Open deur

In een uitverkochte zaal (ik vermeld het nog maar een keer) had ik vanavond een mooi plekje weten te bemachtigen op de eerste rij. Iets na achten werd het licht gedimd en verscheen Jacob Jan Voerman vanuit een deur aan de linkerkant van het toneel. Hij had een aantal voorwerpen bij zich (piepschuim letters, zo zou later blijken). Nadat hij die voorwerpen een plaats gegeven had, verdween hij weer door de open deur. Waar zou hij zijn gebleven? Alleen een zwak licht scheen naar buiten. Na een tijdje kwam hij opnieuw te voorschijn om ditmaal met de voorstelling te beginnen. De deur ging dicht waardoor ze opgenomen werd in de duisternis en zelf uit het zicht verdween.

Er zitten twee kanten aan de deur. Mijn kant. En jouw kant. Jacob Jan stond deze avond aan jouw kant. Hij moest op. Voor de laatste keer in zijn reeks van try outs. Wat dacht hij voordat hij het toneel opliep naar mijn kant?

Denk je wel eens na voordat je een deur opendoet? Je weet nooit echt wat er is aan de andere kant. Je denkt het te weten, maar zéker weet je het pas als je de deur hebt geopend.

Dit citaat uit het boek ‘Aan de andere kant van de deur’ door Tonke Dragt (zijn lievelingsauteur) is een fragment wat Jacob Jan zelf in zijn voorstelling verwerkt heeft. Meteen op het moment dat het voorbij kwam moest ik opnieuw aan die deur denken waar hij zelf kort daarvoor over de drempel was gestapt. Of er echt een drempel lag heb ik achteraf niet gecontroleerd, maar in mijn beleving is er altijd een drempel wanneer er sprake van deur is.

Natuurlijk kwam deze associatie vooral voort uit de blogpost die Jacob Jan deze ochtend had geschreven naar aanleiding van de voorlopig laatste try out. Hij mijmert daarin over een onbestemd knagend gevoel. En komt zelf met het voorbeeld van de drempel op de proppen:

Een drempel waar ik nu tegen aan hik, en die straks heel onbeduidend lijkt, als ik er maar overheen ben.
Maar ja. Vanaf deze kant is die groot, die drempel.

Maar gelukkig trekt hij zelf de conclusie dat naast het feit dat er nog veel gedaan moet worden om een volgende stap te kunnen zetten, het nu vooral belangrijk is om te genieten. Want dat doet hij nog te weinig (zo geeft hij zelf aan).

Na afloop was ik blij te vernemen dat het hem deze keer was gelukt om ook te genieten. Ik meen het aan hem gezien te hebben.

~ ~ ~

7 gedachten over “Open deur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *