Het echte werk gaat beginnen

Mor­gen is het 1 novem­ber. Dan starten meer dan 195.000 ent­hou­si­astelin­gen om een maand lang iedere dag te schri­jven aan een roman die uitein­delijk de omvang moet kri­j­gen van rond de 50.000 woor­den. Zij doen dit in het kad­er van NaNoW­riMo, oftewel Nation­al Novem­ber Writ­ing Month. Waar­bij het Nation­al allang de Amerikaanse lands­gren­zen is ont­groeid, getu­ige één van de opgenomen antwo­or­den in hun FAQ sec­tie:

We are very proud to be an inter­na­tion­al event, and don’t con­sid­er the “Nation­al” in the title to refer to the Unit­ed States. This is an event for all nations. We’d change the name to “Inter­na­tion­al Nov­el Writ­ing Month,” but InNoW­riMo doesn’t roll off the tongue in quite the same way.

Naar alle waarschi­jn­lijkheid doen er nog veel meer liefheb­bers mee dan het hier­boven ver­melde aan­tal. Dat zijn alleen nog maar de gereg­istreer­den op de NaNoW­riMo site zelf, die meedin­gen naar de ver­schil­lende pri­jzen die er vergeven wor­den. Er zijn ook nog eens ontel­baar veel schri­jvers in spé die deze gele­gen­heid aan­gri­jpen om op hun eigen manier mee te doen om zo ein­delijk eens die roman op te lev­eren waar ze al zolang vol van zijn.

Grote kans dat er vol­gend jaar van diege­nen die de schri­j­fop­dracht tot een goed einde weten te bren­gen er een aan­tal daad­w­erke­lijk hun boek gepub­liceerd weet te kri­j­gen. En heel miss­chien zit er wel een­t­je tussen die dan via de leesclub Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur in mijn studeerkamer terechtkomt. Je weet nooit hoe dat gaat.

Van­daag kreeg ik het boek ‘De gestolen kinderen’ van Ger­ar­do Soto y Koele­mei­jer via de post toeges­tu­urd. Niet dat ik denk dat het boek in de maand Novem­ber van een der voor­gaande jaren is geschreven. Althans niet dat ik weet. Nee, de reden om NaNoW­riMo aan te halen in de inlei­d­ing is eerder om aan te geven dat ikzelf de komende tijd ook dagelijks meer tijd aan het schri­jven ga best­e­den. En wel aan­tekenin­gen, samen­vat­tin­gen en uitein­delijk recen­sies voor de groeiende stapel boeken waaron­der mijn bureau langza­mer­hand ver­vaar­lijk begint te kre­unen.

[update vri­jdag 1 novem­ber: Ik had achter­af gezien net zo goed kun­nen begin­nen met te ver­wi­jzen naar het Ned­er­land Leest ini­ti­atief dat ook van­daag begint en een maand duurt. Nog beter, ik had ze alle­bei kun­nen ver­noe­men. Bij deze. Schri­jven en lezen. Dat is wat ik (meer en meer en meer) ga doen tenslotte.]

Begri­jp me goed. Ik vind het ontzettend leuk werk. Tenslotte heb ik het zelf opge­zocht toen ik de kans kreeg. Maar het vergt steeds meer van mijn tijd. Tijd die ik er ook daad­w­erke­lijk in wil steken want ik wil (net zoals bij mijn ‘echte werk’) kwaliteit lev­eren. Me er niet met een Jan­t­je van Lei­den van af mak­en. En dan kan het zomaar gebeuren dat ik van­wege een boek­je met de omvang van 96 pagina’s voor een beter begrip een ander boek aan­schaf met tegen de 1.000 pag­i­na’s:

Ja, dan gaat het hard met de spaarzame tijd die ik beschik­baar heb. Dus moet ik het ergens van­daan zien te halen waar er nog wat te halen valt. En dan kom ik vanzelf bij inter­net uit. Want zak­en zoals TV kijken heb ik al terug gebracht tot hoo­gu­it het NOS Jour­naal, een enkele doc­u­men­taire en af en toe een aflev­er­ing Lost op Net­flix.

Wat ik de komende tijd ga doen is mijn aan­wezigheid op het wereld omspan­nende web de komende twee maan­den (op één maand kun je niet staan, zei mijn moed­er alti­jd) tot het min­i­male terug­bren­gen. Wel regel­matig een update op mijn blog, maar voor­lop­ig niet al te vaak op twit­ter (wat!? nog min­der op twit­ter? kan dat?) of op andere sites waar er veel tijd ver­loren gaat die ik nu op een andere wijze wil invullen. Zodat ik miss­chien zelfs wat tijd kan best­e­den aan ‘echt schri­jven’. Want heel eerlijk, ook in mij schuilt een would-be schri­jver.

Laat ik daarom afs­luiten met bij voor­baat een wel­ge­meend excu­us wan­neer ik wat min­der aan­wezig ben her en der in de virtuele wereld. Ik heb werk te doen. Het zij me vergeven.

Blog­da­tum: 15 decem­ber 2013

Miguels rustige lev­en in een klein dorp niet ver van Sala­man­ca veran­dert in één klap als hij op een dag een brief ont­vangt van zijn tante. Zij draagt een geheim met zich mee dat te groot is om mee haar graf in te nemen: Miguel is gead­opteerd. Miguels oud­ers hebben hier nooit ook maar met een woord over gespro­ken. Samen met zijn vriend Álvaro, arche­oloog en ama­teur his­tori­cus, probeert Miguel zijn geschiede­nis te recon­strueren. Álvaro kri­jgt het ver­moe­den dat Miguel een van de ‘gestolen kinderen’ is. Langza­am ont­dekt Miguel hoe een groot netwerk van Fran­co-aan­hang­ers decen­ni­alang vele tien­duizen­den kinderen bij hun oud­ers heeft wegge­haald. Zou hij daar­toe behoren? Waarom zouden zijn oud­ers daaraan hebben meegew­erkt? Hoe vin­dt hij ooit zijn biol­o­gis­che oud­ers terug?

De gestolen kinderen
Ger­ar­do Soto y Koele­mei­jer
Uit­gev­er­ij Nieuw Ams­ter­dam
ISBN 9789046815298

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets