Wegonderbreking

Deze week had ik een opdracht. Ik moest op punt B een enveloppe ophalen om die terug te brengen naar punt A. Het was op een doordeweekse vrije dag. Iets dat mij niet vaak overkomt. Een andere keer meer over het hoe en waarom daarvan. Eerst moest ik op weg. Naar punt B. Ergens halverwege bleek de weg te stoppen. Er werd aan gewerkt. Niet getreurd. Men had een alternatief in de aanbieding. Route Z kon gevolgd worden. Ik reed verder in een voor mij vreemde wereld. Links en rechts bomen die voorbij zoefden. Alleen rechts stroomde een kanaal. Of een beek. Ik wist dat niet. Was hier nog nooit geweest. Maar het meest verwonderde ik mij over de auto’s voor mij. Die wisten blijkbaar allemaal waar ze naar toe moesten. Hadden een doel. Terwijl ik hen slechts volgde. Nog steeds onderweg naar punt B. Echter helemaal verloren in de ruimte.

Een allesoverheersende gedachte drong zich plots aan me op. Vulde de hele auto. Wat deed ik hier? Op aarde?

Wat is hierop uw antwoord?

Bij de eerste de beste parkeerplaats stopte ik. De andere auto’s, de bomen en het kanaal niet. Alles bewoog. Had richting. Behalve ik. Ik was helemaal tot stilstand gekomen. Verstild. Bevroren. Op zoek naar een antwoord hoewel ik het allang wist. Dat ik het niet wist. Geen doel. Doelloos. Zo bewoog ik me al mijn hele leven. Bewegen om het bewegen. Rusteloos. Niet om ergens te komen. Want waar zou dat moeten zijn? Ik had geen idee. Nooit gehad.

Ik keek naar de auto’s die me passeerden. Probeerde de inzittenden te ontwaren. Allemaal hadden ze een vastberaden blik. Ze keken vooruit. Waren ergens naar op weg. Zoals ook ik op weg was naar punt B. Via borden met Z. Maar dat was geen doel. Dat was slechts een invulling voor deze ochtend. Stel dat ik niet had hoeven te gaan. Wat had ik dan gedaan? Natuurlijk, hobby’s genoeg. Een dagje vrij om eens wat ontspannends te doen. Even weg van het werk. Ik had me er op verheugd. En kijk, nu zat ik totaal gedesoriënteerd in mijn auto ergens op een plek waar ik nog nooit eerder was geweest. Overvallen door de vraag aller vragen. Waarom ben ik hier? Op aarde?

Wat is hierop mijn antwoord?

Waarom kwam ik niet met de voor de hand liggende reactie? Dat mijn vrouw, mijn gezin, mijn familie en ga zo maar door, mijn bestaansrecht vormen. Voor hen ben ik hier. Voor hen doe ik alles. Maar dat was niet het juiste antwoord. Omdat ik wist dat het daar nu niet om ging. Dit ging dieper. Aan alle voor de hand liggende antwoorden voorbij. Ook religie kon ik afschrijven. Te makkelijk. Deze vraag kwam rechtstreeks uit het grote niets wat het begin en einde vormt van alles wat wij niet weten. Waarom zijn wij hier? Wat doen wij hier? Op aarde?

Wat is hierop ons antwoord?

Een existentiële crisis. Zomaar in de schoot geworpen. Die alles radicaal op z’n kop zette. In één klap was het fundament weggeslagen onder mijn rusteloos voortkabbelende bestaan. Ik had beter kunnen gaan werken vanochtend. Werken. Aan opdrachten. Waarom was ik hier? Verderop zag ik een zwarte Z. Op een geel bord. Met vaste hand stuurde ik mijn auto tussen de voortrazende bomen de weg op. Richting punt B. Eerst maar eens die enveloppe ophalen. En terugbrengen naar punt A. Dat was overzichtelijk. Daarna zien we wel verder.

zba

~ ~ ~

7 gedachten over “Wegonderbreking

  1. Aha, de existentiële crisis. Wie kent m niet? Wanneer ik m voel opkomen, grijp ik meestal naar A.L. Snijders. Die heeft daar geen last van. die schrijft zo mooi nuchter dat ik dan weer met beide benen op de grond sta. En met nieuwe vragen want die werpt Snijders wel op.

  2. Een existentiële crisis… soms voel je het aankomen, soms ook weer niet… bepaald benauwelijk al gaat het meestal weer even vlug weg als dat het opkomt. Heel herkenbaar, en heeft heus niks met leeftijd te maken 🙂

  3. .. het is dé vraag die me dagelijks bezighoudt (eigenlijk drie): wie ben ik, wat doe ik hier en wanneer houdt het op..?
    Ik denk dat iedereen met een doel geboren wordt en dan vooral om het leven van een ander weer op de rails te zetten. Daarna is het een kwestie van loslaten en op naar het volgende ‘project’. Zo lijkt het mij iig telkens te vergaan. Ik denk niet dat iedereen die innerlijke stem heeft, of gewoon niet luistert. Ook heb ik geen enkele zekerheid of mijn ‘sprongen’ wel goed voor mijzelf zijn; het loslaten- of gelaten worden is erg pijnlijk en maakt de vraag nog heftiger: wat doe ik hier in godsnaam? Het houdt me dagelijks bezig. Het lijkt namelijk heel vanzelfsprekend, maar voelt aan de andere kant erg leeg, het schept geen voldoening, het voelt als verplichting.

    #totzoverdezesessieopdebankbijdokterpellenaars

    Blog om weer heel lang over na te denken..

  4. Leest Tonke Dragt “Route Z”
    later gebruikt als onderdeel van haar jeugdroman “Ogen van Tijgers

    daar staat overigens niet het antwoord op je vraag in.

    of juist wel,
    want het antwoord op je vraag vind je in boeken die de waarheid liegen. (dus nooit in een management boek)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *