Serieus

Er zijn van die pas­sages in een boek waar je in eerste instantie achteloos over­heen leest, maar die toch onder de huid kruipen en daar­na in je onder­be­wustz­i­jn bli­jven spo­ken. Zo las ik afgelopen zater­dag het vol­gende:

I had writ­ten half a dozen jaun­ty pieces when some­thing went wrong. Like many writ­ers who come by a lit­tle suc­cess, I began to take myself too seri­ous­ly. […] Sud­den­ly I had a theme, and a mis­sion to per­suade. I began to indulge myself with lenghty rewrites. Instead of talk­ing straight onto the page, I was doing sec­ond and then third drafts. […] I got up in the night to delete whole para­graphs and draw arrows and bal­loons across the pages. I went for impor­tant walks.
[p.7, Sweeth tooth, Ian McE­wan]

Ik moest lachen bij het ‘I went for impor­tant walks’, en las verder. Op zondag tij­dens het hard­lopen schoot dat zin­net­je me ineens weer te bin­nen. Vanu­it het niets. Heel vreemd. Omdat ik onder het hard­lopen eigen­lijk nooit aan veel denk. Hoo­gu­it in het begin. Daar­na gaat al snel het fysieke aspect over­heersen. Ik ga mijn spieren voe­len. Mijn gewricht­en. De tran­spi­ratie begint los te komen. Bin­nen de kort­ste keren ben ik me nog maar van één ding bewust: mijn lijf. En de cadans van het lopen. Denken is dan één inspan­ning teveel. Past ook niet in de flow waarin ik probeer te ger­ak­en.

Toch nog net even dat zin­net­je meegepakt. Waar­na het weer verd­ween. Lat­er, thuis, na het douchen en zo, pak­te ik het boek om verder te lezen. Onbe­wust bladerde ik naar het bewuste zin­net­je. Las nu ook de gehele pas­sage die er aan vooraf ging. Wat was het waarom ik hier naar toe getrokken werd? Nam ik mezelf ook te serieus voor wat het bloggen betre­ft? Maar ik stond toch niet mid­den in de nacht op om mijn blog­posts te herzien? Ik zat toch niet te klooien met weet ik hoeveel ver­sies van mijn schri­jf­sels voor­dat ik ze durfde te posten?

Vanavond denk ik het te weten. Het is een waarschuwing. Om mezelf juist niet al te serieus te nemen. Niet op zoek te gaan naar een the­ma voor mijn blog. Vergeet de rode draad. Geen thema’s. Geen hok­jes. Ik wil ondefinieer­baar zijn. Kun­nen bloggen over van alles en nog wat zon­der dat ik me druk moet mak­en of het wel past bin­nen mijn kaders. Zodat ik lekker kan bli­jven ren­nen. In plaats van een gewichtige wan­del­ing te mak­en.

~ ~ ~

  • Mooie blog­post met een knappe vergelijk­ing!
    En ook mooi com­men­taar op het ren­nen eigen­lijk. Ik las net ‘Waarover ik praat als ik over hard­lopen praat’ van Muraka­mi (een soort auto­bi­ografis­che essais over hard­lopen) en je voelt uit die tek­sten de liefde voor het lopen naar voor komen! Zo sterk zelfs, dat ik zelf wil gaan lopen (ook al doe ik dat eigen­lijk niet graag..) Ik wil ook zo die cadans voe­len, me focussen op mijn lichamelijkheid en enkel dat — de geest volledig vrij. Bli­jven ren­nen, op straat en op het blog dan maar.

    • Dank voor je uit­ge­brei­de antwo­ord. Ik ga er ooit nog een blog­je over schri­jven, maar bij mij gaan m’n gedacht­en tij­dens het ren­nen uitein­delijk een nogal ontluis­terende kant op.

  • Ik ben het hele­maal eens met het ‘vooral mezelf niet al te serieus te nemen’ — de rode draad is miss­chien juist dat ondefinieer­bare?!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets