De muur

thewall1

Vri­jdag vierde hij zijn 70ste ver­jaardag en gis­ter­avond stond Roger Waters alweer in de Ams­ter­dam Are­na. The show must go on. En hoe! We kwa­men voor spek­takel en hebben spek­takel gekre­gen.

Al drie jaar toert Waters rond de wereld om de rock­opera ‘The Wall’ uit te voeren. Was de show in april 2011 al over­weldigend toen we kaart­jes had­den weten te bemachti­gen voor het Gelre­dome, deze keer leek het alle­maal nog grootser. Het was geni­eten van de eerste tot de laat­ste min­u­ut. Door­dat de muziek uit alle hoeken en gat­en leek te komen, was het con­tinu oplet­ten om niet ergens een visueel aspect te mis­sen. Want zoals gewoon­lijk bij Waters speelt de per­for­mance zich niet alleen op het podi­um af.

Een belan­grijke rol is weggelegd voor de muur zelf. Voor wie niet bek­end is met het con­cept van ‘The Wall’ kan ik het als vol­gt samen­vat­ten:

  • eerst wordt er een muur gebouwd
  • daar­na wordt er een muur afge­bro­ken

thewall2

Het mooie is dat deze muur hele­maal onderdeel is gewor­den van de show. Con­tinu wor­den er beelden gepro­jecteerd op de witte ste­nen. Beelden die dan weer dienen als een uit­brei­d­ing van het decor en een andere keer close-ups lat­en zien van de uitvo­erende arti­esten. Heb je geen ver­rek­ijk­er meer nodig in de sta­dion­hal wan­neer je de pech hebt nogal ver ver­wi­jderd te zijn van het podi­um.

Het con­cert zelf vol­gt nog steeds trouw de vol­go­rde van het oor­spronke­lijke album ‘The Wall’ uit 1979 door Pink Floyd toen Roger Waters nog deel uit­maak­te van deze rock­band. Wel is er af en toe ruimte voor nieuwe inter­pre­taties door Waters van som­mige num­mers. Dat is ver­fris­send en maakt het geheel nog tijd­loz­er. De klassiek­er die iedereen kent is natu­urlijk ‘Anoth­er brick in the wall’, wat voor deze gele­gen­heid gezon­gen wordt door een plaat­selijk kinderkoor (een tra­di­tie die over­al plaatsvin­dt waar de toerkar­avaan neer­strijkt):

The Wall’ is gro­ten­deels door Roger Waters zelf geschreven en gaat voor­namelijk over (aller­lei) angst(en) en het onver­mo­gen tot com­mu­niceren. Het ver­haal van de (jonge)man die zich gelei­delijk verder afs­luit voor de wereld om hem heen tot­dat er iets in hem knapt, is sterk auto-biografisch. Door de jaren heen zijn de thema’s echter uni­versel­er gewor­den. Nog alti­jd staat het indi­vidu cen­traal, maar nu als slachtof­fer van oor­log, armoede en uit­buit­ing. Waar­bij de schuld steev­ast bij cor­rupte regerin­gen (“Moth­er, should I trust the gov­ern­ment” wordt er gezon­gen, ter­wi­jl op de muur ‘No Fuck­ing Way!’ ver­schi­jnt) en multi­na­tion­als ligt. Zelf zegt hij er in 2010 het vol­gende over bij de start van de tournee.

Voor mij is het album echter alti­jd ver­w­even met de gelijk­namige film waarin Bob Geld­of de hoof­drol speelt. Hoogst­waarschi­jn­lijk (bedenk ik me nu) omdat een oom van mij in diezelfde tijd op een nacht flink door­draaide en zijn apparte­ment aan gruzele­menten sloeg nadat zijn vrouw hem had ver­lat­en, kwam het me nogal dicht op de huid. Lange tijd heb ik het niet aange­durfd om som­mige num­mers in m’n een­t­je op de koptele­foon te beluis­teren, bang dat ik er op de een of andere manier men­tale schade door zou oplopen. De afs­luiter op kant 2 van de eerste LP (wat raar om dit zo op te schri­jven) vond ik angstaan­ja­gend deprimerend hoe met die laat­ste, aan het eind afge­bro­ken ‘Good­bye’ de ik-per­soon onbereik­baar is gewor­den.

Good­bye cru­el world
I’m leav­ing you today
Good­bye
Good­bye
Good­bye
Good­bye all you peo­ple
There’s noth­ing you can say
To make me change
My mind
Good­bye

De muur is dicht. Alle con­tact is ver­bro­ken.

thewall3

Na de pauze gaat het van slecht tot erg­er. Wat de the­matiek betre­ft, ten­min­ste. De con­touren van een dic­ta­to­ri­ale samen­lev­ing begin­nen zich in het almaar veran­derende decor te ver­to­nen. Wat ik tre­f­fend vind is dat de muur die ooit opgetrokken werd door het indi­vidu ‘Pink’ om zich van alles en iedereen af te sluiten, nu ingezet wordt om actief een geheel volk in te sluiten en te onder­w­er­pen.

thewall4

Dit is het moment in de show waar alle reg­is­ters opengetrokken wor­den. En waar zich nog nadrukke­lijk­er doet voe­len dat de Ams­ter­dam Are­na geen rock­tem­pel is. Hoewel de muziek vanaf de plaats waar wij zat­en fan­tastisch klonk, ging het her­haaldelijk mis zodra er gezon­gen werd. Dan begon het gelu­id zodanig te ver­vor­men dat de tek­sten niet meer te vol­gen waren. Hoe hoger op de tri­bunes des te scheller het geheel werd, zo kreeg ik van ver­schil­lende bezoek­ers te horen. En dat is jam­mer voor zo’n groots opgezette show. Daar­voor waren we niet gekomen…

~ ~ ~

2 Comments

Erg mooi en zorgvuldig ver­slag Peter. Spi­jtig die ver­vorm­ing van zang. De mas­saliteit de drem­pel die ik niet over wil om naar zo’n even­e­ment te gaan. Fijn dat ik zo toch een beet­je kan mee­ge­ni­eten.

Ja, het is meteen de eerste en laat­ste keer geweest in de Are­na. Mas­saliteit ok, maar het gelu­id moet natu­urlijk in orde zijn. Daar kom je voor. Wij gaan de laat­ste jaren daarom ook steeds vak­er naar kleine zaalt­jes. Lekker intiem en vaak na afloop ook nog de kans om met de arti­est te prat­en. En als bonus hoef je vooraf en bij afloop niet in de file te staan 😉

Geef een reactie