The Namesake – Hfst 1 t/m 3

Vandaag een week geleden ontving ik via de de post het boek ‘The Namesake’, geschreven door Jhumpa Lahiri. Het was me toegestuurd door @JuL1ta in het kader van de boekenruil die we zomaar spontaan vanuit het niets gestart waren. Nu, een week later dus, heb ik er nog niet al teveel in kunnen lezen. Voor de redenen hoef je alleen maar alle blogs tussen 14 augustus en vandaag door te nemen. Anyway, inmiddels ben ik er toch serieus aan begonnen en heb de eerste drie van de in totaal twaalf hoofdstukken gelezen (oftewel 71 van de 291 pagina’s).

Voorlopige balans: het bevalt me prima en ik ga er vanavond nog in verder. De schrijfstijl is erg verzorgd. Prettig om te lezen. Veel mooie elegante zinnen met originele beelden en metaforen. Het is ook een roman waar niets beschreven wordt zonder dat het een bepaalde rol speelt in het verdere verloop van het verhaal. Zonder dat het tot nu toe geforceerd overkomt.

In de rest van deze blogpost ga ik een korte samenvatting (zonder ‘spoilers’) geven van de drie hoofdstukken, maar allereerst nog eens de tekst van de achterflap:

Gogol is named after his father’s favourite author. But growing up in an Indian family in suburban America, the boy starts to hate the awkward name and itches to cast it off, along with the inherited values it represents. Determined to live a life far removed from that of his parents, Gogol sets off on his own path only to discover that the search for identity depends on much more than a name.

Hoofdstuk 1 – blz 1 t/m blz 21:

1968 – Het verhaal begint in de VS, waar de ouders van Gogol (die dan nog niet geboren is) zijn gaan wonen nadat Ashoke (de vader) een baan op een universiteit heeft weten te bemachtigen. Ashima (de moeder) is zwanger van Gogol en wordt opgenomen in het ziekenhuis voor de bevalling. Ashoke is gedwongen te wachten en via flashbacks gaat het verhaal terug in tijd en komen we te weten hoe Ashima en Ashoke elkaar hebben leren kennen en waarom de Russische schrijver Nikolaj Gogol zo’n voorname rol speelt in het leven van Ashoke.

Hoofdstuk 2 – blz 22 t/m blz 47:

De geboorte van hun zoon is een feit en wordt door Ashoke beschouwd als het tweede wonder in zijn leven. Wat het eerste wonder was ga ik hier niet verklappen. Omdat de Ganguli’s nog niet veel mensen hebben leren kennen in de VS, en er geen familie over kan komen uit India, komen er maar weinig mensen op kraamvisite. Toch ziet¬†Ashoke dit bezoek en de cadeau’s als compleet anders (positief) dan vergeleken met zijn eigen jeugd in India. Ashima daarentegen ziet het eerder als negatief. Ze maakt een vergelijking met het leven in de VS in zijn algemeenheid:

Without a single grandparent or parent or uncle or aunt at her side, the baby’s birth, like most everything else in America, feels somehow haphazard, only half true. [p.24-25]

In het verdere verloop wordt uit de doeken gedaan hoe Gogol aan zijn naam komt, en wat het verschil in India is tussen ‘pet names’ en ‘good names’. Voor ons westerlingen lijkt dit een subtiel verschil, maar voor de ouders van Gogol is het van wezenlijk belang, en het feit dat door allerlei omstandigheden vanaf het allereerste begin de naamgeving niet correct verloopt bij de geboorte van Gogol, zet de toon voor de rest van het boek.

Hoofdstuk 3 – blz 48 t/m blz 71:

1971 – Het gezin Ganguli is verhuisd naar een kleinere stad vanwege een nieuwe baan voor Ashoke. Hier hebben ze de beschikking over een compleet eigen woning in plaats van het gedeelde appartement waar ze al die tijd hebben gewoond. Opnieuw is het Ashoke die overloopt van enthousiasme. Voor Ashima valt de overgang van de grote stad (Boston) naar deze stille ‘suburb’ erg tegen. Nog meer wordt ze zich bewust van het vreemdeling zijn. Iets wat ze vergelijkt met een levenslange zwangerschap:

For being a foreigner, Ashima is beginning to realize, is a sort of lifelong pregnancy – a perpetual wait, a constant burden, a continuous feeling out of sorts. It is an ongoing responsibility, a parenthesis in what had once been ordinary life, only to discover that that previous life has vanished, replaced by something more complicated and demanding. Like pregnancy, being a foreigner, Ashima believes, is something that elicits the same curiosity from strangers, the same combination of pity and respect. [p.49-50]

Geleidelijk aan zien we hoe de focus van het verhaal richting Gogol verschuift. Naarmate hij opgroeit krijgt hij langzaamaan een stem en verschuiven zijn ouders naar de achtergrond. Dat heeft meteen verstrekkende gevolgen wanneer hij voor de eerste keer naar school gaat en daar alleen reageert op de naam Gogol (eigenlijk zijn ‘pet name’), en niet op de naam Nikhil (wat zijn ‘good name’ is). Verder krijgt Gogol er een zusje bij (Sonali) en lijkt het gezin zeker voor de buitenwereld zich steeds meer aan te passen aan ‘the American way of life’. Het hoofdstuk sluit af met een schooltripje waar Gogol voor het eerst echt bewust raakt van de eigenaardigheid en uniciteit van zijn naam.

Weten hoe het verder gaat? Lees hier deel 2 en hier deel 3 van mijn bespreking.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *