Doolhof

Een aantal dagen geleden bevond ik mij in een stad waar ik nooit eerder was geweest. Het begon al te schemeren en ik was op zoek naar mijn auto. Ik wist waar ik ‘m geparkeerd had maar kon de juiste straat niet meer vinden. Ze leken hier allemaal op elkaar. De huizen en de straten. Ook de straatnamen gaven geen enkele houvast. Gevoelsmatig kon ik net zo goed ronddolen door identieke straten geplaatst in een gebied van enkele vierkante meters als waren ze uitgesmeerd over vele honderden vierkante kilometers. Het zou geen verschil uitmaken. Ik wist op voorhand dat er nog uren gingen verstrijken zonder dat ik ook maar een glimp van mijn auto zou ontwaren. En bij elke dreigende acceptie van de nederlaag hem niet te kunnen vinden dat hardnekkige idee dat hij net om de volgende hoek zou kunnen staan. Steevast gevolgd door de desillusie van het tegendeel. Hoop en wanhoop woonden hier in dezelfde straat. En de hele stad was uit dezelfde straten opgetrokken.

Ik had er geen zin in. Waarom zou ik me bezighouden met iets waarvan bij voorbaat al vaststond dat ik niet kon winnen? Impulsief doorbrak ik het patroon en schoot een nauwe steeg in tussen twee huizen. Aan de andere kant kwam ik uit op een soort van binnenplaats. Er stonden enkele straatlantaarns waarvan er eentje licht gaf. Voor de rest was het er verlaten. Uit een van de huizen klonk gedempt muziek. In het midden van het pleintje was een mini-speeltuin. Een zandbak, een schommel en een glijbaan. Ik nam plaats op de schommel en wiegde op de maat van de muziek. Af en toe kwam een bleke maan tevoorschijn tussen de gestaag voorbijdrijvende wolken. Mijn gedachten gingen ver terug. Zo ver dat het pijn deed in mijn hoofd. Het koude ijzer van de ketting waarmee de schommel bevestigd was gaf een beetje verlichting.

Een deur ging ergens open en weer dicht. Voetstappen schuifelden in de schaduw van de overhangende huizen voorbij. Een hond blafte naar niemand in het bijzonder. De muziek was gaan liggen. Mijn schommel hing stil. Aan de andere kant van de gang was de straat als vanouds. Om de hoek stond mijn auto. Dat wist ik zeker.

~ ~ ~

4 gedachten over “Doolhof

    1. Normaal gesproken heb ik geen problemen met het vinden van de weg. Maar zodra een stad opgetrokken is uit eenheidsworst gaat het me moeilijker af. Blijkbaar oriënteer ik me onbewust op markante punten die daar dan ontbreken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *