De regels van het spel — Deel 2

~ Lees eerst deel 1 ~ 

Die eerste afspraak was uit­gelopen op een mis­lukking. Net als zoveel eerdere ont­moetin­gen met aller­lei andere Tanja’s die soort­gelijke exper­i­menten wilden maar ook alti­jd met regelt­jes op de prop­pen kwa­men. Regels die hem belem­mer­den zijn rol als meester ten volle uit te nut­ten. Omdat daar alti­jd op de achter­grond zijn au pair stond. Die hem wel even duidelijk zou mak­en wat voor straf hѐm zou wacht­en wan­neer hij de regels van het spel zou overtre­den. Net zoals ze hem dat vroeger duidelijk had gemaakt. Op het school­plein. Voor iedereen te zien. De ultieme verned­er­ing.

Tan­ja had tijd die avond. En gunde hem een herkans­ing. Mooi. Dat bespaarde hem het gedoe van het zoeken naar een nieuwe geschik­te date. Hij verzek­erde haar dat het deze keer ging lukken. Dat hij zich niet geremd zou voe­len om verder te gaan dan bij de eerste ont­moet­ing. Hij ver­meed het bewust om een toe­spel­ing naar de regels te mak­en, maar ver­zocht haar zich gereed te mak­en voor een spe­ciale sessie bij haar thuis. Alle details gaf hij op rustige toon door. Opge­won­den ver­brak hij daar­na het con­tact.

De regels van het spel. David had zich nooit gere­aliseerd dat er regels waren tij­dens het stoeien. Na afloop van school was er niets bevri­j­den­der dan buiten op het plein elka­ar achter­na ren­nen en proberen tegen de grond te gooien. Alle frus­tratie van een dag ver­plicht bin­nen zit­ten en luis­teren naar de saaie opsom­min­gen door de ler­aar kon­den dan een uitweg vin­den. David was groot en sterk waar­door hij zelden het onder­spit moest del­ven. Niet alti­jd had hij door hoeveel kracht hij al op jonge leefti­jd in zijn onvol­groei­de lichaam had. En zo vond hij zich op een dag terug bovenop het ten­gere lijf van een van zijn school­maat­jes. Met zijn knieën druk­te hij hem bij de schoud­ers tegen de grond. Afwis­se­lend met links en rechts sloeg hij de jon­gen in het gezicht. Eerst waren het nog speelse klap­pen geweest, maar gaan­deweg begon hij hard­er te slaan. Hij zag hoe tra­nen zich ver­meng­den met bloed. De jon­gen smeek­te hem om te stop­pen. Sloeg met vlakke hand op de grond als teken van over­gave. Het hit­ste David alleen nog maar meer op. Prachtig vond hij het. Onge­merkt liet hij elke klap vergezeld gaan van een luide uitroep.

Hier! En hier! En nog een keer!”

Tot­dat hij bru­ut bij zijn kraag werd gegrepen. De au pair sleepte hem dwars over het school­plein naar de ingang van het gebouw, alwaar zij op de trap­pen ging zit­ten en David over haar knieën legde. Res­olu­ut ont­deed ze hem van korte broek en onder­broek om hem ver­vol­gens onge­nadig hard ervan langs te geven op zijn blote billen. Dit had nog nooit iemand bij hem gedaan, en de pijn was over­weldigend. Onder­tussen beet ze hem toe hoe hij zo gemeen kon zijn. Hij had toch gezien dat de jon­gen zich over­gaf? Waarom dan toch door­gaan? Er zijn toch regels? Tekens?

David wist niet waar ze het over had. Met de tra­nen over zijn gezicht stromend had hij na afloop van de bestraf­fing beschaamd voor de ogen van de toeges­nelde leer­lin­gen zijn broek met moeite weer weten aan te trekken. Strompe­lend vol­gde hij haar naar huis onder­wi­jl uit­ge­joeld door vriend­jes van de jon­gen die hij eerder nog een pak slaag had verkocht.

In het huis van Tan­ja is alles stil. De voordeur is van het slot maar alleen voor wie het weet vanaf de buitenkant zon­der sleu­tel te ope­nen. Tan­ja zelf is op zold­er. Ze heeft zichzelf vast­gek­likt in de boeien die ze daar ooit door een vorige meester heeft lat­en beves­ti­gen. Op dit moment is ze com­pleet overgeleverd aan wie er zodadelijk naar boven komt. Nog steeds heeft ze twi­jfels bij David. De vorige keer ging het niet goed. Het leek of hij niet durfde door te zetten op het kri­tieke punt. Ze was teleurgesteld in hem en had niet verwacht dat hij nog voor een vol­gende poging zou gaan. Het feit dat hij zo’n knappe man was had de doorslag gegeven toen hij vanocht­end gebeld had.

Ze hoort iemand de trap op komen. Door de prop in haar mond kan ze hem niet lat­en weten waar ze is. Maar de instruc­ties waren duidelijk geweest. Hij zou haar zon­der moeite boven vin­den. Niet veel lat­er stapt hij de zold­erkamer bin­nen. Hun blikken kruisen elka­ar. Die van hem, koel en leeg. Heel anders dan ze zich herin­nerde. Vast­ber­aden loopt hij op haar toe en slaat haar hard in het gezicht.

Dus je wilt je gren­zen opzoeken?” zo bijt hij haar toe. “Wel, bereid je voor op het erg­ste.” Een vol­gende stomp, dit­maal in haar maag, doet haar de adem ben­e­men. Tra­nen wellen op in haar ogen. Ze kijkt hem aan en beseft dat het overeengekomen teken van­daag geen effect zal hebben. De rollen lijken plot­sel­ing omge­draaid. En ergens is ze daar niet rouwig om. Ze zal zich gewil­lig voe­gen naar de nieuwe, voor haar nog onbek­ende regels. Van zijn spel.

~ ~ ~

Dit ver­haal is gepub­liceerd in ‘Het Keer­punt’. Deze ver­haal­bun­del ver­scheen novem­ber 2012 en is nog steeds bij mij te bestellen voor 15,- Euro (excl. verzend­kosten).

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets