Ontevreden

Alweer een hele poos gele­den zat ik met een goe­de vrien­din op een ter­ras. Er stond voor ieder van ons een lek­ker drank­je op het tafel­tje, de zon scheen uit­bun­dig en we had­den een luch­tig gesprek over van alles en nog wat. Kort­om, het leven was aan­ge­naam. Tot­dat ik via een of ande­re ter­loop­se opmer­king liet mer­ken dat ik toch wat te zeu­ren had. Iets gevon­den had om onte­vre­den over te zijn. ‘Zie je’, zei mijn goe­de vrien­din, ‘nu moet je dus je arm­band­je van de ene arm naar de ande­re ver­plaat­sen’.

Het was in de tijd dat men steeds meer zag dat de men­sen rond­lie­pen met aller­lei soor­ten arm­band­jes. In vele kleu­ren en van­we­ge ontel­ba­re rede­nen. Je kon het zo gek niet beden­ken of er was wel een bij­pas­send arm­band­je voor te vin­den. En nu had mijn goe­de vrien­din bedacht om een nieuw arm­band­je te intro­du­ce­ren. Als­of we er niet al genoeg had­den, was mijn eer­ste reac­tie. ‘Dat bedoel ik dus’, zei ze zon­der dat ik het toen begreep. Maar dit was iets anders. Dit arm­band­je moest je bewust maken van je gedrag, en kon mis­schien zelfs wel tot gedrags­ver­an­de­ring aan­zet­ten. Ik werd nieuws­gie­rig.

Het prin­ci­pe was heel een­vou­dig (wat tevens de kracht is van elk goed idee). Iede­re keer wan­neer je weer eens een opmer­king maak­te waar­uit bleek dat je onte­vre­den was of dat je zat te zeu­ren over iets, moest je het arm­band­je afdoen en om je ande­re arm doen. Iede­re keer weer. Ook wan­neer je het zelf niet in de gaten had maar je gespreks­part­ner wel, dan kon die er wat van zeg­gen en moest je als­nog je arm­band­je weer van de ene naar de ande­re arm ver­plaat­sen. De bedoe­ling was dat je je bewust ging wor­den van het gemak­zuch­ti­ge van het regel­ma­tig op van alles afge­ven. Te vaak de nega­tie­ve bena­de­ring zoe­ken. Jezelf in de slacht­of­fer­rol stop­pen. Voort­du­rend de schuld bij een ander leg­gen. Bewust of onbe­wust.

De eer­ste stap was om dit soort ver­zuch­tin­gen te ver­mij­den. Een vol­gen­de stap om te pro­be­ren posi­tie­ver of actie­ver een bepaald onder­werp te bena­de­ren. Waar­bij het belang­rijk is onder­scheid te maken tus­sen die zaken die je eigen­lijk niet echt per­soon­lijk aan­gaan maar waar je wel gere­geld iets over te mel­den hebt. En daar­te­gen­over de zaken die wel impact op je heb­ben en waar het beter is om uit te zoe­ken hoe je ze naar je hand kunt zet­ten, of op z’n minst de impact kunt ver­min­de­ren door er actief mee aan de slag te gaan. Ik wil­de opmer­ken dat ik het alle­maal nog­al een sim­plis­ti­sche bena­de­ring van haar vond en dat ik nog maar moest zien of de mens­heid hier nu wel op zat te wach­ten. Maar ik kon me beheer­sen. Het arm­band­je deed z’n werk al zon­der dat ik het om had.

Hoe­wel ik niet beter weet dat het idee van mijn goe­de vrien­din nooit ver­der is uit­ge­werkt, heb ik zelf nog die­zelf­de dag het arm­band­je vir­tu­eel omge­daan. En het heeft me al vele malen tegen­ge­hou­den om bepaal­de uit­spra­ken, tweets, blogs, etce­te­ra te doen of te plaat­sen. Even­zo­ve­le malen heb ik het band­je in gedach­ten van de ene arm naar mijn ande­re arm gebracht omdat ik mezelf er op betrap­te iets veel nega­tie­ver of onte­vre­de­ner te bren­gen dan nodig was. Waar­na ik als­nog pro­beer te ach­ter­ha­len waar die nega­tie­ve instel­ling van­daan komt en hoe ik het even­tu­eel kan omzet­ten in iets posi­tiefs. Niet omdat ik nu zo’n posi­ti­vo ben, maar omdat ik onder­tus­sen wel weet dat een nega­tie­ve bena­de­ring hele­maal niets brengt.

Bij deze hoop ik dat bij een­ie­der die deze blog­post gele­zen heeft het vir­tu­e­le arm­band­je inmid­dels een plaats om een van je armen gevon­den heeft en dat het daar zijn werk kan gaan doen, zoals het dat bij mij voor elkaar heeft gekre­gen. En nu ik er zo nog eens over nadenk, mis­schien was dat ook wel de bedoe­ling van mijn goe­de vrien­din. Ik zal het haar bin­nen­kort eens vra­gen.

~ ~ ~

PS

Eigen­lijk had ik dus een heel ande­re blog­post wil­len schrij­ven, waar­bij het arm­band­je alleen maar een kor­te inlei­ding was naar mijn gevoel na het lezen van een arti­kel in de NRC van afge­lo­pen don­der­dag. Hier­in staat Toon de Kok stil bij de alge­he­le onte­vre­den­heid in Neder­land voor waar het de poli­tiek betreft. Al met­een na het lezen van zijn eer­ste ali­nea moest ik aan het arm­band­je den­ken:

Lees com­men­ta­to­ren en de colum­nis­ten. Kijk naar de praatprogramma’s. Het is alom cha­grijn en onte­vre­den­heid. Ieder­een weet het beter en zou het anders heb­ben gedaan. Alleen al van de laat­ste vier­en­twin­tig uur media­out­put kan ik een lijst maken van nega­tie­ve uitin­gen over poli­tiek. Neder­land ver­zuurt.

Ik ga er nu niet meer ver­der op in (leest u het arti­kel zelf maar via de link) maar het blijft fas­ci­ne­rend dat een volk dat in een land leeft welk op de (door Ton de Kok aan­ge­haal­de) Glo­bal Age­Watch Index een vier­de plaats inneemt, altijd zoveel te kla­gen heeft.

~ ~ ~

4 Comments

  1. Eens met Elja. Zoveel geluk en wel­zijn kun­nen we niet aan. Toen ik onlangs de boot­fiet­ser inter­view­de over zijn avon­tuur om te fiet­sen over de wereld­zee­ën, zei hij: “Armoe is een ziek­te maar rijk­dom is ook een ziek­te. Het maakt men­sen zelf­ge­noeg­zaam en lui.”

    ps. ik zie dat de upda­te naar mijn site niet de gro­te ver­ha­len pakt maar de kolom­men onder­in. Of is dit een -ver­schuif het arm­band­je maar- opmer­king?

    • Een wij­ze man, die boot­fiet­ser.
      Wat de blo­groll betreft, ik weet echt niet hoe ik dat kan stu­ren. Ik kan alleen maar de url inge­ven bij mijn link sec­tie, en dan doet de wid­get de rest. Maar hoe? Dat is ook voor mij een mys­te­rie. Wat het dan wel weer lek­ker onvoor­spel­baar maakt. Altijd leuk.

  2. Het is omdat we het zo goed heb­ben, dat we zo kla­gen. Ik heb nu in 3 lan­den gewoond waar men­sen veel meer reden tot kla­gen had­den, maar het min­der deden. Gek, he?

    • Ik denk dat je het ook in een land terug­ziet. Er zijn echt wel men­sen in Neder­land die reden tot kla­gen heb­ben, maar vaak zijn dat toch weer niet de men­sen die je hoort kla­gen. In het alge­meen gaat denk ik op dat wan­neer je het echt slecht hebt, dat je dan ofwel weet dat kla­gen niet veel helpt, of dat je te druk bezig bent met te over­le­ven om te kla­gen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *