Tradities, routines en meditaties

Van­daag is de laat­ste dag van #syn­chroon­kij­ken (het immens popu­lai­re ini­ti­a­tief van Else Kra­mer) aan­ge­bro­ken. Het zal even wen­nen zijn om mor­gen­och­tend op te staan zon­der een foto-opdracht in de mail­box. Maar geluk­kig heeft Else beloofd om met een nazorg­mail te komen. Dat zal nodig zijn wan­neer ik zie hoe­veel tijd en enthou­si­as­me menig­een in deze bij­zon­de­re week heeft gestopt. Het was ont­zet­tend gaaf om mee te heb­ben gedaan, hoe­wel ik er nu een sok aan heb over­ge­hou­den die zich­zelf op een voet­stuk heeft geplaatst en alleen nog maar met de nodi­ge égards behan­deld wil wor­den. Een sok met kap­so­nes, dat is geen sok

De opdracht voor dag 5: Foto­gra­feer jezelf

Van­daag mag je een zelf­por­tret maken.

En als je nu denkt ‘ik wil niet her­ken­baar met mijn hoofd onli­ne’: dat hoeft niet.

Dan foto­gra­feer je gewoon een klein stuk­je van jezelf. Of je doet iets con­cep­tu­eels qua­si onher­ken­baar.

Alle inzen­din­gen wor­den ver­za­meld op pin­te­rest.

selfie

De zon­dag­och­tend, dat begint steeds meer een dag van tra­di­tie, rou­ti­ne of medi­ta­tie te wor­den. Het is maar hoe je er naar kijkt. In ieder geval is het de gewoon­te om vroeg op te staan en een goed ont­bijt te nut­ti­gen wat de kans krijgt om te kun­nen zak­ken voor­dat ik een rond­je ga ren­nen. Tij­dens het ont­bijt scan ik de blogs door die ik pro­beer te vol­gen. Daar­na wat kran­ten en tijd­schrif­ten tot­dat het tijd is voor de #pop­me­di­ta­tie die stan­daard iede­re zon­dag­och­tend om 8 uur door Ste­ven Gort wordt ver­zorgd. Van­daag alweer voor de 80ste keer!

Tij­dens het onder­gaan van de #pop­me­di­ta­tie schrijf ik aan mijn eigen weke­lijk­se zon­dag­och­tend­blog. Om 9 uur wil ik een nieu­we vraag voor het #50books ini­ti­a­tief klaar heb­ben staan. Dat lukt steeds beter hoe­wel het een enke­le keer wat later wordt. Maar hoe dan ook, wan­neer het blog gepost is, dan trek ik mijn sport­kle­ren aan voor een rond­je ren­nen. Inmid­dels heb ik voor de zon­dag een vast rond­je uit­ge­zocht wat pre­cies 10 kilo­me­ter lang is, exclu­sief het stuk­je par­cours wat ik gebruik voor war­ming-up en coo­ling-down. Het is ook pre­cies de afstand die ik 31 augus­tus ga ren­nen in het kader van Run for Kika.

Wan­neer ik hard­loop denk ik gaan­de­weg aan steeds min­der. Ik pro­beer het lopen te onder­gaan. Mijn hoofd leeg te ren­nen. Daar­bij gebruik ik de laat­ste tijd een num­mer van Neil Young dat 27 minu­ten en 51 secon­den duurt. Op de repeat-stand kan ik het 2x afluis­te­ren en ben dan klaar met mijn 10 km. Het num­mer is gro­ten­deels instru­men­taal en brengt me in een soort van tran­ce waar­in het mak­ke­lijk lopen is. De tekst sluit won­der­wel aan bij de gemoeds­toe­stand die ik pro­beer te berei­ken en de sub­tie­le over­gang op 1:25 vind ik van een ont­roe­ren­de schoon­heid:

In my medita­ti­on
I block out all my thoughts
When they come back I push them out
Like Jes­us had a rock

Heel soms lukt het niet om in dat medi­ta­tie­ve loop­rit­me te komen. Ik blijf me bewust van mijn fysiek. Dij­en die tegen elkaar schu­ren. Zweet wat over mijn gezicht stroomt. Het hij­gen, het kreu­nen. De ande­re lopers en loop­sters die ik zie. Hun dei­nen­de bil­len, bor­sten. Hun gehijg, gekreun. En dan kan ik maar aan één ding den­ken. Sor­ry. Wei­nig ver­hef­fend eigen­lijk. Of ik denk aan niets. Of ik denk aan seks. De reme­die is om har­der te gaan ren­nen. Als­maar har­der. Waar­door ik er bin­nen de kors­te keren zo door­heen zit dat ik er de eer­ste uren zelfs niet meer aan wil den­ken.

~ ~ ~