50books – vraag 28

Deze blogpost is deel 28 van 50 in de serie 50books - 2013

Nog tientallen pagina’s en dan pas weet je hoe het afloopt. De spanning wordt bij elke volgende zin verder opgevoerd. Gaan ze elkaar krijgen? Weten ze uit handen van de achtervolgers te blijven? Zullen ze het raadsel ontrafelen? Je hebt een echte pageturner in handen. De cliffhangers rijgen zich aaneen en doen je hart regelmatig enkele slagen overslaan. Meer dan anders ben je je niet meer bewust van je omgeving. Je koffie staat onaangeroerd koud te worden. Al enkele keren hebben de kinderen gezeurd over wat er vanavond gegeten gaat worden. Geen tijd! Dit. Boek. Moet. Uit!

En dan betreden ze dat donkere woud. Met prachtige volzinnen weet de auteur elke boom tot leven te roepen. Een eigen verhaal te geven. Maar jij bent niet geïnteresseerd in bomen. Je wilt alleen maar één ding: weten hoe het afloopt. Dus sla je ongeduldig de pagina’s om tot je ziet waar de beschrijving over is en de actie verder gaat. In hoog tempo lees je verder. Op naar de volgende cliffhanger. Je onderdrukt de vrees dat het boek toch niet met een open einde zal eindigen want daar zit je helemaal niet op te wachten. Dat zou een domper van jewelste zijn. Maar eerst doorlezen, doorlezen, doorlezen.

Zo zal het je de rest van het boek vergaan. Jachtig lezen en bij tijd en wijle het overslaan van stukken tekst die als vertragend worden ervaren. Die teveel afleiden. Voor je gevoel de snelheid uit het voortrazende tempo halen. Niets toevoegen aan het verhaal.

Maar is dat wel zo? Had de auteur niet eerder een bepaalde bedoeling bij dit doorbreken van de spanningsboog? Welke verborgen laag dreigen we over het hoofd te zien bij het negeren van hele alinea’s die door ons ingeschat worden als niet ter zake doende? Is het niet beter om mee te gaan in het ritme wat de schrijver voor ogen had toen hij zijn verhaal aan het papier toevertrouwde? Ons te laten leiden aan de hand van hem die als enige overzicht heeft over de gehele compositie?

Waarom die haast? Vanwaar het ongeduld om vaak geneigd te zijn door te bladeren wanneer de uitweidingen te lang door meanderen? Of heb je daar geen last van? Vind jij het juist heerlijk om geregeld meegenomen te worden in een langzaam voortkabbelende stroom van woorden? Ervaar je het als onderdeel van het grotere geheel? Accepteer je de functie die het heeft ondanks dat het je nog niet duidelijk is welke precies?

Wat doe jij? Of weet je nu niet meer waar ik het over heb omdat je de voorgaande alinea’s weer eens hebt overgeslagen om snel bij datgene te zijn waar het hier elke zondag om gaat?

Vraag 28:
Sla je wel eens stukken tekst over omdat ze niet boeiend (lijken te) zijn?

vraag28

~ ~ ~

17 gedachten over “50books – vraag 28

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *