Eng

Soms moet bepaald gedrag eerst eens rede­lijk dicht­bij komen voor­dat dui­de­lijk wordt hoe afwij­kend en bedrei­gend het kan zijn. Zo heb ik altijd sterk afwij­zend gestaan ten opzich­te van stal­king, wat voor een groot deel geba­seerd was op rati­o­ne­le inschat­ting van mijn kant wat dat alle­maal emo­ti­o­neel met een per­soon kan doen die gestalkt wordt. Maar deze inschat­ting blijft natuur­lijk beperkt tot mijn voor­stel­lings­ver­mo­gen wat ik van zo’n geval kan maken. Nu heb ik rede­lijk wat (fou­te) fan­ta­sie, maar die laat ik meest­al los op fic­tie­ve ver­ha­len die ik schrijf, niet op real-life situ­a­ties.

Hoe beperkt mijn ziens­wij­ze wel niet was, merk­te ik onlangs toen een per­soon die ik goed denk te ken­nen, mij enke­le mail­tjes voor­leg­de om eens een keer­tje door te lezen. Meer nog dan dat ik geschokt was door de inhoud, raak­te ik bij­kans over­stuur van de impact die deze bedrei­gin­gen (want zo kan ik de mails heus wel karak­te­ri­se­ren) op de gea­dres­seer­de had­den. Hier was ver­re­gaan­de inbreuk op pri­va­cy en vei­lig­heids­ge­voel gepleegd. Ik wist dat het moei­lijk, om niet te zeg­gen onmo­ge­lijk zou zijn om te advi­se­ren de stal­ker gewoon te nege­ren. Daar­mee zou ik mezelf bela­che­lijk maken en laten mer­ken geen begrip voor de situ­a­tie te heb­ben.

Daar­om was ik van­avond ook zo getrof­fen door de vol­gen­de pas­sa­ge in het blog Grie­zel op Fron­taal Naakt:

En sor­ry hoor, maar ik vind het nou een­maal moei­lijk iemand die dag en nacht over het kut­je, over de blo­te kont en over de ver­krach­ting van Has­s­nae fan­ta­seert en die con­stant oproept mij dood te schie­ten en op te kno­pen, te nege­ren. Ik ben een hele rare, wat dat betreft.

Nee, daar is niets raars aan. Het is heel nor­maal dat je dit niet uit je hoofd kunt zet­ten. Hier past het niet om te ver­wach­ten dat de bedreigde(n) tij­de­lijk de bedrei­gin­gen en hun bedrei­ger als het ware in een hoek­je par­ke­ren als­of ze niet zou­den bestaan. Wan­neer het zul­ke vor­men aan­neemt als beschre­ven op Fron­taal Naakt dan kan het niet anders dan dat het onder­deel van je leven wordt. Dat je als twee­de natuur wel wan­trou­wig moet wor­den en bij het min­ste of gering­ste geneigd bent over je schou­der te kij­ken. Flin­ke  jongen/meid die hier boven­staat.

Maar wat doe je erte­gen? Bewijs ver­za­me­len en aan­gif­te doen? In de hoop dat de stal­ker opge­pakt wordt? En dat hij/zij een pas­sen­de straf krijgt? Mijn inschat­ting is dat dat een goeie zet zou zijn. Maar opnieuw, dat is mijn inschat­ting van een vei­li­ge afstand. Want de kans is natuur­lijk groot dat de stal­ker op enig moment ver­haal gaat halen. Dat door de aan­gif­te de zaak ver­der uit de hand loopt. Maar zou deze (the­o­re­ti­sche) invul­ling van moge­lij­ke stap­pen dan bete­ke­nen dat het beter is om dan maar hele­maal niets te doen? Wat geeft dat voor sig­naal naar de stal­ker?

Ik weet het niet. En ook de per­soon die ik goed meen te ken­nen is er nog niet uit. Daar­om kan ik niet anders dan Fron­taal Naakt de wijs­heid te gun­nen die mij ont­breekt. En moed. Voor­al veel moed.

~ ~ ~

6 Replies to “Eng”

  1. Gestal­ked wor­den is slo­pend, héél slo­pend en het eni­ge wat je kan doen is de ander een schou­der en een luis­te­rend oor bie­den zodat hij/zij zich al ten­min­ste aux seri­eux geno­men voelt want je kan inder­daad wei­nig bewij­zen en nog min­der doen tot op het moment dat de stal­ker over­gaat van woord naar daad en dan is het eigen­lijk al té laat!

    • Dat lijkt inder­daad wel het eni­ge wat over­blijft, er zijn om een luis­te­rend oor te bie­den als­ook een vorm van bescher­ming te bie­den. En hopen dat het stopt. Zon­der dat je ooit de vol­le over­tui­ging hebt dat het gestopt is of dat de stal­ker alleen maar van tac­tiek gewis­seld heeft en wacht op het juis­te moment…

  2. Onge­loof­lijk eigen­lijk dat stal­kers vrij spel heb­ben. Je kunt er wei­nig of niets tegen doen. Alleen nege­ren inder­daad en poeh, ga daar maar eens aan­staan. Bedankt voor dit blog, voor het ope­nen van mijn ogen, want inder­daad, ook mij is het nooit zo dui­de­lijk geweest wat stal­ken nou pre­cies met je kan doen.

    • Nege­ren is eigen­lijk geen optie, want het gaat je zo diep onder de huid zit­ten (zo heb ik begre­pen) dat je het niet uit je sys­teem kunt krij­gen. Je weet wel dat je niet elke minuut er mee bezig kunt zijn en dus ga je je ‘nor­maal’ gedra­gen (ook omdat je omge­ving de ver­ha­len op een gege­ven moment zat zijn) maar het blijft altijd op de ach­ter­grond aan­we­zig. Je doet als­of je negeert ipv dat je echt negeert.

  3. Mooie blog weer. Het is inder­daad nau­we­lijks voor te stel­len hoe stal­ken is. In de uit­ga­ve Ster­ke Ver­ha­len van Vrij Neder­land stond ook een wal­ge­lijk ver­haal over hoe t leven van een rede­lij­ke jon­ge vrouw vol­le­dig ver­woest werd door een stal­ker. De pest is, heb ik uit dat arti­kel begre­pen en heb ik vaker gehoord, dat aan­gif­te doen nau­we­lijks zin heeft. De poli­tie kan pas ingrij­pen als er in het ech­te leven daad­wer­ke­lijk iets gebeurd is. T advies is meest­al ‘hou in een schrift bij wat er op welk tijd­stip gebeurt’. Ver­der kun­nen ze niks. Ook niet tegen, bij wij­ze van spre­ken, een auto die dage­lijks voor de deur staat.
    Meer dan de slacht­of­fers sterk­te en wijs­heid wen­sen zit er helaas niet op. 🙁

    Goed dat je het onder de aan­dacht brengt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *