20130923

Eng

Soms moet bepaald gedrag eerst eens rede­lijk dicht­bij komen voor­dat dui­de­lijk wordt hoe afwij­kend en bedrei­gend het kan zijn. Zo heb ik altijd sterk afwij­zend gestaan ten opzich­te van stal­king, wat voor een groot deel geba­seerd was op rati­o­ne­le inschat­ting van mijn kant wat dat alle­maal emo­ti­o­neel met een per­soon kan doen die gestalkt wordt. Maar deze inschat­ting blijft natuur­lijk beperkt tot mijn voor­stel­lings­ver­mo­gen wat ik van zo’n geval kan maken. Nu heb ik rede­lijk wat (fou­te) fan­ta­sie, maar die laat ik meest­al los op fic­tie­ve ver­ha­len die ik schrijf, niet op real-life situaties.

Hoe beperkt mijn ziens­wij­ze wel niet was, merk­te ik onlangs toen een per­soon die ik goed denk te ken­nen, mij enke­le mail­tjes voor­leg­de om eens een keer­tje door te lezen. Meer nog dan dat ik geschokt was door de inhoud, raak­te ik bij­kans over­stuur van de impact die deze bedrei­gin­gen (want zo kan ik de mails heus wel karak­te­ri­se­ren) op de gea­dres­seer­de had­den. Hier was ver­re­gaan­de inbreuk op pri­va­cy en vei­lig­heids­ge­voel gepleegd. Ik wist dat het moei­lijk, om niet te zeg­gen onmo­ge­lijk zou zijn om te advi­se­ren de stal­ker gewoon te nege­ren. Daar­mee zou ik mezelf bela­che­lijk maken en laten mer­ken geen begrip voor de situ­a­tie te hebben.

Daar­om was ik van­avond ook zo getrof­fen door de vol­gen­de pas­sa­ge in het blog Grie­zel op Fron­taal Naakt:

En sor­ry hoor, maar ik vind het nou een­maal moei­lijk iemand die dag en nacht over het kut­je, over de blo­te kont en over de ver­krach­ting van Has­s­nae fan­ta­seert en die con­stant oproept mij dood te schie­ten en op te kno­pen, te nege­ren. Ik ben een hele rare, wat dat betreft.

Nee, daar is niets raars aan. Het is heel nor­maal dat je dit niet uit je hoofd kunt zet­ten. Hier past het niet om te ver­wach­ten dat de bedreigde(n) tij­de­lijk de bedrei­gin­gen en hun bedrei­ger als het ware in een hoek­je par­ke­ren als­of ze niet zou­den bestaan. Wan­neer het zul­ke vor­men aan­neemt als beschre­ven op Fron­taal Naakt dan kan het niet anders dan dat het onder­deel van je leven wordt. Dat je als twee­de natuur wel wan­trou­wig moet wor­den en bij het min­ste of gering­ste geneigd bent over je schou­der te kij­ken. Flin­ke  jongen/meid die hier bovenstaat.

Maar wat doe je erte­gen? Bewijs ver­za­me­len en aan­gif­te doen? In de hoop dat de stal­ker opge­pakt wordt? En dat hij/zij een pas­sen­de straf krijgt? Mijn inschat­ting is dat dat een goeie zet zou zijn. Maar opnieuw, dat is mijn inschat­ting van een vei­li­ge afstand. Want de kans is natuur­lijk groot dat de stal­ker op enig moment ver­haal gaat halen. Dat door de aan­gif­te de zaak ver­der uit de hand loopt. Maar zou deze (the­o­re­ti­sche) invul­ling van moge­lij­ke stap­pen dan bete­ke­nen dat het beter is om dan maar hele­maal niets te doen? Wat geeft dat voor sig­naal naar de stalker?

Ik weet het niet. En ook de per­soon die ik goed meen te ken­nen is er nog niet uit. Daar­om kan ik niet anders dan Fron­taal Naakt de wijs­heid te gun­nen die mij ont­breekt. En moed. Voor­al veel moed.

0