Bloginterview voor @marysjabbens

Het is me gelukt! Ik heb mezelf geïn­ter­viewd. Met de vra­gen zoals ik ze van Mary Sjabbens (@marysjabbens op twit­ter) alweer enkele weken gele­den toeges­tu­urd heb gekre­gen. In mijn ent­hou­si­asme had ik meteen toegezegd de vra­gen te beant­wo­or­den en te posten op mijn blog. Dat heeft toch nog langer gedu­urd dan verwacht, wat Mary het vol­gende deed verzucht­en: “Nee nee. Met jou spreek ik niets meer af! Post maar als het af is.” Een uiterst vrien­delijke manier om aan te geven dat ze alle hoop in mij allang opgegeven had.

Van­daar mijn jubel­stem­ming. Omdat ik Mary hopelijk niet al teveel teleurgesteld heb. En zij wederom een vol­gende blog­ger aan haar impos­sante lijst van deel­ne­mers kan toevoe­gen.

  • Wil jij je even voorstellen?

Tja, meteen al een moeil­ijke vraag en een­t­je die ik het minst belan­grijk vind in relatie tot waar het hier om gaat, namelijk het bloggen. Omdat ik niet al te onbeleefd wil zijn om de hele vraag over te slaan, hier­bij dan toch wat niet ter zake doende onthullin­gen (die voor elke goede lez­er van mijn blog allang als bek­end mogen wor­den veron­der­steld). Om te begin­nen ben ik een man, en zo zal ik hoogst­waarschi­jn­lijk ooit ook eindi­gen. Wan­neer ik dit schri­jf ben ik nog niet jarig, dus nege­nen­veer­tig. Samen met de vrouw waarmee ik alweer sinds 1996 samen­leef hebben wij twee kinderen en even­zovele kleinkinderen. In mijn vri­je tijd en ook tij­dens werk­ti­jd ben ik vee­lal te vin­den op kan­toor in Ede waar ik voor een For­tune zoveel Top nog­wat inter­na­tion­aal bedri­jf werk als busi­ness sys­tems ana­lyst. Mijn func­tieom­schri­jv­ing is al die jaren nog steeds niet hele­maal klaar. Omdat een dag 24 uur heeft, bli­jft er alti­jd wel tijd over. Die vul ik in met lezen, schri­jven, bloggen, muziek­luis­teren, hard­lopen en vijv­eren. Mocht ik in deze toch nog redelijk volledi­ge opsom­ming iets ver­geten zijn, dan klopt dat.

  • Wat is de reden dat je bent gaan bloggen?

Eigen­lijk een heel sim­pele. Je had (en miss­chien nog wel steeds, maar dat weet ik niet) de mogelijkheid om als abon­nee bij UPC een soort van eigen web­pag­i­na te mak­en. Dat probeerde ik al in een redelijk vroeg sta­di­um (ergens in 1999 vol­gens mij). Toen alle tech­nis­che prob­le­men over­won­nen waren en de site er ein­delijk stond, diende zich het vol­gende prob­leem aan. Wat moest ik er in hemel­snaam opzetten? Ik ben toen begonnen om (zoals zove­len met mij, en erg voor de hand liggend) vakantiev­er­sla­gen en dag­boekaan­tekenin­gen te posten. Maar na een tijd­je ook fic­tie in de vorm van korte ver­halen.

  • Hoe lang blog jij al?

Het is dus begonnen met die web­pag­i­na bij UPC in 1999. Dat heb ik een jaart­je vol­ge­houden. Toen de site lat­en ver­slof­fen van­wege weinig bezoek­ers. In 2004 opnieuw een start gemaakt naar aan­lei­d­ing van een zak­en­reis naar de VS. Daar in aan­rak­ing gekomen met enkele collega’s die fantieke blog­gers bleken te zijn. Bij thuiskomst de oude site weer tot lev­en gebracht. Deze keer hield ik het twee jaar vol. Na die twee jaar kreeg ik het te druk en werd het bloggen me teveel. Site deze keer defin­i­tief opge­doekt. Met alles erop en eraan. Een jaar lat­er begon het toch weer te kriebe­len. Ver­vol­gens ben ik op Hyves gaan bloggen en via omzw­ervin­gen op blogspot en wordpress.com op mijn eigen domein terecht­gekomen waar ik nog steeds blog.

  • Hoe vaak blog jij?

Dat varieert enorm. Hoewel ik graag iedere dag zou willen bloggen, valt me dat in de prak­tijk vies tegen. Zo heel af en toe kri­jg ik het op m’n heupen en hou ik het een tijd­je vol. Maar dan komt de klad er weer in en neemt de fre­quen­tie af. Vooral­snog lukt het me wel om min­i­maal één blog­post per week te pro­duc­eren en meestal nog wel een­t­je extra. Ik ga het in ieder geval niet meer forceren wat ik wel eens gedaan heb. Dan komen er weliswaar meer blog­posts uit dan nor­maal, maar het kost me beduidend meer energie. En het geeft onrust in mijn hoofd. Dat kan nooit de bedoel­ing van een hob­by zijn.

  • Heb jij vaste tij­den waarop jij je blogs schri­jft?

Op werkda­gen bij­na alti­jd ’s avonds laat. De dag moet eerst bezinken voor­dat ik de ruimte heb om mijn gedacht­en ‘op papi­er’ te zetten. Hoef ik een dag niet te werken, dan is de hele dag in the­o­rie geschikt om te gaan bloggen. Dan ligt het er veel meer aan wat ik op die vri­je dag zoal van plan ben, en of ik inspi­ratie heb om te bloggen.

  • Heb jij alti­jd een the­ma of idee waarover je wilt bloggen of komt dat pas als je er voor gaat zit­ten?

Zelden of nooit ga ik er echt voor zit­ten met de hoop dat er zich een blog­post zal aan­di­enen. Soms heb ik een glimp van een idee en dan begin ik gewoon te schri­jven en zie dan wel gaan­deweg waar het naar toe gaat. Maar bij­na alti­jd heeft zich allang een gedachte gevor­md  waar ik het over wil hebben. Dan is het veel meer ‘hard werken’ om het goed neer te zetten en de juiste links naar achter­grond info erbij te zoeken.

  • Blog jij over alles?

Ik heb niet al te veel taboes en heilige huis­jes, maar ik probeer wel een aan­tal mensen te ontzien. Het feit dat ik blog wil nog niet zeggen dat dezelfde open­heid die ik hier toon, ook voor bijvoor­beeld mijn fam­i­lie geldt. Door over som­mige onder­w­er­pen te bloggen kun je impli­ci­et iets ‘onthullen’ over een ander. Zelfs het veran­deren van per­soon­sna­men zal dit niet in alle gevallen kun­nen voorkomen. Wan­neer ik dan weet dat de ander er geen pri­js op stelt, dan ga ik er niet over bloggen. Er is meer dan genoeg waar ik wel over kan schri­jven.

  • Hoe zou jij jouw blogs omschri­jven?

Als inkijk­jes in mijn brein. Waar ik zelf ook nog wat van kan leren of ver­rast kan wor­den. Verder zit er geen lijn of samen­hang in. De enige con­stante ben ik zelf.

  • In hoev­erre en waarom houd jij reken­ing met jouw lez­ers, of doe je dat hele­maal niet?

Heel eerlijk gezegd, hele­maal niet. Ik heb het wel gedaan, maar daar werd ik niet gelukkiger van. Of het mijn blogs wel of niet lezenswaardi­ger heeft gemaakt, dat weet ik niet. Doch dat inter­esseert me niet meer. Nu schri­jf ik wat ik zelf zou willen lezen of probeer daar zoveel mogelijk bij in de buurt te komen. Blo­gregels lap ik aan mijn laars. Waarom zou je willen schri­jven zoals anderen dat voorschri­jven? Zelfs als dat meer bezoek­ers zou trekken wil ik me er niet aan con­formeren. Wat niet wil zeggen dat ik com­pleet afwijk­end schri­jf van wat alge­meen gang­baar is. Ik probeer alleen te bereiken dat ik volledi­ge vri­jheid heb over wat en hoe ik schri­jf.

  • Zijn er onder­w­er­pen waarover je wilt schri­jven maar het nog niet durft/wil/kan?

Nee, niet dat ik zo weet. Wel zou ik graag voor som­mige onder­w­er­pen een ander soort schri­jf­sti­jl willen hanteren. Dat gaat me niet alti­jd even goed af en dan baal ik als een stekker. Maar ik bli­jf proberen en zolang ik er niet tevre­den over ben, dan pub­liceer ik het niet en schri­jf een sur­ro­gaat-blog­post indi­en het onder­w­erp toch na aan mijn hart gaat. Ik ervaar dat wel als een ned­er­laag.

  • Hoe belan­grijk zijn de sta­tistieken voor jou?

Niet. Voor­namelijk omdat ik er niets van snap en me er verder niet in wil verdiepen. Het enige wat ik nog in mijn dash­board heb zijn de bezoek­er­saan­tallen van van­daag en gis­ter. En dat ververst zich iedere dag. Dus geen mogelijkheid tot tren­d­analy­ses en weet ik meer wat men alle­maal kan bijhouden. Het is mijn hob­by en de reac­ties onder het blog zijn me meer dier­baar dan geweldige bezoek­er­saan­tallen.

  • Op wat voor manier en waar, maak je ken­baar dat je een nieuw blog hebt geschreven?

Omdat ik zowat alle mogelijkhe­den tot pro­motie op social media heb uit­ges­loten, bli­jft alleen twit­ter over. Daar plaats ik meestal hand­matig een bericht­je nadat ik een blog heb gepost. En heel soms nog een tweede keer lat­er die dag of de vol­gende ocht­end. Op mijn site heb ik een link geplaatst waarmee bezoek­ers zich kun­nen abon­neren op nieuwe updates. Dit stu­urt automa­tisch een bericht wan­neer ik op ‘Pub­lish’ druk.

  • Ben je tevre­den over jouw site?

Ja hoor. Ondanks dat ik regel­matig zit te pie­len met de lay­out. Want dat is eerder om vanalles uit te proberen of te bestud­eren hoe een en ander werkt ‘onder de motorkap’. Het kan zijn dat dit voor de bezoek­ers wat onrustig of wis­pel­turig overkomt. Maar daar moeten ze dan maar aan wen­nen. Tenslotte kri­j­gen ze er regel­matig een mooi lezenswaardi­ge blog­post voor terug. Alles heeft z’n pri­js.

  • Wat vind je van de reac­ties van lez­ers op jouw blog?

Geweldig! Het lijkt tegen­stri­jdig wan­neer ik eerder beweer dat ik niet met mijn lez­ers reken­ing hou, en dat bezoek­er­saan­tallen mij niet inter­esseren. Doch dat is het ‘m juist. De lez­ers die ‘alle hin­dernissen’ over­won­nen hebben en niet alleen mijn blog­post geheel uitlezen om dan ook nog een reac­tie achter te lat­en, die ver­di­enen in mijn ogen respect. Zij zijn de ware liefheb­bers en die kun je niet genoeg bedanken voor hun aan­dacht.

~ ~ ~

Hoewel jezelf inter­viewen miss­chien vreemd klinkt, is dit niet de eerste keer. En ook het invullen van een vra­gen­li­jst opgesteld door iemand anders heb ik al eens eerder gedaan. Dus wan­neer je nog meer van mij wil weten, klik dan vooral door.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets