Crash

Met het arri­ve­ren van het eer­ste boek op de lees­lijst van Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur is deze nieu­we blog­ger­slees­club toch nog snel­ler dan ik ver­wacht had van start gegaan. En dat zomaar als een extraatje n.a.v. een #50books blog over lees­clubs. Het kan soms ver­ke­ren.

De roman waar­mee we begin­nen is geschre­ven door Ivo Bont­huis en is geti­teld ‘Niets en nie­mand.’ Bij het aan­schou­wen van de omslag kreeg ik het idee al eens iets over het boek gele­zen te heb­ben in NRC Han­dels­blad, maar kon me niet voor de geest halen waar het over ging. Dan maar eens de ach­ter­flap gele­zen:

Op het vlieg­veld in Parijs wacht Lau­ra Innes tot er weer gevlo­gen zal wor­den. Beeld­scher­men tonen de brok­stuk­ken van het vlieg­tuig dat ze net heeft gemist. Het is de vraag of ze van­avond nog thuis zal komen. Het is de vraag of ze dat wer­ke­lijk wil. De fami­lie Innes deed nooit aan ‘thuis’. Lau­ra, Maxi­me en hun zoon Ste­ven woon­den over­al en ner­gens, waren nie­mand ver­ant­woor­ding schul­dig behal­ve elkaar. Ze zou­den een heel leven lang in vrij­heid schoon­heid schep­pen. Dat leek nog te gaan luk­ken ook. Tot­dat ze zich ves­tig­den in Neder­land, waar hun eigen wet­ten niets waard ble­ken te zijn. In de ver­trek­hal ont­vangt Lau­ra haar doods­be­richt. En ineens is alles weer moge­lijk.

Toen wist ik het weer. Het gege­ven een vlieg­tuig te mis­sen dat daar­na neer­stort en waar­bij men (in eer­ste instan­tie) denkt dat je tot de slacht­of­fers behoort. Ik had daar eer­der een boek over gele­zen. Na enig zoe­ken kwam ik uit bij ‘Among the Dead’ van Michael Tol­kin:

Frank Gale plans to take his fami­ly to Mexi­co, whe­re he will come clean about an affair. Howe­ver, after mis­sing their pla­ne he dis­co­vers that it has cras­hed, kil­ling eve­ry­o­ne on board. And so begins the come­dy of hor­rors whe­rein Gale will dis­co­ver the many unpleasant truths about himself and about life that lie hid­den Among the Dead.

In mijn her­in­ne­ring heb ik het boek gele­zen kort voor­dat ik de aller­eer­ste keer een vlieg­tuig zou betre­den voor een vlucht naar de VS. Als een vorm van stoer doen, of mis­schien wel meer een soort van bezwe­ring van de vlieg­angst die toen nog ongrijp­baar was, maar nooit echt is weg­ge­gaan, zelfs nu ik alle vele vlieg­rei­zen ach­ter mij heb. Ik vond het een fas­ci­ne­rend boek. Tol­kin heeft geen enke­le moei­te gedaan om van de hoofd­per­soon een goed of slecht mens te maken. Frank Gale is van alles een beet­je. Hij wordt op en neer geslin­gerd door aller­lei emo­ties: een gevoel van onme­te­lijk geluk een ramp over­leefd te heb­ben tegen­over het schuld­ge­voel niet bij zijn gezin te zijn geweest, de tra­ge­die plots vrouw en kind ver­lo­ren te heb­ben, de opluch­ting niet lan­ger over­spel te hoe­ven opbiech­ten, het idee plot­se­ling geheel vrij te zijn en ga zo maar door. Ook als lezer is het op deze manier moei­lijk je een mening te vor­men over Gale. Soms gaat het je te ver wat hij denkt en doet, dan weer wint sym­pa­thie de over­hand bij wat hij alle­maal moet door­staan.

Nu ik zo door het boek bla­der krijg ik zin om er opnieuw in te begin­nen. Het is te lang gele­den dat ik het las en som­mi­ge pas­sa­ges nodi­gen uit om ver­der te blij­ven lezen. Wie weet dat ik na ‘Niets en nie­mand’ als­nog ‘Among the dead’ ga lezen. Al is het maar om te zien in hoe­ver­re bei­de boe­ken een ver­schil­len­de invul­ling heb­ben gege­ven aan een soort­ge­lijk ver­trek­punt met een neer­stor­tend vlieg­tuig.

Blogda­tum: 30 sep­tem­ber 2013

~ ~ ~

One Reply to “Crash”

  1. Tja, eigen­lijk moet ik dit niet lezen.
    Want ik ben er ook al aan begon­nen 😉

Comments are closed.