ONCE AGAIN WE DID IT!

Van­daag was het dan ein­de­lijk zover. We (mijn stief­doch­ter en ikzelf) zou­den mee­doen aan de Zeven­heu­ve­len­nacht. Een een­ma­li­ge hap­pe­ning waar ter ere van het 30-jari­ge jubi­le­um van de Zeven­heu­ve­len­loop (15 km) een kor­te­re edi­tie (5 km en 10 km) geor­ga­ni­seerd werd op de zater­dag­avond. Na het deel­ne­men aan de unie­ke com­bi-mara­thon in Win­ters­wijk had­den we de smaak te pak­ken gekre­gen en voor ik het wist had­den we ons inge­schre­ven voor de 10 km.

Nu zaten we samen in de trein. Een beet­je zenuw­ach­tig voor wat ons te wach­ten stond (we had­den alle­bei door omstan­dig­he­den een niet al te goe­de voor­be­rei­ding gehad, en het lopen in een heu­vel­ach­ti­ge omge­ving was er hele­maal bij inge­scho­ten) klet­sten we hon­derd­uit over van alles en nog wat. Vreemd was wel dat ik het idee had dat een col­le­ga waar­mee ik een hele tijd gele­den een paar keer was gaan hard­lo­pen ook in de trein was gestapt, maar nu zag ik haar niet meer. Ik was benieuwd of ze ook mee zou doen van­avond. Dan zou ze wel flink heb­ben moe­ten trai­nen want in de tijd dat ik met haar liep was ze niet voor­uit te bran­den. Het was dan ook de voor­naams­te reden dat ik al snel besloot met een ande­re col­le­ga van Mar­ke­ting te gaan trai­nen. Niet alleen iemand met veel meer con­di­tie en erva­ring waar ik me aan kon optrek­ken, maar ook veel gezel­li­ger in de omgang.

Afijn, ik heb er ver­der tij­dens de wed­strijd niet meer echt op gelet, dus ik weet niet of ze daad­wer­ke­lijk in de trein zat of dat ik het me heb inge­beeld. Aan­ge­ko­men in Nij­me­gen wer­den we al snel opge­no­men in de over­wel­di­gen­de druk­te. Van­af het sta­ti­on was het één lan­ge bon­te stoet van hard­lo­pers die op weg gin­gen naar de ver­schil­len­de vak­ken waar­uit men kon star­ten al naar gelang de te ver­wach­te eind­tijd die men had door­ge­ge­ven. Zelf had ik aan­ge­ge­ven dat mijn stre­ven was om de 10 km in 50 minu­ten te lopen, maar daar had ik nu een hard hoofd in. Ik zou al heel blij zijn wan­neer ik mijn PR van 53 minu­ten wel­ke ik gelo­pen had tij­dens de Kika­run in Ede wist te eve­na­ren.

Nadat we ons van trai­nings­pak had­den ont­daan deden we een kor­te war­ming-up. Daar­na was het wach­ten. We omhels­den elkaar nog een laat­ste keer en wen­s­ten dat we alle­bei een goe­de tijd zou­den lopen maar dat het ple­zier van mee­doen voor­op stond. Toen klonk om 20.00 uur het start­schot en zo’n vijf minu­ten later pas­seer­den wij de start­streep waar­mee de chip in onze schoe­nen geac­ti­veerd werd om de net­to-tijd bij te hou­den. Voor we het wis­ten had­den we de eer­ste kilo­me­ter ach­ter de rug en begon­nen we aan een eer­ste kor­te, niet al te stei­le klim.

En wat viel het mee! Zon­der al teveel moei­te wist ik mijn eigen tem­po te blij­ven lopen. Tegen alle ver­wach­ting in was ik in staat om zon­der noe­mens­waar­di­ge pro­ble­men tot aan het 6 km punt te gera­ken. Heel eer­lijk gezegd, met de rem er op omdat ik geen idee had van het par­cours. Nadat ik een beker­tje ener­gie­drank had aan­ge­no­men en het groot­ste gedeel­te wist te ver­mor­sen hoor­de ik iemand van­uit het publiek roe­pen dat het van­af hier alleen maar heu­vel­af­waarts ging. Dat klonk me als muziek in de oren, doch ech­ter met­een wer­den we ver­rast door een ste­vig stuk omhoog waar ik bij­na stil kwam te staan. Het was voor mij een teken om zeker niet al te vroeg het tem­po voor de laat­ste kilo­me­ters op te voe­ren. Ik wil­de niet voor­tij­dig op moe­ten geven.

Uit­ein­de­lijk bleek dat geme­ne col­le­tje van de eer­ste cate­go­rie een laat­ste opris­ping in de race. Hier­na was het inder­daad alleen maar naar bene­den. Iets waar ik pas van­af kilo­me­ter acht in begon te gelo­ven. Ik haal­de diep adem en schroef­de gelei­de­lijk het tem­po op. In het groep­je waar ik de mees­te tijd tus­sen had gelo­pen wurm­de ik me naar voren. Eens zien of ik die alle­maal wist te ver­slaan. Dat zou een mooie afslui­ter wor­den.

De laat­ste hon­derd meter wer­den toch nog zwaar­der dan gedacht. Ik had me ver­ke­ken op de res­te­ren­de afstand of toch teveel gege­ven. De groep had ik dan wel van me af weten te schud­den, maar er liep nog een man naast me die van geen opge­ven wist. Dat ging mijn eer te na. Ik pers­te er nog een aller­laat­ste sprint uit en wist met teen­leng­te van hem te win­nen. Hier­na was het uit­lo­pen, ener­gie­drank­je en medail­le in ont­vangst nemen en wach­ten tot de offi­ci­ë­le net­to­tijd bekend zou wor­den gemaakt.

52:35 min! Als­nog een nieuw PR. En er had nog een bete­re tijd in geze­ten indien ik het par­cours voor­af wel ver­kend had. Dat is mijn leer­mo­ment om maar eens met een dood­doe­ner eer­ste klas af te slui­ten. Nu nog een mooie koers uit­zoe­ken om deze gro­te woor­den in daden om te zet­ten. Mis­schien de Der­de Kerst­dag­loop? En dan maar met­een voor de 14 km gaan? Ik ga er even over naden­ken.

 

~ ~ ~

6 Replies to “ONCE AGAIN WE DID IT!”

  1. Pro­fi­ci­at mooie tijd toch
    En de stief­doch­ter Ook een mooie tijd?

    @filobeet

    Beantwoorden

    1. Dank je. Ja hoor, pri­ma tijd. Niet al te scherp zodat ik ruim­te voor ver­be­te­ring heb 😉
      En de stief­doch­ter liep tegen haar ver­wach­ting in ruim­schoots onder het uur in 56 en nog wat minu­ten. Die was ook hele­maal in d’r nop­jes.

      Beantwoorden

  2. Het is dat er een foto bij zit. Toen ik het stuk­je over de onzicht­ba­re col­le­ga las, dacht ik: het is weer ouder­wet­se pete­pel­fic­tie!!!

    Beantwoorden

    1. Dacht je soms dat ik er een pot­je over zou gaan lie­gen?
      Je kent me toch 😉

      Beantwoorden

  3. Mooie foto. Eer­der zag ik ook al zo’n mooie actie­fo­to van je.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *