Muren

Zelfs buiten kwa­men ze op hem af. Hij wist dat zij wis­ten dat hij wist dat ze hem aan het insluiten waren. Het hielp alleen niet veel. De ruimte om te manoeu­vr­eren werd klein­er met de min­u­ut. Pas nu realiseerde hij zich waar het was fout gegaan. Op de kop af drie weken, twee dagen, acht uur en een ver­waar­loos­baar aan­tal minuten gele­den had hij een inschat­tings­fout gemaakt. Nu hem dit zo plots duidelijk werd kon hij vrede hebben met de sit­u­atie waarin hij verzeild was ger­aakt. In gedacht­en ver­zonken ont­deed hij zich van alle kled­ing. De stoeptegels voelden lauw aan van de felle zon die de gehele dag gesch­enen had. Op zijn rug liggend keek hij omhoog naar de blauwe lucht. Een zwaluw door­brak het egale vlak. Maak­te een schril gelu­id. Verder was het stil. Nog even voor­dat ze in beeld zouden ver­schi­j­nen. Allereerst het licht blokkerend, daar­na zijn licht dovend. Voor eeuwig en alti­jd. Maar het kon hem niet meer deren. Berus­tend wachtte hij op wat komen ging. De aarde onder hem begon zacht­jes te bewe­gen. Een zucht wind woei over zijn naak­te lichaam. Toen het een­maal zover was en de muren met hun volle gewicht het lev­en uit hem begonnen te persen ontsnapte hem toch nog onverwachts haar naam. Als een mot verblind door fel licht kaat­ste het echoënd langs de steile wan­den omhoog om tijdig te ontsnap­pen door een smalle kier voor­dat het defin­i­tief donker in hem werd.

muren

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets