Eng

Soms moet bepaald gedrag eerst eens redelijk dichtbij komen voordat duidelijk wordt hoe afwijkend en bedreigend het kan zijn. Zo heb ik altijd sterk afwijzend gestaan ten opzichte van stalking, wat voor een groot deel gebaseerd was op rationele inschatting van mijn kant wat dat allemaal emotioneel met een persoon kan doen die gestalkt wordt. Maar deze inschatting blijft natuurlijk beperkt tot mijn voorstellingsvermogen wat ik van zo’n geval kan maken. Nu heb ik redelijk wat (foute) fantasie, maar die laat ik meestal los op fictieve verhalen die ik schrijf, niet op real-life situaties.

Hoe beperkt mijn zienswijze wel niet was, merkte ik onlangs toen een persoon die ik goed denk te kennen, mij enkele mailtjes voorlegde om eens een keertje door te lezen. Meer nog dan dat ik geschokt was door de inhoud, raakte ik bijkans overstuur van de impact die deze bedreigingen (want zo kan ik de mails heus wel karakteriseren) op de geadresseerde hadden. Hier was verregaande inbreuk op privacy en veiligheidsgevoel gepleegd. Ik wist dat het moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk zou zijn om te adviseren de stalker gewoon te negeren. Daarmee zou ik mezelf belachelijk maken en laten merken geen begrip voor de situatie te hebben.

Daarom was ik vanavond ook zo getroffen door de volgende passage in het blog Griezel op Frontaal Naakt:

En sorry hoor, maar ik vind het nou eenmaal moeilijk iemand die dag en nacht over het kutje, over de blote kont en over de verkrachting van Hassnae fantaseert en die constant oproept mij dood te schieten en op te knopen, te negeren. Ik ben een hele rare, wat dat betreft.

Nee, daar is niets raars aan. Het is heel normaal dat je dit niet uit je hoofd kunt zetten. Hier past het niet om te verwachten dat de bedreigde(n) tijdelijk de bedreigingen en hun bedreiger als het ware in een hoekje parkeren alsof ze niet zouden bestaan. Wanneer het zulke vormen aanneemt als beschreven op Frontaal Naakt dan kan het niet anders dan dat het onderdeel van je leven wordt. Dat je als tweede natuur wel wantrouwig moet worden en bij het minste of geringste geneigd bent over je schouder te kijken. Flinke  jongen/meid die hier bovenstaat.

Maar wat doe je ertegen? Bewijs verzamelen en aangifte doen? In de hoop dat de stalker opgepakt wordt? En dat hij/zij een passende straf krijgt? Mijn inschatting is dat dat een goeie zet zou zijn. Maar opnieuw, dat is mijn inschatting van een veilige afstand. Want de kans is natuurlijk groot dat de stalker op enig moment verhaal gaat halen. Dat door de aangifte de zaak verder uit de hand loopt. Maar zou deze (theoretische) invulling van mogelijke stappen dan betekenen dat het beter is om dan maar helemaal niets te doen? Wat geeft dat voor signaal naar de stalker?

Ik weet het niet. En ook de persoon die ik goed meen te kennen is er nog niet uit. Daarom kan ik niet anders dan Frontaal Naakt de wijsheid te gunnen die mij ontbreekt. En moed. Vooral veel moed.

~ ~ ~

6 Reacties

  1. Mooie blog weer. Het is inderdaad nauwelijks voor te stellen hoe stalken is. In de uitgave Sterke Verhalen van Vrij Nederland stond ook een walgelijk verhaal over hoe t leven van een redelijke jonge vrouw volledig verwoest werd door een stalker. De pest is, heb ik uit dat artikel begrepen en heb ik vaker gehoord, dat aangifte doen nauwelijks zin heeft. De politie kan pas ingrijpen als er in het echte leven daadwerkelijk iets gebeurd is. T advies is meestal ‘hou in een schrift bij wat er op welk tijdstip gebeurt’. Verder kunnen ze niks. Ook niet tegen, bij wijze van spreken, een auto die dagelijks voor de deur staat.
    Meer dan de slachtoffers sterkte en wijsheid wensen zit er helaas niet op. 🙁

    Goed dat je het onder de aandacht brengt!

  2. Ongelooflijk eigenlijk dat stalkers vrij spel hebben. Je kunt er weinig of niets tegen doen. Alleen negeren inderdaad en poeh, ga daar maar eens aanstaan. Bedankt voor dit blog, voor het openen van mijn ogen, want inderdaad, ook mij is het nooit zo duidelijk geweest wat stalken nou precies met je kan doen.

    1. Negeren is eigenlijk geen optie, want het gaat je zo diep onder de huid zitten (zo heb ik begrepen) dat je het niet uit je systeem kunt krijgen. Je weet wel dat je niet elke minuut er mee bezig kunt zijn en dus ga je je ‘normaal’ gedragen (ook omdat je omgeving de verhalen op een gegeven moment zat zijn) maar het blijft altijd op de achtergrond aanwezig. Je doet alsof je negeert ipv dat je echt negeert.

  3. Gestalked worden is slopend, héél slopend en het enige wat je kan doen is de ander een schouder en een luisterend oor bieden zodat hij/zij zich al tenminste aux serieux genomen voelt want je kan inderdaad weinig bewijzen en nog minder doen tot op het moment dat de stalker overgaat van woord naar daad en dan is het eigenlijk al té laat!

    1. Dat lijkt inderdaad wel het enige wat overblijft, er zijn om een luisterend oor te bieden alsook een vorm van bescherming te bieden. En hopen dat het stopt. Zonder dat je ooit de volle overtuiging hebt dat het gestopt is of dat de stalker alleen maar van tactiek gewisseld heeft en wacht op het juiste moment…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *