Hardloopperikelen

Gis­te­rocht­end had ik eigen­lijk gep­land om een rond­je te gaan ren­nen maar het logeer­par­ti­jt­je van onze twee kleinkinderen gooide roet in het eten. Er moesten beschuiten ges­meerd wor­den en mem­o­ry gespeeld. Toen ze lat­er in de ocht­end opge­haald wer­den door hun moed­er was het de hoog­ste tijd om bood­schap­pen te doen. Daar­na moest ik nog snel naar de stad. Rond het mid­dagu­ur waren de meeste activiteit­en achter de rug en kon ik opnieuw aan hard­lopen denken. De tem­per­atu­ur was nog steeds zodanig dat het te over­we­gen was. Mor­gen zou de hit­te­golf miss­chien een spel­brek­er kun­nen zijn.

Eerst wat eten. En wat blogs lezen. Dat laat­ste had ik beter niet kun­nen doen. Tij­dens het veror­beren van m’n tweede boter­ham met kaas las ik over een hard­loop­prob­leem waar ik nog nooit eerder van geho­ord had. De zin om de jog­gingschoe­nen aan te trekken was snel over. Een andere aan­drang kwam er voor in de plaats.

Soms, vooral na het lezen van eerder aange­haald blog, vind ik het wel jam­mer dat ik mezelf nu ein­delijk als een hard­lop­er durf te betite­len. Nadat ik een jaar lang (met enkele onder­brekin­gen van­wege blessures) min­i­maal één­maal per week ben wezen ren­nen, en daar­bij zow­el afs­tand als tem­po heb weten op te schroeven, ben ik niet bang meer dat het een bevlieg­ing van voor­bi­j­gaande aard is. Het duurde lang, maar gaan­deweg is het onderdeel van mijn sys­teem, van mijn leefritme gewor­den. Het bevalt pri­ma.

Er hebben zich ook al opval­lende veran­derin­gen voltrokken. Zo had ik in het begin de hulp nodig van muziek en hard­loop-app op mijn iphone om mij ges­tim­uleerd te houden. Niet alleen tij­dens het lopen, wan­neer een ver­lei­delijke stem mij vertelde hoe ik er voor stond, maar ook daar­na door het bestud­eren en vergelijken van mijn laat­ste hard­loopsessie afgezet tegen vorige sessies. Ik had het nodig om gefo­cused te bli­jven. De muziek hielp me over de dode momenten.

Nu loop ik zon­der. Van de ver­schil­lende rond­jes die ik loop weet ik pre­cies de afs­tand. Aan mijn loopritme kan ik ongeveer aflei­den hoe snel ik ga. De vol­gende stap is om de muziek thuis te lat­en. Mijn nieuwe iPhone 5 past niet in het arm­band­hoes­je wat ik alti­jd in gebruik heb. Even was ik bang dat ik onder­weg aan verveling ten onder zou gaan. Maar niets van dat al. Ik heb het niet eens gemerkt. De gelu­iden van vogels, ver­keer en wind zijn elke keer weer anders bij iedere stap die ik zet. Oneindi­ge vari­aties. Lopen gaat als vanzelf.

Ik voel me dus meer en meer een echte hard­lop­er. Heb al wat van mijn oude out­fit ingeruild voor pro­fes­sioneel spul. Betere schoe­nen gekocht omdat de vorige iet­wat ver­sleten raak­ten. In plaats van een nieuwe arm­band­hoes voor mijn iPhone ga ik miss­chien wel over op een licht hor­loge met gps. En een sport­bril. Want het lopen zon­der bril is iets wat me nogal hin­dert. Mijn ‘goede’ bril zet ik liev­er niet op om te voorkomen dat hij op de grond valt. Een reserve heb ik niet. Maar ik heb iets nodig om me wat beter te lat­en zien, de vlieg­jes op te van­gen en het felle zon­licht tegen te houden wat me anders regel­matig weet te verblind­en.

Die bril heb ik zater­dagocht­end in de stad gekocht. Vooral­snog een­t­je zon­der glazen op sterk­te. Ik ga nog steeds niet vol­doende zien, maar van zon en vlieg­jes ben ik hopelijk gevri­jwaard. Hij lag pon­tif­i­caal op de tafel te wacht­en op wat komen ging. Ik had er zin in. Eerst zoals gezegd nog wat boter­ham­men eten. Onder­tussen wat blog­jes lezen. Lief­st over hard­lopen om ‘in the mood’ te bli­jven. En dan gaan met die banaan. Maar het liep even anders. Ik wilde niet een uur lat­er als een ‘gin­ger­bread man’ terugk­eren. Toch maar een andere sport kiezen?

sfjog

foto genomen in San Fran­cis­co (2007) waar echt iedereen alleen maar aan het joggen was

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets