Yes, I can change (because I have to)

Het boek is uit. Vlucht­en kan niet meer:

We can’t plead igno­rance, only indif­fer­ence. Those alive today are the gen­er­a­tions that came to know bet­ter. We have the bur­den and the oppor­tu­ni­ty of liv­ing in the moment when the cri­tique of fac­to­ry farm­ing broke into the pop­u­lar con­scious­ness. We are the ones of whom it will be fair­ly asked, ‘What did you do when you learned the truth about eat­ing ani­mals?’
[p.252, ‘Eat­ing Ani­mals’, Jonathan Safran Foer]

Ontken­nen kan niet meer.

Ik weet het nu (ik wist het al).

Ga ik onver­schillig zijn (bli­jven), of maak ik een keuze?

Uit het boek wordt mij niet hele­maal duidelijk wat het beste is. Com­pleet stop­pen met vlees en vis te eten? Of con­sumin­deren en alleen die pro­ducten kopen welke aan­toon­baar niet afkom­stig zijn vanu­it de bio-indus­trie (vee-indus­trie dekt de lad­ing trouwens beter)?

Het is dan ook het punt waar ik na lez­ing het meeste mee bli­jf zit­ten. Is het nu een felle aan­klacht tegen de vee-indus­trie of warme pro­pa­gan­da voor het veg­e­tar­iër zijn?

Voor­lop­ig kies ik voor het eerste. De beschreven dieron­terende prak­tijken die plaatsvin­den in het over­grote deel van de vee-indus­trie hebben me over­tu­igd dat ik daar geen bij­drage meer aan wil lev­eren. Het heeft me ook de ogen (verder) geopend dat deze indus­tri­etak ook nog eens uiter­mate schadelijk is voor ons milieu en onze gezond­heid. We betal­en met z’n allen een veel hogere pri­js dan die ene euro voor de euro-knaller bij de kas­sa.

De keuze is dus gemaakt. Nee, ik stop niet met het eten van vlees en vis. Ja, ik stop wel met het eten van pro­ducten afkom­stig uit de vee-indus­trie. En wan­neer dit betekent dat ik geen lever­anci­er kan vin­den die mij iets kan verkopen zon­der het juiste keurmerk, dan stop ik op dat moment alsnog. Dat is dan de con­se­quen­tie van deze keuze. Ben ik alsnog veg­e­tar­iër gewor­den.

Bli­jft over de vraag waarom dit mij zo moeil­ijk valt? Waarom is er zoveel voor nodig alvorens ik de stap kan mak­en? Ben ik zo egoïstisch? Zo ges­pleten dat  mijn hart breekt wan­neer een jong tortel­duif­je uit z’n nest valt maar ik niet veel lat­er een grote kip­filet achteloos op de bar­be­cue gooi? Schi­jn­baar. Miss­chien heeft de truc van de indus­trie zijn werk goed gedaan en ben ik onthecht ger­aakt van het stuk­je vlees in de super­markt met het dier waar het ooit onderdeel van was. Ben ik het gaan zien als twee aparte entiteit­en die hoe­ge­naamd niets met elka­ar gemeen hebben.

Waar zijn de jaren gebleven toen ik nog als kleine jon­gen mijn eerste zakgeld ver­di­ende op een boerder­ij in ons dorp. Mid­den tussen de koeien, varkens en kip­pen? Toen de worst op het brood door mijn moed­er gemaakt werd van een varken dat we op had­den zien groeien van big tot vol­wassen exem­plaar. Iedere dag eieren rapen van het hand­vol kip­pen dat we had­den. En achter in de tuin een stel koni­j­nen, waar­van er op zijn tijd een­t­je ges­lacht werd. Voor­bij.

Hoe dan ook, ik ben er nog niet uit wat me zo lang heeft weer­houden om deze stap te mak­en en zal er de komende tijd heus wel mee bezig gaan wan­neer de ver­lei­d­ing groot is om terug te vallen in oud gedrag. Het is tenslotte zo makke­lijk. Zo goed­koop.

Maar wat is goed­koop aan een por­tie gar­nalen wan­neer je weet hoeveel andere vis­sen tegelijk­er­ti­jd als bij­vangst hebben gedi­end en daar­na als oud vuil zijn wegge­gooid? Het zijn deze beelden die ik voor ogen moet bli­jven houden om me zek­er in het begin achter mijn keuze te lat­en staan.

Het leed achter wat ik eet. Dat moet maar eens afgelopen zijn.

veggie

~ ~ ~

TOEN OP 28 JULI

Oriën­tatie — 28 juli 2012

Som­mige mensen zijn de weg kwi­jt zon­der dat ze het doorhebben. Hoe breng je ze dat aan het ver­stand zon­der dat het al te rauw op hun dak valt? Maar, nog belan­grijk­er, hoe zorg je er voor dat ze niet opnieuw gaan verd­walen?

~ ~ ~

  • Ik ken die worstel­ing. Ik vond t makke­lijk­er wor­den toen ik in de Achter­hoek ging wonen en regel­matig achter vracht­wa­gens vol varkens reed die ik ner­gens meer zag alleen als ze op trans­port naar de dood gin­gen. Ik ben geen veg­tar­iër maar eet zelden vlees en dan alleen nog van dieren die een fat­soelijk lev­en hebben gehad.

    • Op die manier ga ik het voor­lop­ig ook aan­pakken. Min­der en min­der vlees eten, en alleen af en toe nog een ‘ver­ant­wo­ord’ stuk­je vlees wan­neer dat goed te her­lei­den valt. Dat moet te doen zijn.

  • Iedereen zijn steen­t­je bij­dra­gen 🙂 Zelf eet ik 1 à 2 keer per week veg­e­tarisch en we hebben onze eigen kip­pen, en dus ook eieren…

  • Uitein­delijk ben je niet de enige voor wie het zwaar valt. Anders zou de vee-indus­trie niet meer bestaan. Voor mijn gevoel weten we alle­maal dat de dieren lij­den voor ons genot en dat het slecht voor ons en het milieu is. En toch beslis­sen we niet alle­maal wat jij nu beslist. Ik ook niet. Over het waarom moet ik nadenken. Miss­chien vind ik het antwo­ord nooit. Net zoals jij nooit zult weten waarom het zolang gedu­urd heeft.

    • Ik heb wel een idee waarom het bij mij zo lang gedu­urd heeft. Maar het antwo­ord is iets waar ik niet echt trots op kan zijn. En dat is denk ik ook waar het voor een groot gedeelte om draait. Ik weet het wel degelijk, hoe het in elka­ar zit en hoe de dieren moeten lij­den voor mijn stuk­je vlees. Maar ik ben te egoïstisch om het daar­voor te lat­en staan. Ik wil mijn lekkere stuk­je vlees. Punt. En ik sluit mijn ogen of kijk weg van wat daar­voor nodig is. Het is echt puur egoïsme in mijn geval, en tegelijk­er­ti­jd zit ik ook nog eens inter­es­sant te doen met linkjes en oproepen te delen wan­neer er ergens een paard in de wei slecht wordt behan­deld. Hypocri­et tot op het bot.
      Maar al die tijd dit willen toegeven, ho maar. Het is een vorm van afkopen, door aan de ene kant op te komen voor dieren­recht­en en aan de andere kant in mijn eetge­drag niets te willen aan­passen.
      Daarom heeft het zo lang gedu­urd. Omdat ik het niet wilde toegeven en dacht er mee weg te komen. Ik spreek hier puur voor mezelf. Wat de bewee­gre­de­nen bij anderen zijn, dat moet men zelf maar aangeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets