Ontevreden

Alweer een hele poos geleden zat ik met een goede vriendin op een terras. Er stond voor ieder van ons een lekker drankje op het tafeltje, de zon scheen uitbundig en we hadden een luchtig gesprek over van alles en nog wat. Kortom, het leven was aangenaam. Totdat ik via een of andere terloopse opmerking liet merken dat ik toch wat te zeuren had. Iets gevonden had om ontevreden over te zijn. ‘Zie je’, zei mijn goede vriendin, ‘nu moet je dus je armbandje van de ene arm naar de andere verplaatsen’.

Het was in de tijd dat men steeds meer zag dat de mensen rondliepen met allerlei soorten armbandjes. In vele kleuren en vanwege ontelbare redenen. Je kon het zo gek niet bedenken of er was wel een bijpassend armbandje voor te vinden. En nu had mijn goede vriendin bedacht om een nieuw armbandje te introduceren. Alsof we er niet al genoeg hadden, was mijn eerste reactie. ‘Dat bedoel ik dus’, zei ze zonder dat ik het toen begreep. Maar dit was iets anders. Dit armbandje moest je bewust maken van je gedrag, en kon misschien zelfs wel tot gedragsverandering aanzetten. Ik werd nieuwsgierig.

Het principe was heel eenvoudig (wat tevens de kracht is van elk goed idee). Iedere keer wanneer je weer eens een opmerking maakte waaruit bleek dat je ontevreden was of dat je zat te zeuren over iets, moest je het armbandje afdoen en om je andere arm doen. Iedere keer weer. Ook wanneer je het zelf niet in de gaten had maar je gesprekspartner wel, dan kon die er wat van zeggen en moest je alsnog je armbandje weer van de ene naar de andere arm verplaatsen. De bedoeling was dat je je bewust ging worden van het gemakzuchtige van het regelmatig op van alles afgeven. Te vaak de negatieve benadering zoeken. Jezelf in de slachtofferrol stoppen. Voortdurend de schuld bij een ander leggen. Bewust of onbewust.

De eerste stap was om dit soort verzuchtingen te vermijden. Een volgende stap om te proberen positiever of actiever een bepaald onderwerp te benaderen. Waarbij het belangrijk is onderscheid te maken tussen die zaken die je eigenlijk niet echt persoonlijk aangaan maar waar je wel geregeld iets over te melden hebt. En daartegenover de zaken die wel impact op je hebben en waar het beter is om uit te zoeken hoe je ze naar je hand kunt zetten, of op z’n minst de impact kunt verminderen door er actief mee aan de slag te gaan. Ik wilde opmerken dat ik het allemaal nogal een simplistische benadering van haar vond en dat ik nog maar moest zien of de mensheid hier nu wel op zat te wachten. Maar ik kon me beheersen. Het armbandje deed z’n werk al zonder dat ik het om had.

Hoewel ik niet beter weet dat het idee van mijn goede vriendin nooit verder is uitgewerkt, heb ik zelf nog diezelfde dag het armbandje virtueel omgedaan. En het heeft me al vele malen tegengehouden om bepaalde uitspraken, tweets, blogs, etcetera te doen of te plaatsen. Evenzovele malen heb ik het bandje in gedachten van de ene arm naar mijn andere arm gebracht omdat ik mezelf er op betrapte iets veel negatiever of ontevredener te brengen dan nodig was. Waarna ik alsnog probeer te achterhalen waar die negatieve instelling vandaan komt en hoe ik het eventueel kan omzetten in iets positiefs. Niet omdat ik nu zo’n positivo ben, maar omdat ik ondertussen wel weet dat een negatieve benadering helemaal niets brengt.

Bij deze hoop ik dat bij eenieder die deze blogpost gelezen heeft het virtuele armbandje inmiddels een plaats om een van je armen gevonden heeft en dat het daar zijn werk kan gaan doen, zoals het dat bij mij voor elkaar heeft gekregen. En nu ik er zo nog eens over nadenk, misschien was dat ook wel de bedoeling van mijn goede vriendin. Ik zal het haar binnenkort eens vragen.

~ ~ ~

PS

Eigenlijk had ik dus een heel andere blogpost willen schrijven, waarbij het armbandje alleen maar een korte inleiding was naar mijn gevoel na het lezen van een artikel in de NRC van afgelopen donderdag. Hierin staat Toon de Kok stil bij de algehele ontevredenheid in Nederland voor waar het de politiek betreft. Al meteen na het lezen van zijn eerste alinea moest ik aan het armbandje denken:

Lees commentatoren en de columnisten. Kijk naar de praatprogramma’s. Het is alom chagrijn en ontevredenheid. Iedereen weet het beter en zou het anders hebben gedaan. Alleen al van de laatste vierentwintig uur mediaoutput kan ik een lijst maken van negatieve uitingen over politiek. Nederland verzuurt.

Ik ga er nu niet meer verder op in (leest u het artikel zelf maar via de link) maar het blijft fascinerend dat een volk dat in een land leeft welk op de (door Ton de Kok aangehaalde) Global AgeWatch Index een vierde plaats inneemt, altijd zoveel te klagen heeft.

~ ~ ~

4 gedachten over “Ontevreden

  1. Het is omdat we het zo goed hebben, dat we zo klagen. Ik heb nu in 3 landen gewoond waar mensen veel meer reden tot klagen hadden, maar het minder deden. Gek, he?

    1. Ik denk dat je het ook in een land terugziet. Er zijn echt wel mensen in Nederland die reden tot klagen hebben, maar vaak zijn dat toch weer niet de mensen die je hoort klagen. In het algemeen gaat denk ik op dat wanneer je het echt slecht hebt, dat je dan ofwel weet dat klagen niet veel helpt, of dat je te druk bezig bent met te overleven om te klagen.

  2. Eens met Elja. Zoveel geluk en welzijn kunnen we niet aan. Toen ik onlangs de bootfietser interviewde over zijn avontuur om te fietsen over de wereldzeeën, zei hij: “Armoe is een ziekte maar rijkdom is ook een ziekte. Het maakt mensen zelfgenoegzaam en lui.”

    ps. ik zie dat de update naar mijn site niet de grote verhalen pakt maar de kolommen onderin. Of is dit een -verschuif het armbandje maar- opmerking?

    1. Een wijze man, die bootfietser.
      Wat de blogroll betreft, ik weet echt niet hoe ik dat kan sturen. Ik kan alleen maar de url ingeven bij mijn link sectie, en dan doet de widget de rest. Maar hoe? Dat is ook voor mij een mysterie. Wat het dan wel weer lekker onvoorspelbaar maakt. Altijd leuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *