ONCE AGAIN WE DID IT!

Van­daag was het dan ein­delijk zover. We (mijn stief­dochter en ikzelf) zouden mee­doen aan de Zeven­heuve­len­nacht. Een een­ma­lige hap­pen­ing waar ter ere van het 30-jarige jubileum van de Zeven­heuve­len­loop (15 km) een kor­tere edi­tie (5 km en 10 km) geor­gan­iseerd werd op de zater­da­gavond. Na het deel­ne­men aan de unieke com­bi-marathon in Win­ter­swijk had­den we de smaak te pakken gekre­gen en voor ik het wist had­den we ons ingeschreven voor de 10 km.

Nu zat­en we samen in de trein. Een beet­je zenuwachtig voor wat ons te wacht­en stond (we had­den alle­bei door omstandighe­den een niet al te goede voor­berei­d­ing gehad, en het lopen in een heuvelachtige omgev­ing was er hele­maal bij ingeschoten) klet­sten we hon­der­duit over van alles en nog wat. Vreemd was wel dat ik het idee had dat een col­le­ga waarmee ik een hele tijd gele­den een paar keer was gaan hard­lopen ook in de trein was gestapt, maar nu zag ik haar niet meer. Ik was benieuwd of ze ook mee zou doen vanavond. Dan zou ze wel flink hebben moeten trainen want in de tijd dat ik met haar liep was ze niet vooruit te bran­den. Het was dan ook de voor­naam­ste reden dat ik al snel besloot met een andere col­le­ga van Mar­ket­ing te gaan trainen. Niet alleen iemand met veel meer con­di­tie en ervar­ing waar ik me aan kon optrekken, maar ook veel gezel­liger in de omgang.

Afi­jn, ik heb er verder tij­dens de wed­stri­jd niet meer echt op gelet, dus ik weet niet of ze daad­w­erke­lijk in de trein zat of dat ik het me heb inge­beeld. Aangekomen in Nijmegen wer­den we al snel opgenomen in de over­weldigende druk­te. Vanaf het sta­tion was het één lange bonte stoet van hard­lop­ers die op weg gin­gen naar de ver­schil­lende vakken waaruit men kon starten al naar gelang de te verwachte eindti­jd die men had doorgegeven. Zelf had ik aangegeven dat mijn streven was om de 10 km in 50 minuten te lopen, maar daar had ik nu een hard hoofd in. Ik zou al heel blij zijn wan­neer ik mijn PR van 53 minuten welke ik gelopen had tij­dens de Kikarun in Ede wist te evenaren.

Nadat we ons van train­ingspak had­den ont­daan deden we een korte warm­ing-up. Daar­na was het wacht­en. We omhels­den elka­ar nog een laat­ste keer en wen­sten dat we alle­bei een goede tijd zouden lopen maar dat het plezi­er van mee­doen voorop stond. Toen klonk om 20.00 uur het startschot en zo’n vijf minuten lat­er passeer­den wij de start­streep waarmee de chip in onze schoe­nen geac­tiveerd werd om de net­to-tijd bij te houden. Voor we het wis­ten had­den we de eerste kilo­me­ter achter de rug en begonnen we aan een eerste korte, niet al te steile klim.

En wat viel het mee! Zon­der al teveel moeite wist ik mijn eigen tem­po te bli­jven lopen. Tegen alle verwacht­ing in was ik in staat om zon­der noe­menswaardi­ge prob­le­men tot aan het 6 km punt te ger­ak­en. Heel eerlijk gezegd, met de rem er op omdat ik geen idee had van het par­cours. Nadat ik een bek­ert­je energiedrank had aangenomen en het groot­ste gedeelte wist te ver­mors­en hoorde ik iemand vanu­it het pub­liek roepen dat het vanaf hier alleen maar heuve­lafwaarts ging. Dat klonk me als muziek in de oren, doch echter meteen wer­den we ver­rast door een ste­vig stuk omhoog waar ik bij­na stil kwam te staan. Het was voor mij een teken om zek­er niet al te vroeg het tem­po voor de laat­ste kilo­me­ters op te voeren. Ik wilde niet voor­ti­jdig op moeten geven.

Uitein­delijk bleek dat gemene col­let­je van de eerste cat­e­gorie een laat­ste oprisp­ing in de race. Hier­na was het inder­daad alleen maar naar bene­den. Iets waar ik pas vanaf kilo­me­ter acht in begon te geloven. Ik haalde diep adem en schroefde gelei­delijk het tem­po op. In het groep­je waar ik de meeste tijd tussen had gelopen wur­mde ik me naar voren. Eens zien of ik die alle­maal wist te ver­slaan. Dat zou een mooie afs­luiter wor­den.

De laat­ste hon­derd meter wer­den toch nog zwaarder dan gedacht. Ik had me verkeken op de resterende afs­tand of toch teveel gegeven. De groep had ik dan wel van me af weten te schud­den, maar er liep nog een man naast me die van geen opgeven wist. Dat ging mijn eer te na. Ik per­ste er nog een aller­laat­ste sprint uit en wist met teen­lengte van hem te win­nen. Hier­na was het uit­lopen, energiedrankje en medaille in ont­vangst nemen en wacht­en tot de offi­ciële net­toti­jd bek­end zou wor­den gemaakt.

52:35 min! Alsnog een nieuw PR. En er had nog een betere tijd in gezeten indi­en ik het par­cours vooraf wel verk­end had. Dat is mijn leer­mo­ment om maar eens met een doo­d­doen­er eerste klas af te sluiten. Nu nog een mooie koers uit­zoeken om deze grote woor­den in daden om te zetten. Miss­chien de Derde Ker­stda­gloop? En dan maar meteen voor de 14 km gaan? Ik ga er even over nadenken.

 

~ ~ ~

6 Comments

Dank je. Ja hoor, pri­ma tijd. Niet al te scherp zodat ik ruimte voor ver­be­ter­ing heb 😉
En de stief­dochter liep tegen haar verwacht­ing in ruim­schoots onder het uur in 56 en nog wat minuten. Die was ook hele­maal in d’r nop­jes.

Geef een reactie