en pos­ten dan nu. Dat vind ik ver­ve­lend en daar wil ik van­af.

  3. Her­ken­baar. Soms is een mens zo met regel­tjes e.d. bezig dat de spon­ta­ni­teit ver­dwijnt en dat je gelijk vast­loopt. Naar gevoel eigen­lijk! Veel suc­ces 🙂

    1. Klopt. En het is zeker een naar gevoel. Je vraagt je af waar­om je je zo druk maakt over zoiets sim­pels als een nieu­we blog­post, maar juist dat al zou niet nodig moe­ten zijn.

  4. Ik kan hier heel goed inko­men. ‘k Heb het daar zelf ook af en toe moei­lijk mee, zeker omdat veel regels niet van toe­pas­sing zijn op mijn blog. Dan rijst iede­re keer weer de twij­fel: ben ik wel goed bezig?
    Daar­om heb ik onlangs ook beslo­ten om het over een ande­re boeg te gooi­en op mijn blog en eigen­lijk heb ik het omge­keer­de beslo­ten zoals jij (mis­schien sluit ik me dus wel net meer op in die blogcon­ven­ties): ik ga me weer vast­pin­nen op één enke­le niche en niet zomaar luk­raak gaan schrij­ven. Maar dat is natuur­lijk ook ver­bon­den aan het doel van mijn blog: beter leren schrij­ven.

    Soit, ik ben een beet­je aan het uit­wei­den. Wat ik eigen­lijk wil zeg­gen is dat je je niets moet aan­trek­ken van die regels en gewoon kij­ken naar wat jij beoogt met je eigen blog, waar­om je wil schrij­ven.
    (Oké, dat is dus wat jij zegt in het bericht hier­bo­ven — mijn com­men­taar ziet er plots zo over­bo­dig uit. Oeps.)

    1. Dank voor je uit­ge­brei­de en ver­re van over­bo­di­ge com­men­taar. Ieder heeft zo zijn/haar eigen manier nodig om een tij­de­lij­ke blo­gim­pas­se te door­bre­ken. Daar zijn geen regels voor. Het is je eigen weg zoe­ken en (her)vinden. Suc­ces met jouw zoek­tocht. En ik blijf je lezen (ook al rea­geer ik niet al te vaak).

  5. Ik doe wel mee met de WOT en de 50 boooks
    Maar pro­beer er toch mijn draai aan te geven.
    De do’s en do nots, daar hou ik me eigen­lijk niet mee bezig.
    Blog­praat volg ik omdat ik het gezel­lig en leer­zaam vind, en niet omdat iemand mij ver­teld wat ik moet doen!
    Je hebt groot gelijk! Lek­ker je eigen gang gaan, en genie­te van het schrij­ven, dat wens ik je toe.

    1. Zo is dat! Genie­ten van je blog. Hoe moei­lijk kan het zijn…
      Bij blog­praat heb ik trou­wens niet het idee dat ze opleg­gen wat wel of niet moet. Maar alles wat ik daar hoor gaat wel onbe­wust een rol spe­len tij­dens het schrij­ven. Waar­door ik soms blok­keer door­dat ik meer ga naden­ken over het even­tu­e­le effect van mijn schrijf­sel, dan dat ik door­schrijf. Dat wil ik zien te door­bre­ken.

Reacties zijn gesloten.