Crash

Met het arriv­eren van het eerste boek op de leesli­jst van Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur is deze nieuwe blog­ger­sleesclub toch nog sneller dan ik verwacht had van start gegaan. En dat zomaar als een extraat­je n.a.v. een #50books blog over leesclubs. Het kan soms verk­eren.

De roman waarmee we begin­nen is geschreven door Ivo Bon­thuis en is getiteld ‘Niets en nie­mand.’ Bij het aan­schouwen van de omslag kreeg ik het idee al eens iets over het boek gelezen te hebben in NRC Han­dels­blad, maar kon me niet voor de geest halen waar het over ging. Dan maar eens de achter­flap gelezen:

Op het vliegveld in Par­i­js wacht Lau­ra Innes tot er weer gevlo­gen zal wor­den. Beeld­scher­men tonen de brokstukken van het vlieg­tu­ig dat ze net heeft gemist. Het is de vraag of ze vanavond nog thuis zal komen. Het is de vraag of ze dat werke­lijk wil. De fam­i­lie Innes deed nooit aan ‘thuis’. Lau­ra, Maxime en hun zoon Steven woon­den over­al en ner­gens, waren nie­mand ver­ant­wo­ord­ing schuldig behalve elka­ar. Ze zouden een heel lev­en lang in vri­jheid schoonheid schep­pen. Dat leek nog te gaan lukken ook. Tot­dat ze zich ves­tig­den in Ned­er­land, waar hun eigen wet­ten niets waard bleken te zijn. In de vertrekhal ont­vangt Lau­ra haar doo­ds­bericht. En ineens is alles weer mogelijk.

Toen wist ik het weer. Het gegeven een vlieg­tu­ig te mis­sen dat daar­na neer­stort en waar­bij men (in eerste instantie) denkt dat je tot de slachtof­fers behoort. Ik had daar eerder een boek over gelezen. Na enig zoeken kwam ik uit bij ‘Among the Dead’ van Michael Tolkin:

Frank Gale plans to take his fam­i­ly to Mex­i­co, where he will come clean about an affair. How­ev­er, after miss­ing their plane he dis­cov­ers that it has crashed, killing every­one on board. And so begins the com­e­dy of hor­rors where­in Gale will dis­cov­er the many unpleas­ant truths about him­self and about life that lie hid­den Among the Dead.

In mijn herin­ner­ing heb ik het boek gelezen kort voor­dat ik de allereer­ste keer een vlieg­tu­ig zou betre­den voor een vlucht naar de VS. Als een vorm van sto­er doen, of miss­chien wel meer een soort van bezw­er­ing van de vlie­gangst die toen nog ongri­jp­baar was, maar nooit echt is wegge­gaan, zelfs nu ik alle vele vliegreizen achter mij heb. Ik vond het een fascinerend boek. Tolkin heeft geen enkele moeite gedaan om van de hoofd­per­soon een goed of slecht mens te mak­en. Frank Gale is van alles een beet­je. Hij wordt op en neer ges­lingerd door aller­lei emoties: een gevoel van onmetelijk geluk een ramp over­leefd te hebben tegen­over het schuldgevoel niet bij zijn gezin te zijn geweest, de tragedie plots vrouw en kind ver­loren te hebben, de oplucht­ing niet langer over­spel te hoeven opbiecht­en, het idee plot­sel­ing geheel vrij te zijn en ga zo maar door. Ook als lez­er is het op deze manier moeil­ijk je een mening te vor­men over Gale. Soms gaat het je te ver wat hij denkt en doet, dan weer wint sym­pa­thie de over­hand bij wat hij alle­maal moet doorstaan.

Nu ik zo door het boek blad­er kri­jg ik zin om er opnieuw in te begin­nen. Het is te lang gele­den dat ik het las en som­mige pas­sages nodi­gen uit om verder te bli­jven lezen. Wie weet dat ik na ‘Niets en nie­mand’ alsnog ‘Among the dead’ ga lezen. Al is het maar om te zien in hoev­erre bei­de boeken een ver­schil­lende invulling hebben gegeven aan een soort­gelijk vertrekpunt met een neer­stor­tend vlieg­tu­ig.

Blog­da­tum: 30 sep­tem­ber 2013

~ ~ ~

1 Comment

Geef een reactie