The Namesake — Hfst 1 t/m 3

Van­daag een week gele­den ontv­ing ik via de de post het boek ‘The Name­sake’, geschreven door Jhumpa Lahiri. Het was me toeges­tu­urd door @JuL1ta in het kad­er van de boeken­ruil die we zomaar spon­taan vanu­it het niets ges­tart waren. Nu, een week lat­er dus, heb ik er nog niet al teveel in kun­nen lezen. Voor de rede­nen hoef je alleen maar alle blogs tussen 14 augus­tus en van­daag door te nemen. Any­way, inmid­dels ben ik er toch serieus aan begonnen en heb de eerste drie van de in totaal twaalf hoofd­stukken gelezen (oftewel 71 van de 291 pag­i­na’s).

Voor­lop­ige bal­ans: het bevalt me pri­ma en ik ga er vanavond nog in verder. De schri­jf­sti­jl is erg ver­zorgd. Pret­tig om te lezen. Veel mooie ele­gante zin­nen met orig­inele beelden en metaforen. Het is ook een roman waar niets beschreven wordt zon­der dat het een bepaalde rol speelt in het verdere ver­loop van het ver­haal. Zon­der dat het tot nu toe geforceerd overkomt.

In de rest van deze blog­post ga ik een korte samen­vat­ting (zon­der ‘spoil­ers’) geven van de drie hoofd­stukken, maar allereerst nog eens de tekst van de achter­flap:

Gogol is named after his father’s favourite author. But grow­ing up in an Indi­an fam­i­ly in sub­ur­ban Amer­i­ca, the boy starts to hate the awk­ward name and itch­es to cast it off, along with the inher­it­ed val­ues it rep­re­sents. Deter­mined to live a life far removed from that of his par­ents, Gogol sets off on his own path only to dis­cov­er that the search for iden­ti­ty depends on much more than a name.

Hoofdstuk 1 — blz 1 t/m blz 21:

1968 — Het ver­haal begint in de VS, waar de oud­ers van Gogol (die dan nog niet geboren is) zijn gaan wonen nadat Ashoke (de vad­er) een baan op een uni­ver­siteit heeft weten te bemachti­gen. Ashima (de moed­er) is zwanger van Gogol en wordt opgenomen in het zieken­huis voor de bevalling. Ashoke is ged­won­gen te wacht­en en via flash­backs gaat het ver­haal terug in tijd en komen we te weten hoe Ashima en Ashoke elka­ar hebben leren ken­nen en waarom de Rus­sis­che schri­jver Niko­laj Gogol zo’n voor­name rol speelt in het lev­en van Ashoke.

Hoofdstuk 2 — blz 22 t/m blz 47:

De geboorte van hun zoon is een feit en wordt door Ashoke beschouwd als het tweede won­der in zijn lev­en. Wat het eerste won­der was ga ik hier niet verk­lap­pen. Omdat de Ganguli’s nog niet veel mensen hebben leren ken­nen in de VS, en er geen fam­i­lie over kan komen uit India, komen er maar weinig mensen op kraamvis­ite. Toch ziet Ashoke dit bezoek en de cadeau’s als com­pleet anders (posi­tief) dan vergeleken met zijn eigen jeugd in India. Ashima daar­ente­gen ziet het eerder als negatief. Ze maakt een vergelijk­ing met het lev­en in de VS in zijn alge­meen­heid:

With­out a sin­gle grand­par­ent or par­ent or uncle or aunt at her side, the baby’s birth, like most every­thing else in Amer­i­ca, feels some­how hap­haz­ard, only half true. [p.24–25]

In het verdere ver­loop wordt uit de doeken gedaan hoe Gogol aan zijn naam komt, en wat het ver­schil in India is tussen ‘pet names’ en ‘good names’. Voor ons west­er­lin­gen lijkt dit een sub­tiel ver­schil, maar voor de oud­ers van Gogol is het van wezen­lijk belang, en het feit dat door aller­lei omstandighe­den vanaf het allereer­ste begin de naamgev­ing niet cor­rect ver­loopt bij de geboorte van Gogol, zet de toon voor de rest van het boek.

Hoofdstuk 3 — blz 48 t/m blz 71:

1971 — Het gezin Gan­guli is ver­huisd naar een kleinere stad van­wege een nieuwe baan voor Ashoke. Hier hebben ze de beschikking over een com­pleet eigen won­ing in plaats van het gedeelde apparte­ment waar ze al die tijd hebben gewoond. Opnieuw is het Ashoke die over­loopt van ent­hou­si­asme. Voor Ashima valt de over­gang van de grote stad (Boston) naar deze stille ‘sub­urb’ erg tegen. Nog meer wordt ze zich bewust van het vreemdel­ing zijn. Iets wat ze vergelijkt met een lev­enslange zwanger­schap:

For being a for­eign­er, Ashima is begin­ning to real­ize, is a sort of life­long preg­nan­cy — a per­pet­u­al wait, a con­stant bur­den, a con­tin­u­ous feel­ing out of sorts. It is an ongo­ing respon­si­bil­i­ty, a paren­the­sis in what had once been ordi­nary life, only to dis­cov­er that that pre­vi­ous life has van­ished, replaced by some­thing more com­pli­cat­ed and demand­ing. Like preg­nan­cy, being a for­eign­er, Ashima believes, is some­thing that elic­its the same curios­i­ty from strangers, the same com­bi­na­tion of pity and respect. [p.49–50]

Gelei­delijk aan zien we hoe de focus van het ver­haal richt­ing Gogol ver­schuift. Naar­mate hij opgroeit kri­jgt hij langzaa­maan een stem en ver­schuiv­en zijn oud­ers naar de achter­grond. Dat heeft meteen ver­strekkende gevol­gen wan­neer hij voor de eerste keer naar school gaat en daar alleen reageert op de naam Gogol (eigen­lijk zijn ‘pet name’), en niet op de naam Nikhil (wat zijn ‘good name’ is). Verder kri­jgt Gogol er een zus­je bij (Son­ali) en lijkt het gezin zek­er voor de buiten­wereld zich steeds meer aan te passen aan ‘the Amer­i­can way of life’. Het hoofd­stuk sluit af met een schooltrip­je waar Gogol voor het eerst echt bewust raakt van de eige­naardigheid en uniciteit van zijn naam.

Weten hoe het verder gaat? Lees hier deel 2 en hier deel 3 van mijn besprek­ing.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets