Waarschuwing
We zitten in de tweede week van de online fotocursus die mij zomaar in de schoot is geworpen. Het huiswerk van week 1 is ingeleverd en ik verdiep me nu in de witbalans. Hoewel, verdiepen is een te groot woord. Eerder kijk ik wat om me heen, geniet van het mooie weer en zoek naar een geschikt onderwerp om met de verschillende witbalans instellingen van mijn camera te fotograferen. De steen op de hoek van onze nieuwe vijver lijkt wel wat. Ijverig begin ik te klikken. Met dit als het resultaat:
Ik vraag me af wat ik nu eigenlijk heb gedaan. Was dit de bedoeling? Wat doet witbalans eigenlijk? In de handleiding die sinds de aankoop van mijn camera ongebruikt onder in de fototas ligt zoek ik het op:
Witbalans is een functie voor het aanpassen van kleuren van een opname zodat witte onderwerpen ook werkelijk wit zijn. Stel de witbalans in als u niet tevreden bent met de kleurbalans van opnamen die zijn gemaakt met de instelling AWB (Auto), of als u uw opnamen een creatief tintje wilt geven.
Tja. Veel wijzer word ik er niet van. Misschien dat ik het verdiepen toch maar eens serieuzer in de praktijk moet brengen wil ik wat meer kwalitatief hoogstaande foto’s produceren. Of op z’n minst de foto’s die ik in gedachten had voordat ik op het ontspanknopje drukte. De bedoeling is dat ik het onvoorspelbare karakter van mijn plaatjes schieten wat weet te reduceren. Minder op de gok afdrukken maar met voorbedachte rade te werk gaan. De camera als gereedschap hanteren.
Dat zou mooi zijn. Zo mooi dat er een kans bestaat dat ik het resultaat hier op mijn site durf te laten zien. Zo mooi dat er een kans bestaat dat bezoekers van mijn site de foto’s zullen copiëren en op hun eigen site gaan plaatsen. Of verder verspreiden via bijvoorbeeld facebook, twitter of tumblr. Zou ik dat erg vinden? En als het antwoord ja zou zijn, wat zegt dat dan over mijn eigen gedrag de afgelopen jaren? Tot niet zo lang geleden vond ik het normaal om via google een geschikte afbeelding bij mijn blogposts te zoeken. Om de boel wat op te leuken. De mens is visueel ingesteld, zo lees ik vaak. Dus.
Maar de mens is ook lui ingesteld. Althans ikzelf op dit gebied. Beter was het geweest om die zoektijd naar illustraties te besteden aan het zelf fabriceren van een geschikte illustratie. Hoe leuk dat kan zijn heb ik pas recent ontdekt. Het geeft ook veel meer voldoening. Zoveel dat ik het voornemen had om te zijner tijd mijn site op te schonen van alle illustraties die ik her en der op internet gevonden had. Dat zou tevens een eventuele klacht van een rechtmatige eigenaar kunnen voorkomen mocht ik per ongeluk ergens een copyright hebben geschonden. Ondanks dat ik bij de meeste netjes een bronvermelding heb opgenomen.
Te zijner tijd is al snel aangebroken. Deze week kreeg ik een brief binnen waarin mij gesommeerd werd per onmiddellijk een foto van mijn site te verwijderen en alsnog de licentiekosten voor het gebruik aan de fotograaf over te maken. Berouw komt na de zonde.
Wees dus gewaarschuwd u allen die nog steeds gebruik maken van het onuitputtelijke internetfotoalbum. Dubbelcheck of de foto’s rechtenvrij zijn voordat je ze op je site plaatst. Of maak ze voortaan zelf. Veel leuker om te doen, en mislukken ze, dan geef je er een creatief tintje aan.
Geef een reactie