Onvermogen

Waar­om weet ik niet, wel dat het lijkt toe te nemen. Ik doel op de keren dat ik het gevoel heb … En hier stokt het. Er is een groot onver­mo­gen in mij om het gevoel goed onder woor­den te bren­gen. Ik ben bang dat het ver­keerd over­komt. Dat het niet begre­pen wordt zoals ik wil dat het begre­pen wordt. Maar er zit niets anders op dan het toch te pro­be­ren.

Eerst een waar­schu­wing voor­af. Ik geloof niet in reïn­car­na­tie. Ik geloof eigen­lijk ner­gens in. Ik heb me er allang bij neer­ge­legd dat we gebo­ren wor­den en ster­ven. Uit het niets terug naar het niets. Daar kan ik ver­der goed mee leven. Het ver­vult me niet met wan­hoop. Maakt me niet depres­sief. Het is zoals het is. Zolang mij de tijd gegund is pro­beer ik die zo aan­ge­naam te laten ver­lo­pen. Ben op z’n tijd behulp­zaam en zeker nie­mand tot last.

Is dit alles? Ja, dit is alles.

En toch…

Er zijn van die momen­ten, waar­door ze getrig­gerd wor­den weet ik niet maar plots ben ik ergens anders. Niet fysiek, eer­der als­of de omge­ving zelf zich aan­ge­past heeft. Meest­al heeft het te maken met iets uit mijn jeugd. En ik denk dat de mees­ten dat wel her­ken­nen. Je ruikt iets, hoort iets, proeft iets, en plots drin­gen de her­in­ne­rin­gen zich bij­na tast­baar aan je op. Beel­den die blijk­baar ergens diep in het onder­be­wust­zijn begra­ven heb­ben gele­gen doen je ver­le­den her­le­ven. Niets bij­zon­ders eigen­lijk, ten­slot­te heb je het alle­maal zelf mee­ge­maakt.

Het wordt in mijn ogen wel bij­zon­der wan­neer dit zelf­de feno­meen zich voor­doet met beel­den die niet de jou­we kun­nen zijn. Of mis­schien moet ik zeg­gen dat het niet zozeer beel­den zijn, maar … En hier loopt het alweer vast. Hoe maak je dui­de­lijk dat je voor je gevoel even­tjes ergens bent (geweest) waar je nog nooit eer­der bent geweest. Dat je niet zozeer denkt dat je daar bent (geweest) omdat je de beel­den weer weet op te roe­pen, maar juist alleen het gevoel dat je er ooit bent geweest. Het gevoel dat je nu voelt van ergens zijn geweest wat er niet kan zijn omdat je er nooit bent geweest. Zie je hoe moei­lijk het is uit te leg­gen?

Het wordt nog moei­lij­ker wan­neer ik moet aan­ge­ven waar ik dan voor mijn gevoel ben (geweest). Over­sim­pli­fi­ce­rend zou ik kun­nen zeg­gen: in een com­mu­nis­ti­sche heil­staat. Maar eer­lijk gezegd weet ik zelf ook niet waar dat op slaat. Heel af en toe denk ik dat ik dan in Rus­land of Chi­na ben (geweest). Tij­dens de hoog­tij­da­gen van het com­mu­nis­me. Maar ik ver­denk mezelf ervan dat dit geba­seerd is op din­gen die ik heb gele­zen of gezien. Om het voor mezelf te rati­o­na­li­se­ren. Omdat ik dus echt niet weet waar ik denk/voel te zijn (geweest).

Het voelt als thuis­ko­men. Ter­wijl ik niet weet waar dat huis staat. En kan me niet her­in­ne­ren ooit in dat huis te heb­ben gewoond. Maar ook deze uit­leg dekt niet de lading. Ver­re van dat. Hele­maal niet zelfs. Ver­geet het. Ik had deze blog­post nooit moe­ten schrij­ven.

onvermogen

~ ~ ~

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *