Muren

Zelfs buiten kwamen ze op hem af. Hij wist dat zij wisten dat hij wist dat ze hem aan het insluiten waren. Het hielp alleen niet veel. De ruimte om te manoeuvreren werd kleiner met de minuut. Pas nu realiseerde hij zich waar het was fout gegaan. Op de kop af drie weken, twee dagen, acht uur en een verwaarloosbaar aantal minuten geleden had hij een inschattingsfout gemaakt. Nu hem dit zo plots duidelijk werd kon hij vrede hebben met de situatie waarin hij verzeild was geraakt. In gedachten verzonken ontdeed hij zich van alle kleding. De stoeptegels voelden lauw aan van de felle zon die de gehele dag geschenen had. Op zijn rug liggend keek hij omhoog naar de blauwe lucht. Een zwaluw doorbrak het egale vlak. Maakte een schril geluid. Verder was het stil. Nog even voordat ze in beeld zouden verschijnen. Allereerst het licht blokkerend, daarna zijn licht dovend. Voor eeuwig en altijd. Maar het kon hem niet meer deren. Berustend wachtte hij op wat komen ging. De aarde onder hem begon zachtjes te bewegen. Een zucht wind woei over zijn naakte lichaam. Toen het eenmaal zover was en de muren met hun volle gewicht het leven uit hem begonnen te persen ontsnapte hem toch nog onverwachts haar naam. Als een mot verblind door fel licht kaatste het echo├źnd langs de steile wanden omhoog om tijdig te ontsnappen door een smalle kier voordat het definitief donker in hem werd.

muren

~ ~ ~

4 reacties

Anna 10 juli 2013 Reageer

Jee, wat goed geschreven zeg. Topper, en best heftig!

Rebelse Huisvrouw 11 juli 2013 Reageer

Ik las dit en dacht direct: ‘hhmmppfff’ wat vrij te vertalen is als: genoten van elk woord. Echt geweldig geschreven.

Novelle 11 juli 2013 Reageer

kloink…….. bijzonder boeiend geschreven

Monique (@Weerzinwekkend) 12 juli 2013 Reageer

After reading this, I wanna run!

Geef een reactie