50books — vraag 34

Deze blog­post is deel 34 van 50 in de serie 50books — 2013

En ze leef­den nog lang en gelukkig’. Ik weet niet hoe het met jul­lie was, maar wan­neer ik vroeger deze slotzin las nadat ik dagen doorge­bracht had met de held van een onwaarschi­jn­lijk span­nend ver­haal, dan daalde met terug­w­erk­ende kracht het gelezene aanzien­lijk in waarde. Stom vond ik het. Onwaarschi­jn­lijk. OK, de prins en de prins­es (als willekeurig voor­beeld) had­den elka­ar dan wel gevon­den na vele avon­turen, maar was dat het dan? Moesten ze de rest van hun verdere lange lange lev­en teren op deze gebeurtenis­sen? Bleef er voor hen niets over dan de dagelijkse konin­klijke sleur van lin­t­jes doorknip­pen en een vol­gende gen­er­atie prin­sen en prins­es­jes voort­bren­gen?

Ik kon het me niet voorstellen. In mijn fan­tasie zag ik de prins al na enkele maan­den rusteloos op zijn troon zit­ten, in gedacht­en alweer in gevecht met een of andere meerkop­pige draak die alleen door hem ver­sla­gen kon wor­den. Wan­neer hij opkeek en zijn zwan­gere vrouw gelukza­lig bezig zag met het zoveel­ste bor­du­ur­w­erk­je kon hij wel huilen. Niet van geluk.

Liev­er had ik gezien dat op die onon­tkoom­bare laat­ste bladz­i­jde de prins tij­dens het feest dat ter ere van zijn over­win­nin­gen is geor­gan­iseerd, in de menigte een glimp meent op te van­gen van die ene vijand waar­van hij toch zek­er dacht dat die gedood was. Wan­neer hij nog eens goed wil kijken wordt hem gevraagd een toost uit te bren­gen. Het moment is voor­bij. ’s Nachts zal hij er nog een keer door wakker schrikken. Zich afvra­gend wie hij nu gezien denkt te hebben. Laat hem maar woe­len in bed.

Zelfs ‘En ze zouden nog lang en gelukkig geleefd hebben, ware het niet dat de zwanger­schap van de jonge prins­es niet naar wens ver­liep’ zou ik gepref­er­eerd hebben. En dat is alti­jd zo gebleven. Er is geen begin en geen einde. Zelfs wan­neer een per­soon komt te over­li­j­den is daarmee zijn of haar lev­ensver­haal niet net­jes afgerond. Het ver­haal gaat door. Alles wat nog gaande was, hoe miniem of ogen­schi­jn­lijk onbe­lan­grijk ook, bli­jft open. Gaat inge­vuld wor­den met de leegte van de afwezigheid.

Wat ik bedoel te zeggen is niet dat ik wil dat elk boek eindigt met ‘wordt ver­vol­gd’. Ik zit niet te wacht­en op de ein­de­loos voort­durende reeks boeken ron­dom dezelfde hoofd­per­soon/-per­so­n­en. Een tot op de laat­ste drup­pel uit­ge­molken for­mule. Nee, het zijn de oblig­ate laat­ste bladz­i­jdes van een boek waar alles net­jes naar een overzichtelijk einde wordt geschreven. Waar alle voor­gaande han­delin­gen als de bek­ende puzzel­stuk­jes op de juiste plaats wor­den inge­bracht tot­dat er geen ruimte voor inter­pre­tatie overbli­jft. Gebracht door de alwe­tende verteller. Dat komt me alti­jd veel te geforceerd over. Niet natu­urlijk.

Geef mij maar het ver­haal waar niet alle vra­gen een antwo­ord kri­j­gen. Of het goede antwo­ord. Waar zich zak­en voor­doen die op het eerste gezicht (en daar­na nog steeds) niets met de zoge­naamde rode draad te mak­en hebben. Een ver­haal dat eindigt omdat het belan­grijk­ste verteld is, maar lang niet alles. Dat daarom langer bij je bli­jft. Onder­huids gaat zit­ten omdat het nog niet klaar is. Nooit klaar zal zijn. En waar­door jij onge­merkt van lez­er verteller gewor­den bent. Van rol bent gewis­seld. Het is nu jouw fan­tasie die aan de haal kan gaan met ‘the nev­er-end­ing sto­ry’.

Hoe is dat bij jul­lie? Waar gaat jul­lie voorkeur naar uit? Het net­jes afgeronde ver­haal of toch het open einde? En dan niet om er de com­mer­ciële ‘part two’ uit te persen wan­neer het boek een best­seller blijkt te zijn, maar gewoon, omdat een ver­haal in mijn ogen nooit afgelopen is. Er is geen ‘The End’. Hoo­gu­it ‘Enough for now’.

Vraag 34:
Wat spreekt jul­lie meer aan, het afgeronde ver­haal of het open einde?

[Illus­tratie: pete­pel]

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« 50books — vraag 3350books — Vraag 35 »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets