Bloginterview voor @marysjabbens

Het is me gelukt! Ik heb mezelf geïn­ter­viewd. Met de vra­gen zoals ik ze van Mary Sjab­bens (@marysjabbens op twit­ter) alweer enke­le weken gele­den toe­ge­stuurd heb gekre­gen. In mijn enthou­si­as­me had ik met­een toe­ge­zegd de vra­gen te beant­woor­den en te pos­ten op mijn blog. Dat heeft toch nog lan­ger geduurd dan ver­wacht, wat Mary het vol­gen­de deed ver­zuch­ten: “Nee nee. Met jou spreek ik niets meer af! Post maar als het af is.” Een uiterst vrien­de­lij­ke manier om aan te geven dat ze alle hoop in mij allang opge­ge­ven had.

Van­daar mijn jubel­stem­ming. Omdat ik Mary hope­lijk niet al teveel teleur­ge­steld heb. En zij weder­om een vol­gen­de blog­ger aan haar impos­san­te lijst van deel­ne­mers kan toe­voe­gen.

  • Wil jij je even voor­stel­len?

Tja, met­een al een moei­lij­ke vraag en een­tje die ik het minst belang­rijk vind in rela­tie tot waar het hier om gaat, name­lijk het blog­gen. Omdat ik niet al te onbe­leefd wil zijn om de hele vraag over te slaan, hier­bij dan toch wat niet ter zake doen­de ont­hul­lin­gen (die voor elke goe­de lezer van mijn blog allang als bekend mogen wor­den ver­on­der­steld). Om te begin­nen ben ik een man, en zo zal ik hoogst­waar­schijn­lijk ooit ook ein­di­gen. Wan­neer ik dit schrijf ben ik nog niet jarig, dus nege­n­en­veer­tig. Samen met de vrouw waar­mee ik alweer sinds 1996 samen­leef heb­ben wij twee kin­de­ren en even­zo­ve­le klein­kin­de­ren. In mijn vrije tijd en ook tij­dens werk­tijd ben ik veel­al te vin­den op kan­toor in Ede waar ik voor een For­tu­ne zoveel Top nog­wat inter­na­ti­o­naal bedrijf werk als busi­ness sys­tems ana­lyst. Mijn func­tie­om­schrij­ving is al die jaren nog steeds niet hele­maal klaar. Omdat een dag 24 uur heeft, blijft er altijd wel tijd over. Die vul ik in met lezen, schrij­ven, blog­gen, muzie­k­luis­te­ren, hard­lo­pen en vij­ve­ren. Mocht ik in deze toch nog rede­lijk vol­le­di­ge opsom­ming iets ver­ge­ten zijn, dan klopt dat.

  • Wat is de reden dat je bent gaan blog­gen?

Eigen­lijk een heel sim­pe­le. Je had (en mis­schien nog wel steeds, maar dat weet ik niet) de moge­lijk­heid om als abon­nee bij UPC een soort van eigen web­pa­gi­na te maken. Dat pro­beer­de ik al in een rede­lijk vroeg sta­di­um (ergens in 1999 vol­gens mij). Toen alle tech­ni­sche pro­ble­men over­won­nen waren en de site er ein­de­lijk stond, dien­de zich het vol­gen­de pro­bleem aan. Wat moest ik er in hemels­naam opzet­ten? Ik ben toen begon­nen om (zoals zove­len met mij, en erg voor de hand lig­gend) vakan­tie­ver­sla­gen en dag­boek­aan­te­ke­nin­gen te pos­ten. Maar na een tijd­je ook fic­tie in de vorm van kor­te ver­ha­len.

  • Hoe lang blog jij al?

Het is dus begon­nen met die web­pa­gi­na bij UPC in 1999. Dat heb ik een jaar­tje vol­ge­hou­den. Toen de site laten ver­slof­fen van­we­ge wei­nig bezoe­kers. In 2004 opnieuw een start gemaakt naar aan­lei­ding van een zaken­reis naar de VS. Daar in aan­ra­king geko­men met enke­le collega’s die fan­tie­ke blog­gers ble­ken te zijn. Bij thuis­komst de oude site weer tot leven gebracht. Deze keer hield ik het twee jaar vol. Na die twee jaar kreeg ik het te druk en werd het blog­gen me teveel. Site deze keer defi­ni­tief opge­doekt. Met alles erop en eraan. Een jaar later begon het toch weer te krie­be­len. Ver­vol­gens ben ik op Hyves gaan blog­gen en via omzwer­vin­gen op blogs­pot en wordpress.com op mijn eigen domein terecht­ge­ko­men waar ik nog steeds blog.

  • Hoe vaak blog jij?

Dat vari­eert enorm. Hoe­wel ik graag iede­re dag zou wil­len blog­gen, valt me dat in de prak­tijk vies tegen. Zo heel af en toe krijg ik het op m’n heu­pen en hou ik het een tijd­je vol. Maar dan komt de klad er weer in en neemt de fre­quen­tie af. Voor­als­nog lukt het me wel om mini­maal één blog­post per week te pro­du­ce­ren en meest­al nog wel een­tje extra. Ik ga het in ieder geval niet meer for­ce­ren wat ik wel eens gedaan heb. Dan komen er wel­is­waar meer blog­posts uit dan nor­maal, maar het kost me bedui­dend meer ener­gie. En het geeft onrust in mijn hoofd. Dat kan nooit de bedoe­ling van een hob­by zijn.

  • Heb jij vas­te tij­den waar­op jij je blogs schrijft?

Op werk­da­gen bij­na altijd ‘s avonds laat. De dag moet eerst bezin­ken voor­dat ik de ruim­te heb om mijn gedach­ten ‘op papier’ te zet­ten. Hoef ik een dag niet te wer­ken, dan is de hele dag in the­o­rie geschikt om te gaan blog­gen. Dan ligt het er veel meer aan wat ik op die vrije dag zoal van plan ben, en of ik inspi­ra­tie heb om te blog­gen.

  • Heb jij altijd een the­ma of idee waar­over je wilt blog­gen of komt dat pas als je er voor gaat zit­ten?

Zel­den of nooit ga ik er echt voor zit­ten met de hoop dat er zich een blog­post zal aan­die­nen. Soms heb ik een glimp van een idee en dan begin ik gewoon te schrij­ven en zie dan wel gaan­de­weg waar het naar toe gaat. Maar bij­na altijd heeft zich allang een gedach­te gevormd  waar ik het over wil heb­ben. Dan is het veel meer ‘hard wer­ken’ om het goed neer te zet­ten en de juis­te links naar ach­ter­grond info erbij te zoe­ken.

  • Blog jij over alles?

Ik heb niet al te veel taboes en hei­li­ge huis­jes, maar ik pro­beer wel een aan­tal men­sen te ont­zien. Het feit dat ik blog wil nog niet zeg­gen dat dezelf­de open­heid die ik hier toon, ook voor bij­voor­beeld mijn fami­lie geldt. Door over som­mi­ge onder­wer­pen te blog­gen kun je impli­ciet iets ‘ont­hul­len’ over een ander. Zelfs het ver­an­de­ren van per­soons­na­men zal dit niet in alle geval­len kun­nen voor­ko­men. Wan­neer ik dan weet dat de ander er geen prijs op stelt, dan ga ik er niet over blog­gen. Er is meer dan genoeg waar ik wel over kan schrij­ven.

  • Hoe zou jij jouw blogs omschrij­ven?

Als inkijk­jes in mijn brein. Waar ik zelf ook nog wat van kan leren of ver­rast kan wor­den. Ver­der zit er geen lijn of samen­hang in. De eni­ge con­stan­te ben ik zelf.

  • In hoe­ver­re en waar­om houd jij reke­ning met jouw lezers, of doe je dat hele­maal niet?

Heel eer­lijk gezegd, hele­maal niet. Ik heb het wel gedaan, maar daar werd ik niet geluk­ki­ger van. Of het mijn blogs wel of niet lezens­waar­di­ger heeft gemaakt, dat weet ik niet. Doch dat inte­res­seert me niet meer. Nu schrijf ik wat ik zelf zou wil­len lezen of pro­beer daar zoveel moge­lijk bij in de buurt te komen. Blo­gre­gels lap ik aan mijn laars. Waar­om zou je wil­len schrij­ven zoals ande­ren dat voor­schrij­ven? Zelfs als dat meer bezoe­kers zou trek­ken wil ik me er niet aan con­for­me­ren. Wat niet wil zeg­gen dat ik com­pleet afwij­kend schrijf van wat alge­meen gang­baar is. Ik pro­beer alleen te berei­ken dat ik vol­le­di­ge vrij­heid heb over wat en hoe ik schrijf.

  • Zijn er onder­wer­pen waar­over je wilt schrij­ven maar het nog niet durft/wil/kan?

Nee, niet dat ik zo weet. Wel zou ik graag voor som­mi­ge onder­wer­pen een ander soort schrijf­stijl wil­len han­te­ren. Dat gaat me niet altijd even goed af en dan baal ik als een stek­ker. Maar ik blijf pro­be­ren en zolang ik er niet tevre­den over ben, dan publi­ceer ik het niet en schrijf een sur­ro­gaat-blog­post indien het onder­werp toch na aan mijn hart gaat. Ik ervaar dat wel als een neder­laag.

  • Hoe belang­rijk zijn de sta­tis­tie­ken voor jou?

Niet. Voor­na­me­lijk omdat ik er niets van snap en me er ver­der niet in wil ver­die­pen. Het eni­ge wat ik nog in mijn dash­board heb zijn de bezoe­kers­aan­tal­len van van­daag en gis­ter. En dat ver­verst zich iede­re dag. Dus geen moge­lijk­heid tot trend­ana­ly­ses en weet ik meer wat men alle­maal kan bij­hou­den. Het is mijn hob­by en de reac­ties onder het blog zijn me meer dier­baar dan gewel­di­ge bezoe­kers­aan­tal­len.

  • Op wat voor manier en waar, maak je ken­baar dat je een nieuw blog hebt geschre­ven?

Omdat ik zowat alle moge­lijk­he­den tot pro­mo­tie op soci­al media heb uit­ge­slo­ten, blijft alleen twit­ter over. Daar plaats ik meest­al hand­ma­tig een bericht­je nadat ik een blog heb gepost. En heel soms nog een twee­de keer later die dag of de vol­gen­de och­tend. Op mijn site heb ik een link geplaatst waar­mee bezoe­kers zich kun­nen abon­ne­ren op nieu­we upda­tes. Dit stuurt auto­ma­tisch een bericht wan­neer ik op ‘Publish’ druk.

  • Ben je tevre­den over jouw site?

Ja hoor. Ondanks dat ik regel­ma­tig zit te pie­len met de lay­out. Want dat is eer­der om vanal­les uit te pro­be­ren of te bestu­de­ren hoe een en ander werkt ‘onder de motor­kap’. Het kan zijn dat dit voor de bezoe­kers wat onrus­tig of wis­pel­tu­rig over­komt. Maar daar moe­ten ze dan maar aan wen­nen. Ten­slot­te krij­gen ze er regel­ma­tig een mooi lezens­waar­di­ge blog­post voor terug. Alles heeft z’n prijs.

  • Wat vind je van de reac­ties van lezers op jouw blog?

Gewel­dig! Het lijkt tegen­strij­dig wan­neer ik eer­der beweer dat ik niet met mijn lezers reke­ning hou, en dat bezoe­kers­aan­tal­len mij niet inte­res­se­ren. Doch dat is het ‘m juist. De lezers die ‘alle hin­der­nis­sen’ over­won­nen heb­ben en niet alleen mijn blog­post geheel uit­le­zen om dan ook nog een reac­tie ach­ter te laten, die ver­die­nen in mijn ogen res­pect. Zij zijn de ware lief­heb­bers en die kun je niet genoeg bedan­ken voor hun aan­dacht.

~ ~ ~

Hoe­wel jezelf inter­vie­wen mis­schien vreemd klinkt, is dit niet de eer­ste keer. En ook het invul­len van een vra­gen­lijst opge­steld door iemand anders heb ik al eens eer­der gedaan. Dus wan­neer je nog meer van mij wil weten, klik dan voor­al door.

~ ~ ~

50books — vraag 27
50books — vraag 28

8 reacties op “Bloginterview voor @marysjabbens”

  1. Ik ben een ware lief­heb­ber, maar laat vaak geen reac­tie ach­ter. Ik schaam mij diep. Van­daar nu voor de gele­gen­heid wel: leuk om te lezen, dit inter­view. Ik doe er ook aan mee, staat in de week van 5 augus­tus op m’n site.

Reacties zijn gesloten.