Verwachtingen

Van­daag zowat de hele dag gelezen. Heer­lijk! Vreemd genoeg sluimert er ook flink wat frus­tratie onder­huids. Omdat ik niet meer zo snel kan lezen. Zo, het hoge woord is er meteen uit. Niet van­wege con­cen­tratieprob­le­men, trouwens. Daar heb ik al maa­trege­len voor genomen door alle aan­dacht­trekkers zoveel mogelijk uit te schake­len of buiten bereik te houden. Nee, het is echt mijn leestem­po dat door de jaren heen drastisch omlaag is gegaan. Het lezen schi­et naar mijn zin dus gewoon niet op.

Wan­neer ik naar de stapel boeken kijk die ik deze vakantie zou willen lezen, dan weet ik nu al dat het onbe­gonnen werk gaat wor­den. Zelfs al zou ik de resterende dagen en nacht­en stug door­lezen, dan nog ga ik het bij verre na niet red­den (geloof me, ik heb het deze avond uit zit­ten reke­nen). Daar­bij komt boven­di­en dat ik weet dat er de komende dagen ook nog andere activiteit­en gep­land staan. Dus gaat er nog min­der gelezen wor­den dan ik zou willen of gehoopt had. Wat de frus­tratie hoogst­waarschi­jn­lijk zal doen toen­e­men. Niet echt bevorder­lijk voor de vakanti­estem­ming.

Wat te doen? Sneller lezen? Dat heb ik in het verleden al ver­schei­dene keren geprobeerd. Met als enig resul­taat dat ik om de zoveel bladz­i­jdes totaal niet meer wist wat ik gelezen had, en dus noodged­won­gen weer terug moest bladeren naar een punt wat me herken­baar voork­wam. Iets wat het alge­meen tem­po hele­maal niet ten goede komt, dus daar ben ik mee gestopt.

Ik denk dat het beter is om mijn verwachtin­gen bij te stellen. Zow­el wat betre­ft de onre­al­is­tisch hoge stapel boeken alsmede de tijd die ik voor het lezen gere­serveerd heb. Wan­neer ik me neer­leg bij het feit dat ik niet langer hoef te streven om deze ‘tar­gets’ te halen, dan valt die last van mijn schoud­ers. Kan ik gewoon gebruik mak­en van de tijd die gegaran­deerd zo af en toe vrijkomt om op m’n gemak te lezen in het boek wat toe­val­liger­wi­jze bovenop de stapel ligt. Het is tenslotte geen werk.

En dan ga ik nu nog even verder lezen in The Name­sake.

~ ~ ~

2 Comments

Wan­neer ik naar de stapel boeken kijk die ik deze vakantie zou willen lezen, dan weet ik nu al dat het onbe­gonnen werk gaat wor­den.’

.. en de stapel wordt natu­urlijk nóg hoger, want je koopt nog dat ene boek dat je ein­delijk tegenkomt, je leent er een­t­je, ruilt, vin­dt op de rom­mel­markt en kri­jgt er nog een..
Miss­chien moet je wat min­der streng voor jezelf zijn..

Geef een reactie