Onvermogen

Waarom weet ik niet, wel dat het lijkt toe te nemen. Ik doel op de keren dat ik het gevoel heb … En hier stokt het. Er is een groot onver­mo­gen in mij om het gevoel goed onder woor­den te bren­gen. Ik ben bang dat het ver­keerd overkomt. Dat het niet begrepen wordt zoals ik wil dat het begrepen wordt. Maar er zit niets anders op dan het toch te proberen.

Eerst een waarschuwing vooraf. Ik geloof niet in reïn­car­natie. Ik geloof eigen­lijk ner­gens in. Ik heb me er allang bij neergelegd dat we geboren wor­den en ster­ven. Uit het niets terug naar het niets. Daar kan ik verder goed mee lev­en. Het vervult me niet met wan­hoop. Maakt me niet depressief. Het is zoals het is. Zolang mij de tijd gegund is probeer ik die zo aan­ge­naam te lat­en ver­lopen. Ben op z’n tijd behulpza­am en zek­er nie­mand tot last.

Is dit alles? Ja, dit is alles.

En toch…

Er zijn van die momenten, waar­door ze getrig­gerd wor­den weet ik niet maar plots ben ik ergens anders. Niet fysiek, eerder alsof de omgev­ing zelf zich aangepast heeft. Meestal heeft het te mak­en met iets uit mijn jeugd. En ik denk dat de meesten dat wel herken­nen. Je ruikt iets, hoort iets, proeft iets, en plots drin­gen de herin­ner­in­gen zich bij­na tast­baar aan je op. Beelden die blijk­baar ergens diep in het onder­be­wustz­i­jn begraven hebben gele­gen doen je verleden her­leven. Niets bij­zon­ders eigen­lijk, tenslotte heb je het alle­maal zelf meege­maakt.

Het wordt in mijn ogen wel bij­zon­der wan­neer dit zelfde fenomeen zich voor­doet met beelden die niet de jouwe kun­nen zijn. Of miss­chien moet ik zeggen dat het niet zozeer beelden zijn, maar … En hier loopt het alweer vast. Hoe maak je duidelijk dat je voor je gevoel even­t­jes ergens bent (geweest) waar je nog nooit eerder bent geweest. Dat je niet zozeer denkt dat je daar bent (geweest) omdat je de beelden weer weet op te roepen, maar juist alleen het gevoel dat je er ooit bent geweest. Het gevoel dat je nu voelt van ergens zijn geweest wat er niet kan zijn omdat je er nooit bent geweest. Zie je hoe moeil­ijk het is uit te leggen?

Het wordt nog moeil­ijk­er wan­neer ik moet aangeven waar ik dan voor mijn gevoel ben (geweest). Over­sim­pli­fi­cerend zou ik kun­nen zeggen: in een com­mu­nis­tis­che heil­staat. Maar eerlijk gezegd weet ik zelf ook niet waar dat op slaat. Heel af en toe denk ik dat ik dan in Rus­land of Chi­na ben (geweest). Tij­dens de hoogti­jda­gen van het com­mu­nisme. Maar ik ver­denk mezelf ervan dat dit gebaseerd is op din­gen die ik heb gelezen of gezien. Om het voor mezelf te ratio­nalis­eren. Omdat ik dus echt niet weet waar ik denk/voel te zijn (geweest).

Het voelt als thuiskomen. Ter­wi­jl ik niet weet waar dat huis staat. En kan me niet herin­neren ooit in dat huis te hebben gewoond. Maar ook deze uit­leg dekt niet de lad­ing. Verre van dat. Hele­maal niet zelfs. Vergeet het. Ik had deze blog­post nooit moeten schri­jven.

onvermogen

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets