De muur

Vrijdag vierde hij zijn 70ste verjaardag en gisteravond stond Roger Waters alweer in de Amsterdam Arena. The show must go on. En hoe! We kwamen voor spektakel en hebben spektakel gekregen.

Al drie jaar toert Waters rond de wereld om de rockopera ‘The Wall’ uit te voeren. Was de show in april 2011 al overweldigend toen we kaartjes hadden weten te bemachtigen voor het Gelredome, deze keer leek het allemaal nog grootser. Het was genieten van de eerste tot de laatste minuut. Doordat de muziek uit alle hoeken en gaten leek te komen, was het continu opletten om niet ergens een visueel aspect te missen. Want zoals gewoonlijk bij Waters speelt de performance zich niet alleen op het podium af.

Een belangrijke rol is weggelegd voor de muur zelf. Voor wie niet bekend is met het concept van ‘The Wall’ kan ik het als volgt samenvatten:

  • eerst wordt er een muur gebouwd
  • daarna wordt er een muur afgebroken

Het mooie is dat deze muur helemaal onderdeel is geworden van de show. Continu worden er beelden geprojecteerd op de witte stenen. Beelden die dan weer dienen als een uitbreiding van het decor en een andere keer close-ups laten zien van de uitvoerende artiesten. Heb je geen verrekijker meer nodig in de stadionhal wanneer je de pech hebt nogal ver verwijderd te zijn van het podium.

Het concert zelf volgt nog steeds trouw de volgorde van het oorspronkelijke album ‘The Wall‘ uit 1979 door Pink Floyd toen Roger Waters nog deel uitmaakte van deze rockband. Wel is er af en toe ruimte voor nieuwe interpretaties door Waters van sommige nummers. Dat is verfrissend en maakt het geheel nog tijdlozer. De klassieker die iedereen kent is natuurlijk ‘Another brick in the wall’, wat voor deze gelegenheid gezongen wordt door een plaatselijk kinderkoor (een traditie die overal plaatsvindt waar de toerkaravaan neerstrijkt).

‘The Wall’ is grotendeels door Roger Waters zelf geschreven en gaat voornamelijk over (allerlei) angst(en) en het onvermogen tot communiceren. Het verhaal van de (jonge)man die zich geleidelijk verder afsluit voor de wereld om hem heen totdat er iets in hem knapt, is sterk auto-biografisch. Door de jaren heen zijn de thema’s echter universeler geworden. Nog altijd staat het individu centraal, maar nu als slachtoffer van oorlog, armoede en uitbuiting. Waarbij de schuld steevast bij corrupte regeringen (“Mother, should I trust the government” wordt er gezongen, terwijl op de muur ‘No Fucking Way!’ verschijnt) en multinationals ligt. Zelf zegt hij er in 2010 het volgende over bij de start van de tournee.

Voor mij is het album echter altijd verweven met de gelijknamige film waarin Bob Geldof de hoofdrol speelt. Hoogstwaarschijnlijk (bedenk ik me nu) omdat een oom van mij in diezelfde tijd op een nacht flink doordraaide en zijn appartement aan gruzelementen sloeg nadat zijn vrouw hem had verlaten, kwam het me nogal dicht op de huid. Lange tijd heb ik het niet aangedurfd om sommige nummers in m’n eentje op de koptelefoon te beluisteren, bang dat ik er op de een of andere manier mentale schade door zou oplopen. De afsluiter op kant 2 van de eerste LP (wat raar om dit zo op te schrijven) vond ik angstaanjagend deprimerend hoe met die laatste, aan het eind afgebroken ‘Goodbye’ de ik-persoon onbereikbaar is geworden.

Goodbye cruel world
I’m leaving you today
Goodbye
Goodbye
Goodbye
Goodbye all you people
There’s nothing you can say
To make me change
My mind
Goodbye

De muur is dicht. Alle contact is verbroken.

Na de pauze gaat het van slecht tot erger. Wat de thematiek betreft, tenminste. De contouren van een dictatoriale samenleving beginnen zich in het almaar veranderende decor te vertonen. Wat ik treffend vind is dat de muur die ooit opgetrokken werd door het individu ‘Pink’ om zich van alles en iedereen af te sluiten, nu ingezet wordt om actief een geheel volk in te sluiten en te onderwerpen.

Dit is het moment in de show waar alle registers opengetrokken worden. En waar zich nog nadrukkelijker doet voelen dat de Amsterdam Arena geen rocktempel is. Hoewel de muziek vanaf de plaats waar wij zaten fantastisch klonk, ging het herhaaldelijk mis zodra er gezongen werd. Dan begon het geluid zodanig te vervormen dat de teksten niet meer te volgen waren. Hoe hoger op de tribunes des te scheller het geheel werd, zo kreeg ik van verschillende bezoekers te horen. En dat is jammer voor zo’n groots opgezette show. Daarvoor waren we niet gekomen…

~ ~ ~

2 gedachten over “De muur

  1. Erg mooi en zorgvuldig verslag Peter. Spijtig die vervorming van zang. De massaliteit de drempel die ik niet over wil om naar zo’n evenement te gaan. Fijn dat ik zo toch een beetje kan meegenieten.

    1. Ja, het is meteen de eerste en laatste keer geweest in de Arena. Massaliteit ok, maar het geluid moet natuurlijk in orde zijn. Daar kom je voor. Wij gaan de laatste jaren daarom ook steeds vaker naar kleine zaaltjes. Lekker intiem en vaak na afloop ook nog de kans om met de artiest te praten. En als bonus hoef je vooraf en bij afloop niet in de file te staan 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *