50books — vraag 28

Deze blog­post is deel 28 van 50 in de serie 50books — 2013

Nog tien­tallen pagina’s en dan pas weet je hoe het afloopt. De span­ning wordt bij elke vol­gende zin verder opgevo­erd. Gaan ze elka­ar kri­j­gen? Weten ze uit han­den van de achter­vol­gers te bli­jven? Zullen ze het raad­sel ontrafe­len? Je hebt een echte page­turn­er in han­den. De cliffhang­ers rij­gen zich aaneen en doen je hart regel­matig enkele sla­gen over­slaan. Meer dan anders ben je je niet meer bewust van je omgev­ing. Je koffie staat onaangeroerd koud te wor­den. Al enkele keren hebben de kinderen gezeurd over wat er vanavond gegeten gaat wor­den. Geen tijd! Dit. Boek. Moet. Uit!

En dan betre­den ze dat donkere woud. Met prachtige volzin­nen weet de auteur elke boom tot lev­en te roepen. Een eigen ver­haal te geven. Maar jij bent niet geïn­ter­esseerd in bomen. Je wilt alleen maar één ding: weten hoe het afloopt. Dus sla je ongeduldig de pagina’s om tot je ziet waar de beschri­jv­ing over is en de actie verder gaat. In hoog tem­po lees je verder. Op naar de vol­gende cliffhang­er. Je onder­drukt de vrees dat het boek toch niet met een open einde zal eindi­gen want daar zit je hele­maal niet op te wacht­en. Dat zou een dom­per van jew­el­ste zijn. Maar eerst door­lezen, door­lezen, door­lezen.

Zo zal het je de rest van het boek ver­gaan. Jachtig lezen en bij tijd en wijle het over­slaan van stukken tekst die als ver­tra­gend wor­den ervaren. Die teveel aflei­den. Voor je gevoel de snel­heid uit het voor­trazende tem­po halen. Niets toevoe­gen aan het ver­haal.

Maar is dat wel zo? Had de auteur niet eerder een bepaalde bedoel­ing bij dit door­breken van de span­nings­boog? Welke ver­bor­gen laag dreigen we over het hoofd te zien bij het negeren van hele alinea’s die door ons ingeschat wor­den als niet ter zake doende? Is het niet beter om mee te gaan in het ritme wat de schri­jver voor ogen had toen hij zijn ver­haal aan het papi­er toev­ertrouwde? Ons te lat­en lei­den aan de hand van hem die als enige overzicht heeft over de gehele com­posi­tie?

Waarom die haast? Van­waar het ongeduld om vaak geneigd te zijn door te bladeren wan­neer de uitwei­din­gen te lang door mean­deren? Of heb je daar geen last van? Vind jij het juist heer­lijk om geregeld meegenomen te wor­den in een langza­am voortk­abbe­lende stroom van woor­den? Ervaar je het als onderdeel van het grotere geheel? Accepteer je de func­tie die het heeft ondanks dat het je nog niet duidelijk is welke pre­cies?

Wat doe jij? Of weet je nu niet meer waar ik het over heb omdat je de voor­gaande alinea’s weer eens hebt overges­la­gen om snel bij dat­gene te zijn waar het hier elke zondag om gaat?

Vraag 28:
Sla je wel eens stukken tekst over omdat ze niet boeiend (lijken te) zijn?

vraag28

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« 50books — vraag 2750books — vraag 29 »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets