Open deur

In een uitverkochte zaal (ik ver­meld het nog maar een keer) had ik vanavond een mooi plek­je weten te bemachti­gen op de eerste rij. Iets na acht­en werd het licht ged­imd en ver­scheen Jacob Jan Voer­man vanu­it een deur aan de link­erkant van het toneel. Hij had een aan­tal voor­w­er­pen bij zich (piep­schuim let­ters, zo zou lat­er blijken). Nadat hij die voor­w­er­pen een plaats gegeven had, verd­ween hij weer door de open deur. Waar zou hij zijn gebleven? Alleen een zwak licht scheen naar buiten. Na een tijd­je kwam hij opnieuw te voorschi­jn om dit­maal met de voorstelling te begin­nen. De deur ging dicht waar­door ze opgenomen werd in de duis­ter­n­is en zelf uit het zicht verd­ween.

Er zit­ten twee kan­ten aan de deur. Mijn kant. En jouw kant. Jacob Jan stond deze avond aan jouw kant. Hij moest op. Voor de laat­ste keer in zijn reeks van try outs. Wat dacht hij voor­dat hij het toneel opliep naar mijn kant?

Denk je wel eens na voor­dat je een deur open­doet? Je weet nooit echt wat er is aan de andere kant. Je denkt het te weten, maar zék­er weet je het pas als je de deur hebt geopend.

Dit citaat uit het boek ‘Aan de andere kant van de deur’ door Tonke Dragt (zijn lievel­ingsauteur) is een frag­ment wat Jacob Jan zelf in zijn voorstelling ver­w­erkt heeft. Meteen op het moment dat het voor­bij kwam moest ik opnieuw aan die deur denken waar hij zelf kort daar­voor over de drem­pel was gestapt. Of er echt een drem­pel lag heb ik achter­af niet gecon­troleerd, maar in mijn belev­ing is er alti­jd een drem­pel wan­neer er sprake van deur is.

Natu­urlijk kwam deze asso­ci­atie vooral voort uit de blog­post die Jacob Jan deze ocht­end had geschreven naar aan­lei­d­ing van de voor­lop­ig laat­ste try out. Hij mijmert daarin over een onbestemd kna­gend gevoel. En komt zelf met het voor­beeld van de drem­pel op de prop­pen:

Een drem­pel waar ik nu tegen aan hik, en die straks heel onbeduidend lijkt, als ik er maar over­heen ben.
Maar ja. Vanaf deze kant is die groot, die drem­pel.

Maar gelukkig trekt hij zelf de con­clusie dat naast het feit dat er nog veel gedaan moet wor­den om een vol­gende stap te kun­nen zetten, het nu vooral belan­grijk is om te geni­eten. Want dat doet hij nog te weinig (zo geeft hij zelf aan).

Na afloop was ik blij te verne­men dat het hem deze keer was gelukt om ook te geni­eten. Ik meen het aan hem gezien te hebben.

~ ~ ~

7 Comments

Geef een reactie