Go for it!

Ik dacht aan vroeger. Aan ‘die Rooie’ van op de hoek. Die had over­al lak aan. Sprong zo van de brug in het kanaal. Zon­der vooraf te kijken wat er onder hem was. ‘Je leeft maar één keer!’ riep hij dan. Daar­na vol­gde een luide plons. Ooit had hij het gewaagd om geblind­doekt de pas geopende snel­weg over te steken. Niet eens voor een wed­den­schap. Zomaar. ‘Voor de leut.’

Je leeft maar één keer.

Zelf ben ik meer het bereke­nende type. Alti­jd de voors en tegens tegen elka­ar afwe­gend. Niks geen spon­tan­iteit. ‘Jon­gen, gij prakkezeert teveul’, zei de Rooie geregeld tegen mij. Om ver­vol­gens weer aan een of andere onbe­zon­nen actie te begin­nen. Achter­af was het ver­baz­ing­wekkend dat hij nooit noe­menswaardig let­sel had opgelopen. Schater­lachend kwam hij over­al mee weg. De wereld was een groot pret­park voor hem.

Het was niet alti­jd gevaar­lijk wat de Rooie uithaalde. Wel impulsief. Hij leefde in het moment. Kwam er iets in hem op, dan moest het eruit. Uit­gevo­erd wor­den. Hoe gek het ook op het eerste gezicht was. Het was nooit te gek voor de Rooie. Alleen voor de ander. Hoofd­schud­dend ston­den we aan de zijli­jn. Waren we jalo­ers? Wie zal het zeggen?

De Rooie. Dur­fal. Lak aan alles en iedereen.

Ja, ik was wel degelijk jalo­ers geweest. Nog steeds.

Ik kneep wat hard­er in het stu­ur. Gaf voorzichtig meer gas. Wat als? Ach, wat maak­te het nu alle­maal uit? Voluit liet ik nu de motor brullen. Het over­stemde al mijn bezwaren. Vor­mde een aanzwellend koor vol aan­moedigin­gen. ‘Go for it!’ riep de Rooie vanaf de achter­bank.

doen

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets