Ontevreden

Alweer een hele poos gele­den zat ik met een goede vriendin op een ter­ras. Er stond voor ieder van ons een lekker drankje op het tafelt­je, de zon scheen uit­bundig en we had­den een luchtig gesprek over van alles en nog wat. Kor­tom, het lev­en was aan­ge­naam. Tot­dat ik via een of andere ter­loopse opmerk­ing liet merken dat ik toch wat te zeuren had. Iets gevon­den had om ontevre­den over te zijn. ‘Zie je’, zei mijn goede vriendin, ‘nu moet je dus je arm­band­je van de ene arm naar de andere ver­plaat­sen’.

Het was in de tijd dat men steeds meer zag dat de mensen rond­liepen met aller­lei soorten arm­band­jes. In vele kleuren en van­wege ontel­bare rede­nen. Je kon het zo gek niet bedenken of er was wel een bij­passend arm­band­je voor te vin­den. En nu had mijn goede vriendin bedacht om een nieuw arm­band­je te intro­duc­eren. Alsof we er niet al genoeg had­den, was mijn eerste reac­tie. ‘Dat bedoel ik dus’, zei ze zon­der dat ik het toen begreep. Maar dit was iets anders. Dit arm­band­je moest je bewust mak­en van je gedrag, en kon miss­chien zelfs wel tot gedragsveran­der­ing aanzetten. Ik werd nieuws­gierig.

Het principe was heel een­voudig (wat tevens de kracht is van elk goed idee). Iedere keer wan­neer je weer eens een opmerk­ing maak­te waaruit bleek dat je ontevre­den was of dat je zat te zeuren over iets, moest je het arm­band­je afdoen en om je andere arm doen. Iedere keer weer. Ook wan­neer je het zelf niet in de gat­en had maar je gesprekspart­ner wel, dan kon die er wat van zeggen en moest je alsnog je arm­band­je weer van de ene naar de andere arm ver­plaat­sen. De bedoel­ing was dat je je bewust ging wor­den van het gemakzuchtige van het regel­matig op van alles afgeven. Te vaak de negatieve benader­ing zoeken. Jezelf in de slachtof­fer­rol stop­pen. Voort­durend de schuld bij een ander leggen. Bewust of onbe­wust.

De eerste stap was om dit soort verzuchtin­gen te ver­mi­j­den. Een vol­gende stap om te proberen posi­tiev­er of actiev­er een bepaald onder­w­erp te benaderen. Waar­bij het belan­grijk is onder­scheid te mak­en tussen die zak­en die je eigen­lijk niet echt per­soon­lijk aan­gaan maar waar je wel geregeld iets over te melden hebt. En daartegen­over de zak­en die wel impact op je hebben en waar het beter is om uit te zoeken hoe je ze naar je hand kunt zetten, of op z’n minst de impact kunt ver­min­deren door er actief mee aan de slag te gaan. Ik wilde opmerken dat ik het alle­maal nogal een sim­plis­tis­che benader­ing van haar vond en dat ik nog maar moest zien of de men­sheid hier nu wel op zat te wacht­en. Maar ik kon me beheersen. Het arm­band­je deed z’n werk al zon­der dat ik het om had.

Hoewel ik niet beter weet dat het idee van mijn goede vriendin nooit verder is uit­gew­erkt, heb ik zelf nog diezelfde dag het arm­band­je virtueel omgedaan. En het heeft me al vele malen tegenge­houden om bepaalde uit­sprak­en, tweets, blogs, etcetera te doen of te plaat­sen. Even­zovele malen heb ik het band­je in gedacht­en van de ene arm naar mijn andere arm gebracht omdat ik mezelf er op betrapte iets veel negatiev­er of ontevre­den­er te bren­gen dan nodig was. Waar­na ik alsnog probeer te achter­halen waar die negatieve instelling van­daan komt en hoe ik het eventueel kan omzetten in iets posi­tiefs. Niet omdat ik nu zo’n pos­i­ti­vo ben, maar omdat ik onder­tussen wel weet dat een negatieve benader­ing hele­maal niets brengt.

Bij deze hoop ik dat bij eenieder die deze blog­post gelezen heeft het virtuele arm­band­je inmid­dels een plaats om een van je armen gevon­den heeft en dat het daar zijn werk kan gaan doen, zoals het dat bij mij voor elka­ar heeft gekre­gen. En nu ik er zo nog eens over nadenk, miss­chien was dat ook wel de bedoel­ing van mijn goede vriendin. Ik zal het haar bin­nenko­rt eens vra­gen.

~ ~ ~

PS

Eigen­lijk had ik dus een heel andere blog­post willen schri­jven, waar­bij het arm­band­je alleen maar een korte inlei­d­ing was naar mijn gevoel na het lezen van een artikel in de NRC van afgelopen don­derdag. Hierin staat Toon de Kok stil bij de alge­hele ontevre­den­heid in Ned­er­land voor waar het de poli­tiek betre­ft. Al meteen na het lezen van zijn eerste alin­ea moest ik aan het arm­band­je denken:

Lees com­men­ta­toren en de colum­nis­ten. Kijk naar de praatprogramma’s. Het is alom cha­gri­jn en ontevre­den­heid. Iedereen weet het beter en zou het anders hebben gedaan. Alleen al van de laat­ste vier­en­twintig uur mediaout­put kan ik een lijst mak­en van negatieve uitin­gen over poli­tiek. Ned­er­land verzu­urt.

Ik ga er nu niet meer verder op in (leest u het artikel zelf maar via de link) maar het bli­jft fascinerend dat een volk dat in een land leeft welk op de (door Ton de Kok aange­haalde) Glob­al Age­Watch Index een vierde plaats inneemt, alti­jd zoveel te kla­gen heeft.

~ ~ ~

  • Het is omdat we het zo goed hebben, dat we zo kla­gen. Ik heb nu in 3 lan­den gewoond waar mensen veel meer reden tot kla­gen had­den, maar het min­der deden. Gek, he?

    • Ik denk dat je het ook in een land terugzi­et. Er zijn echt wel mensen in Ned­er­land die reden tot kla­gen hebben, maar vaak zijn dat toch weer niet de mensen die je hoort kla­gen. In het alge­meen gaat denk ik op dat wan­neer je het echt slecht hebt, dat je dan ofwel weet dat kla­gen niet veel helpt, of dat je te druk bezig bent met te over­leven om te kla­gen.

  • Eens met Elja. Zoveel geluk en welz­i­jn kun­nen we niet aan. Toen ik onlangs de boot­fi­etser inter­viewde over zijn avon­tu­ur om te fiet­sen over de wereldzeeën, zei hij: “Armoe is een ziek­te maar rijk­dom is ook een ziek­te. Het maakt mensen zelfge­noegza­am en lui.”

    ps. ik zie dat de update naar mijn site niet de grote ver­halen pakt maar de kolom­men onderin. Of is dit een -ver­schuif het arm­band­je maar- opmerk­ing?

    • Een wijze man, die boot­fi­etser.
      Wat de blogroll betre­ft, ik weet echt niet hoe ik dat kan sturen. Ik kan alleen maar de url ingeven bij mijn link sec­tie, en dan doet de wid­get de rest. Maar hoe? Dat is ook voor mij een mys­terie. Wat het dan wel weer lekker onvoor­spel­baar maakt. Alti­jd leuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets