Moederskindje

Deze namiddag reed ik weer eens door de straat waar ik mijn vroege jeugdjaren heb doorgebracht. Bij me in de auto zaten mijn dochter en haar kinderen. Ik vertelde waar ik had gewoond en verbaasde me zoals altijd over hoeveel er verdwenen is. Er was nog maar weinig dat ik herkende. Wel viel me op dat er iets niet klopte. Zonder te weten wat het nu precies was. Tijdens het verder rijden pijnigde ik mijn hersens. Het leverde vooralsnog niets op.

Wat later zaten we in de tuin bij mijn ouders. Ook de zus van mijn moeder en haar man waren er. We geraakten in gesprek over de verloedering van sommige gedeeltes in onze oude buurt. Ik werd enkele malen geprezen over hoe goed mijn geheugen wel niet was toen ik probleemloos de namen van verschillende markante personen en winkels van vroeger wist op te hoesten. Onderwijl doorzocht ik mijn schijnbaar onfeilbare geheugen verder en dieper. Nog steeds zonder resultaat.

Zojuist schoot het me opeens te binnen. Een oerbeeld wat ik al jaren bij me draag en met zorg koester, klopt niet.

Het is een gebeurtenis, een klein drama, van toen ik nog op de lagere school zat. Ik sta in onze voortuin. Het is middag en de zon schijnt. Zodadelijk moet ik weer naar school voor de tweede helft van die dag. Mijn moeder stapt op haar fiets, wenst me een fijne middag en gaat naar de stad. Wanneer ik haar uitzwaai word ik plots bevangen door zoiets als een angstaanval. Van de schrik om dit onbekende gevoel begin ik te huilen. Ik roep om mijn moeder. Die draait zich aan het eind van de straat nog een keertje om en zwaait terug voordat ze de bocht indraait en uit het zicht verdwijnt. Alleen met mijn klein verdriet blijf ik achter.

Nooit ben ik het vergeten. De laatste dagen kwam het zelfs vaker voorbij dan normaal. Zomaar overdag op het werk. Ook tijdens het hardlopen. Of ‘s nachts in mijn dromen. Elke keer weer opnieuw verdween mijn moeder definitief uit mijn blikveld nadat ze nog eenmaal omgekeken had.

Maar vandaag kwam ik erachter dat het niet kan kloppen. Zo raar dat het me nu pas opvalt, terwijl het zo overduidelijk fout is. In het oerbeeld staat onze voortuin en de huizenrij achter mij haaks op de straat waar ik mijn moeder onbereikbaar ver zie wegfietsen. Alsof ons huis op de kop van een T-splitsing was geplaatst. Doch tegenover ons huis was helemaal geen straat. Het was gelegen aan een straat die parallel met de huizen meeging. Aan de andere kant was opnieuw een huizenrij waar we tegenaan keken.

Heeft die hele gebeurtenis dan nooit plaatsgevonden? Waarom is ze dan zo sterk aanwezig in mijn herinnering? Of is het net iets anders gegaan dan ik me altijd heb voorgehouden? Wanneer ik het stratenplan van toen in gedachten neem, dan kan het niet anders dat ik, nadat ik die onverwachte huilbui kreeg, onze straat ben uitgerend om vervolgens de hoek naar links om te gaan. Daarna is het nog twintig beter voordat er een straat naar rechts gaat. Daar moet ik zijn gestopt om te constateren dat mijn moeder al te ver verwijderd was. Mijn luide roepen kon daar niets meer aan verhelpen.

Maakt het veel uit? Tenslotte was ze later die dag weer gewoon thuis toen de school uit was. De gebeurtenis van die middag was ik zelf alweer vergeten. Alles was normaal. Alsof er niets was voorgevallen. Dus waarom hecht ik achteraf zoveel waarde aan dit (onjuiste) beeld? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Misschien staat het voor iets groters dan ik me bewust ben. Wordt het me ooit duidelijk. Tot die tijd blijf ik het met me meedragen. Of ik wil of niet.

We waren trouwens bij mijn ouders op bezoek om te zien hoe het mijn moeder verging nu ze gister bij haar een tumor in de borst hadden weggehaald. Nog diezelfde dag dat ze de operatie had ondergaan belde ze me op om te vertellen dat alles goed was gegaan. Ik haalde opgelucht adem aan de telefoon en zag haar aan ‘t eind van de straat omdraaien en terug komen fietsen. Snel droogde ik mijn tranen.

~ ~ ~

10 gedachten over “Moederskindje

  1. Mooi Peter. Interessant dat zo’n ogenschijnlijk klein moment zo indringend post gevat heeft in jouw geheugen. De puzzel van vandaag daarvan een resultaat. Allerlei experts en deskundigen zullen een verklaring hebben. Negeren zou ik zeggen!
    Ik gun je een ontspannen bewustwording van dit natuurverschijnsel. Op eigen kracht. 😉

    1. Ja, je vraagt je soms af hoe dat toch allemaal gaat, daarbinnen onder die hersenpan. Maar geloof me wanneer ik zeg dat ik me niet het hoofd op hol laat jagen door welke verklaring van expert of deskundige dan ook. Ik kan genieten van dit soort voorvallen en koester deze herinneringen evenveel of ze nu wel of niet lijken te kloppen. Er zit tenslotte altijd iets van waarheid in, en terug herleiden naar hoe het dan wel precies was is onmogelijk. Voor wie dan ook.

    1. Dank je, en ja de gebeurtenissen van de laatste tijd zullen hoogstwaarschijnlijk wel debet zijn dat bepaalde herinneringen dwingender opkomen dan andere. Wel vind ik het vreemd dat me nu pas die inconsistentie opvalt.

  2. Mooi.
    Ik herinner me soms dingen die ik helemaal voor me zie. En dan zegt mijn broer dat het niet klopt. Niet helemaal, tenminste.
    Ik schreef ooit dat hij een quote op de deur van zijn kamer had geplakt, en boos reageerde toen mijn moeder omdat die het verkeer begreep. Hier staat dat.
    http://jacobjanvoerman.nl/the-eagles-hotel-california/
    Maar wat bleek? Ik was dat zelf! Ik had die tekst op mij kast geplakt, en ik reageerde geprikkeld.
    Zo vreemd, dat ik het zelfs in beelden anders voor me zie.

    1. Herkenbaar. Ik zit soms ook met mijn jongere broer bij mijn ouders verhalen van vroeger op te halen. En dan blijkt regelmatig dat we allemaal verschillende versies met ons meedragen. Zie dan ‘de waarheid’ nog maar eens boven water te halen.

  3. Wat fijn dat het goed gaat met je moeder. Ik maakte me, gezien het beeld van de wegfietsende moeder, een beetje zorgen over de afloop van ‘het verhaal’ (toen ik me nog afvroeg of het ‘een verhaal’ was. Ook al zie ik niet zo vaak meer fictie bij jou, het beeld van iets lezen en pas aan het einde begrijpen dat het fictie is staat in mijn geheugen gegrift. Op een positieve manier).

    Maar, wat ik heb, is dat mijn moeder en ik ons mijn jeugd of een voorval heel anders herinneren! Grappig he. Dan weet ik zeker dat het altijd zus ging en zij zeker dat het altijd zo ging. Sommige dingen zijn niet meer fysiek te toetsen zoals bij jou het stadsplan 🙂

    1. Ik schreef het net al bij JJ, maar inderdaad, wanneer we allemaal verschillende versies van hetzelfde(?) voorval met ons meedragen, dan wordt het moeilijk / onmogelijk nog te achterhalen wat er nu echt (wat is dat dan?) voorgevallen is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *