Dichten, Durven en Posten

Kri­jg ik afgelopen zater­dag zomaar een uitdag­ing in mijn schoot gewor­pen (alsof het mee­doen aan de Zeven­heuve­len­nacht al niet vol­doende uitdag­ing was). Of ja, zomaar… Ik wist er een klein beet­je van. Ze had het al min of meer aangekondigd. Nou ja, aangekondigd… We had­den er eigen­lijk al informeel wat over gespro­ken dat het miss­chien wel een leuk idee zou zijn. Ik bedoel, informeel… Uitein­delijk kon­den we het alleen nog niet over de naam eens wor­den. Dus ik dacht. Dat gaat zo’n vaart niet lopen. Tja. Dan moet je net @JuL1ta hebben. Meteen op volle kracht doorstomen en gewoon bin­nen de kort­ste keren een opdracht for­muleren. Naam of geen naam.

Kan ik dan achterbli­jven? Dacht het niet.

Dus, lieve JuLi, hier­bij vol­gt ook voor jou een eerste uitdag­ing. Een makkie. Om erin te komen. Wat ik van je verwacht is namelijk iets wat je na aan het hart staat: dicht­en en knuffe­len. Want ik wil dat je een ode aan het knuffe­len brengt. In dichtvorm naar keuze. Waar­bij de enige restric­tie is dat het woord ‘knuffe­len’ (bleh!) of enig ander equiv­a­lent in een vreemde taal, zoals bijvoor­beeld het uiter­mate braakneigin­gen opwekkende ‘hug’ (braak!) ten streng­ste ver­bo­den is. Je mag er een week­je op broe­den. Dat moet ruim­schoots vol­doende zijn. Mocht je eerder klaar denken te zijn, dan mag je gerust posten. Kri­jg je daar­na weer een nieuwe opdracht. Ten­min­ste, mocht ik tevre­den genoeg zijn over je invulling.

Oh ja, nog een laat­ste opmerk­ing. Over dat knuffe­len. Even voor de zek­er­heid. Dat we het hier wel over het­zelfde hebben. Ja, een ode aan het knuffe­len. Maar dan niet van mensen. Nee, juist niet van mensen. In plaats daar­van voor­w­er­pen. En dergelijke. Logisch toch? Ik weet het, een klein detail. Maar ik wou het wel even gezegd hebben.

Suc­ces en knuffels!

~ ~ ~

6 Comments

Geef een reactie