The Namesake — Hfst 4 t/m 9

Vol­gende week meer… schreef ik acht weken gele­den. Hoog­ste tijd dus om die belofte in te lossen. Waar was ik ook alweer gebleven? Oh ja, bij

HOOFDSTUK 4 — BLZ 72 T/M BLZ 96:

Gogol viert zijn veer­tiende ver­jaardag. Van zijn vad­er kri­jgt hij een boek met ver­halen van de Rus­sis­che schri­jver Gogol. Ashoke is bij­na zover dat hij Gogol ein­delijk kan vertellen waarom deze schri­jver zo belan­grijk voor hem is.

I feel a spe­cial kin­ship with Gogol,” Ashoke says, “more than with any oth­er writer. Do you know why?”
“You like his sto­ries.”
“Apart from that. He spent most of his adult life out­side his home­land. Like me.”
Gogol nods. “Right.”
“And there is anoth­er rea­son.”
The music ends and there is silence. But then Gogol flips the record, turn­ing the vol­ume up on ‘Rev­o­lu­tion 1’. [p.77]

Het moment is voor­bij. En de vraag is of Gogol de reden voor zijn naamgev­ing wel zou hebben gewaardeerd. Hij gaat zich namelijk steeds meer erg­eren aan zijn ‘pet name’. Nadat ze voor een peri­ode van acht maan­den in India zijn geweest omdat zijn vad­er een sab­bat­i­cal heeft weten te rege­len, gaat Gogol bij terugkomst in de VS steeds vak­er de naam Nikhil (zijn ‘good name’) gebruiken.

HOOFDSTUK 5 — BLZ 97 T/M BLZ 124:

Wan­neer hij aangenomen wordt op een uni­ver­siteit in een andere staat, trekt Gogol de stoute schoe­nen aan en laat bij de recht­bank zijn offi­ciële naam veran­deren in Nikhil. Hij ziet dit als een nieuwe start. Thuis bli­jven ze hem natu­urlijk aanspreken met Gogol, maar hier op de uni­ver­siteit, tussen zijn nieuwe vrien­den is hij Nikhil. Maar gaan­deweg beseft Gogol dat hij zichzelf nog steeds als Gogol voelt. Er is voor hem niets veran­derd. Zijn nieuwe vrien­den weten alleen wie hij nu is, zij ken­nen niet zijn verleden.

In deze tijd wordt hij ook voor de eerste keer ver­liefd, en wel op Ruth. Een jaar gaat voor­bij waarin ze elka­ar vaak zien en hun band inniger wordt. Maar Gogol’s oud­ers willen er niets van weten. Dit prob­leem lost zich vanzelf op wan­neer Ruth en Gogol uit elka­ar gaan niet lang nadat Ruth terugge­keerd is van een vakantie in Enge­land.

Aan het eind van dit hoofd­stuk kri­jgt Gogol alsnog te horen van zijn vad­er waarom de schri­jver Gogol zo belan­grijk voor hem is. Ashoke vertelt het ver­haal ter­wi­jl ze samen in de auto zit­ten.

Gogol lis­tens, stunned, his eyes fixed on his father’s pro­file. Though there are only inch­es between them, for an instant his father is a stranger, a man who has kept a secret, has sur­vived a tragedy, a man whose past he does not ful­ly know.
[…]
“Why don’t I know this about you?” Gogol says. His voice sounds harsh, accus­ing, but his eyes well with tears. “Why haven’t you told me this until now?”
“It nev­er felt like the right time,” his father says. [p.123]

Wan­neer zijn vad­er hem lat­er met Gogol aanspreekt, heeft dit een com­pleet andere beteke­nis gekre­gen.

HOOFDSTUK 6 — BLZ 125 T/M BLZ 158:

Het is 1994 en Gogol woont inmid­dels in New York en werkt voor een architek­ten­bu­reau. Hij leert Max­ine ken­nen en trekt na een poos in bij haar en haar oud­ers, want ze woont nog thuis. De oud­ers van Max­ine behoren tot de ‘upper-class’ en houden er een lux­ueuze lev­enssti­jl op na. Het kost Gogol weinig moeite om zich aan hun manier van lev­en aan te passen. Hij bezoekt zijn oud­ers nog maar onregel­matig. De eerstvol­gende zomer­vakantie nadat hij bij Max­ine is ingetrokken brengt hij door in New Hamp­shire, ook weer opnieuw samen met de oud­ers en grootoud­ers van Max­ine die daar een vakantiehuis aan een groot meer hebben. Onder­weg naar dit vakantiead­res stopt hij met Max­ine bij zijn oud­ers voor een kort bezoek­je.

Gelei­delijk aan zien we in het ver­haal opnieuw een ver­schuiv­ing in ver­haalper­spec­tief. Het is Ashima die we nu vol­gen tij­dens de voor­berei­din­gen ron­dom Ker­st­mis. Zij is alleen thuis omdat haar man een aanstelling aan een andere uni­ver­siteit heeft aan­vaard en daarom steev­ast enkele weken uithuizig is. Op een zondag belt haar man om te zeggen dat hij zich niet goed voelt en naar het zieken­huis gaat. Lat­er die avond kri­jgt ze bericht dat hij is overleden.

HOOFDSTUK 7 — BLZ 159 T/M BLZ 187:

Gogol vliegt alleen vanu­it New York naar Ohio om het lichaam van zijn vad­er te iden­ti­fi­ceren en zijn apparte­ment op te ruimen en op te zeggen. Zijn zus bli­jft bij hun moed­er. Wan­neer Max­ine hem belt aan het eind van de avond hoe alles is gegaan, zegt ze hem in een hotel te gaan slapen. Maar Gogol kan niet weg uit het apparte­ment van zijn vad­er. Hij bli­jft slapen op de bank en heeft een gro­ten­deels door­waak­te nacht waarin hij veel herin­ner­in­gen aan zijn oud­ers voor­bij ziet trekken.

De dagen erna bli­jft Gogol bij zijn moed­er en zus. Tegen de tijd dat Ker­st­mis aan­breekt besluit Gogol dat hij niet met Max­ine mee­gaat naar New Hamp­shire om daar de ker­st­vakantie door te bren­gen.

HOOFDSTUK 8 — BLZ 188 T/M BLZ 218:

Bin­nen enkele maan­den na het over­li­j­den van Ashoke, gaan Gogol en Max­ine uit elka­ar. Gogol gaat weer wonen in zijn eigen kleine apparte­ment welke hij nooit had opgezegd. Hij werkt nog steeds bij het architek­ten­bu­reau. Op een dag spreekt hij af met Moushu­mi, de dochter van vrien­den van zijn oud­ers. Hij kan haar zich nog vaag herin­neren van vroeger. De afspraak is niet spon­taan, maar op voor­spraak van zijn moed­er.

HOOFDSTUK 9 — BLZ 219 T/M BLZ 245:

De ken­nis­mak­ing valt goed. Bin­nen een jaar zijn getrouwd en gaan wonen in een nieuw apparte­ment. Af en toe over­valt Gogol een vorm van jaloezie wan­neer hij er via geza­men­lijke vrien­den aan herin­nerd wordt dat Moushu­mi voorheen en hart­stochtelijke relatie had met een zekere Gra­ham. Hij vraagt zich dan af of hij niet slechts een ver­vanger is. Wan­neer ze in ver­band met een opdracht voor Moushu­mi naar Par­i­js gaan, loopt Gogol ver­lat­en door de strat­en van Par­i­js, ter­wi­jl Moushu­mi in hun hotelka­mer achterbli­jft om haar lez­ing voor te berei­den.

Terug in New York bezoeken ze een feestje waar lat­er op de avond een dis­cussie los­barst over namen naar aan­lei­d­ing van de aanstaande geboorte van een baby bij een van de aan­wezi­gen. Plot­sel­ing vertelt Moushu­mi dat Nikhil niet de echte naam van Gogol is. Gogol is ver­bi­js­terd. Hij had dit in vertrouwen aan haar verteld en nooit verwacht dat zij dit zomaar open­baar zou mak­en. Wan­neer de hilar­iteit geza­kt is vraagt iemand naar het waarom. Gogol zegt slechts dat zijn vad­er een fan was. Waar­na het gesprek verder gaat over de per­fecte naam voor de baby:

Relax,” Edith says. “The per­fect name will come to you in time.”
Which is when Gogol announces, “There’s no such thing.”
“No such thing as what?” Astrid says.
“There’s no such thing as a per­fect name. I think that human beings should be allowed to name them­selves when they turn eight­teen,” he adds. “Until then, pro­nouns.” [p. 244–245]

Het boek is nog niet uit. Er vol­gen nog drie hoofd­stukken. Die ik ook al heb uit­gelezen. Maar daarover een vol­gende keer meer, en geloof me dat zal niet weer over acht weken zijn. Niet alleen zal ik dan het slot­stuk van dit ver­haal weergeven, maar ook uit­ge­breid stil­staan bij mijn eigen leeser­var­ing van het boek.

Dit alle­maal in het kad­er van de boeken­ruil die @JuL1ta en ik zo spon­taan zijn begonnen. Tip­je van de sluier: die knuffelver­zotte @JuL1ta heeft mensenken­nis om mij al meteen zo’n boek te doen toes­turen ter­wi­jl ze me op dat moment nauwelijks kende.

~ ~ ~

Geef een reactie