Tradities, routines en meditaties

Vandaag is de laatste dag van #synchroonkijken (het immens populaire initiatief van Else Kramer) aangebroken. Het zal even wennen zijn om morgenochtend op te staan zonder een foto-opdracht in de mailbox. Maar gelukkig heeft Else beloofd om met een nazorgmail te komen. Dat zal nodig zijn wanneer ik zie hoeveel tijd en enthousiasme menigeen in deze bijzondere week heeft gestopt. Het was ontzettend gaaf om mee te hebben gedaan, hoewel ik er nu een sok aan heb overgehouden die zichzelf op een voetstuk heeft geplaatst en alleen nog maar met de nodige égards behandeld wil worden. Een sok met kapsones, dat is geen sok

De opdracht voor dag 5: Fotografeer jezelf

Vandaag mag je een zelfportret maken.

En als je nu denkt ‘ik wil niet herkenbaar met mijn hoofd online’: dat hoeft niet.

Dan fotografeer je gewoon een klein stukje van jezelf. Of je doet iets conceptueels quasi onherkenbaar.

Alle inzendingen worden verzameld op pinterest.

selfie

De zondagochtend, dat begint steeds meer een dag van traditie, routine of meditatie te worden. Het is maar hoe je er naar kijkt. In ieder geval is het de gewoonte om vroeg op te staan en een goed ontbijt te nuttigen wat de kans krijgt om te kunnen zakken voordat ik een rondje ga rennen. Tijdens het ontbijt scan ik de blogs door die ik probeer te volgen. Daarna wat kranten en tijdschriften totdat het tijd is voor de #popmeditatie die standaard iedere zondagochtend om 8 uur door Steven Gort wordt verzorgd. Vandaag alweer voor de 80ste keer!

Tijdens het ondergaan van de #popmeditatie schrijf ik aan mijn eigen wekelijkse zondagochtendblog. Om 9 uur wil ik een nieuwe vraag voor het #50books initiatief klaar hebben staan. Dat lukt steeds beter hoewel het een enkele keer wat later wordt. Maar hoe dan ook, wanneer het blog gepost is, dan trek ik mijn sportkleren aan voor een rondje rennen. Inmiddels heb ik voor de zondag een vast rondje uitgezocht wat precies 10 kilometer lang is, exclusief het stukje parcours wat ik gebruik voor warming-up en cooling-down. Het is ook precies de afstand die ik 31 augustus ga rennen in het kader van Run for Kika.

Wanneer ik hardloop denk ik gaandeweg aan steeds minder. Ik probeer het lopen te ondergaan. Mijn hoofd leeg te rennen. Daarbij gebruik ik de laatste tijd een nummer van Neil Young dat 27 minuten en 51 seconden duurt. Op de repeat-stand kan ik het 2x afluisteren en ben dan klaar met mijn 10 km. Het nummer is grotendeels instrumentaal en brengt me in een soort van trance waarin het makkelijk lopen is. De tekst sluit wonderwel aan bij de gemoedstoestand die ik probeer te bereiken en de subtiele overgang op 1:25 vind ik van een ontroerende schoonheid:

In my meditation
I block out all my thoughts
When they come back I push them out
Like Jesus had a rock

Heel soms lukt het niet om in dat meditatieve loopritme te komen. Ik blijf me bewust van mijn fysiek. Dijen die tegen elkaar schuren. Zweet wat over mijn gezicht stroomt. Het hijgen, het kreunen. De andere lopers en loopsters die ik zie. Hun deinende billen, borsten. Hun gehijg, gekreun. En dan kan ik maar aan één ding denken. Sorry. Weinig verheffend eigenlijk. Of ik denk aan niets. Of ik denk aan seks. De remedie is om harder te gaan rennen. Alsmaar harder. Waardoor ik er binnen de korste keren zo doorheen zit dat ik er de eerste uren zelfs niet meer aan wil denken.

~ ~ ~ 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *