Muren

Zelfs bui­ten kwa­men ze op hem af. Hij wist dat zij wis­ten dat hij wist dat ze hem aan het inslui­ten waren. Het hielp alleen niet veel. De ruim­te om te manoeu­vre­ren werd klei­ner met de minuut. Pas nu rea­li­seer­de hij zich waar het was fout gegaan. Op de kop af drie weken, twee dagen, acht uur en een ver­waar­loos­baar aan­tal minu­ten gele­den had hij een inschat­tings­fout gemaakt. Nu hem dit zo plots dui­de­lijk werd kon hij vre­de heb­ben met de situ­a­tie waar­in hij ver­zeild was geraakt. In gedach­ten ver­zon­ken ont­deed hij zich van alle kle­ding. De stoep­te­gels voel­den lauw aan van de fel­le zon die de gehe­le dag gesche­nen had. Op zijn rug lig­gend keek hij omhoog naar de blau­we lucht. Een zwa­luw door­brak het ega­le vlak. Maak­te een schril geluid. Ver­der was het stil. Nog even voor­dat ze in beeld zou­den ver­schij­nen. Aller­eerst het licht blok­ke­rend, daar­na zijn licht dovend. Voor eeu­wig en altijd. Maar het kon hem niet meer deren. Berus­tend wacht­te hij op wat komen ging. De aar­de onder hem begon zacht­jes te bewe­gen. Een zucht wind woei over zijn naak­te lichaam. Toen het een­maal zover was en de muren met hun vol­le gewicht het leven uit hem begon­nen te per­sen ont­snap­te hem toch nog onver­wachts haar naam. Als een mot ver­blind door fel licht kaats­te het echo­ënd langs de stei­le wan­den omhoog om tij­dig te ont­snap­pen door een smal­le kier voor­dat het defi­ni­tief don­ker in hem werd.

muren

~ ~ ~

Vluch­ten kan niet meer
Ker­mis

4 reacties op “Muren”

Reacties zijn gesloten.