De stilte van de storm

Geef me de juiste steen en ik gooi gegarandeerd mijn eigen glazen in.

(Wie ben ik nu wanneer ik later besluit dat dit fictie is?)

De liftdeuren sluiten zich geluidloos. Ik haal diep adem terwijl de vrije val naar de begane grond zich inzet. Nog vijf etages te gaan. Allerlei gedachten stuiven op. Nog drie etages te gaan. Langzaam word ik duizelig. Precies op tijd gaan de deuren open. Deze keer stap ik wel uit. In de hal op de begane grond is het verlaten. Dezelfde vrouw als eerder die avond zit nog steeds aan de receptie. Voor de vorm haal ik mijn mobiel uit mijn jaszak en lees wat oude mailtjes. Voor de vorm doe ik alsof er niets aan de hand is. Er is niets aan de hand! Achter me voel ik hoe de liftdeuren zich opnieuw geluidloos sluiten. Een zucht wind strijkt langs mijn hals. Te laat. Ik wens de hotelreceptioniste nog een prettige avond en loop naar buiten.

In de windstille avondlucht steekt onverwacht een storm de kop op en doet alles van binnen omver waaien. Het lijkt alsof ik plots moet overgeven. Bevangen door duizeligheid wankel ik naar de rand van het strakgeschoren gazon waar ik achter wat bosjes door mijn knieën zak. De storm raast als een bezetene door mijn lijf. Verwoest alles waar ik houvast zou kunnen vinden. Niets blijft overeind. Niets blijft heel. Ik heb moeite met ademhalen. Wat overkomt me? Niets! Er overkomt me niets. Er is niets aan de hand. Ga naar huis. Nu. Gewoon naar huis. Er is geen storm. Kijk om je heen. Alles is rustig. Normaal. Net als eerder die avond. Kijk. Zie je die vrouw zitten bij de receptie? Die zat er straks toch ook? Nu dan. Verman je. Zoek je auto op. En ga.

Ik krabbel overeind. Verderop zie ik mijn auto staan. Moeizaam loop ik er naar toe. Is het wel mijn auto? Wat zegt het dat het slot zich opent voor mij? Achter het stuur gezeten kijk ik omhoog. Nog vijf etages te gaan. Hoger. Nog drie etages te gaan. Ik merk hoe ik duizelig word. Het licht is uit. Of zijn de gordijnen dicht? Het begint opnieuw hard te waaien. Maar nu is het een aangenaam gevoel. Ik start de auto en meteen vult de ruimte zich met luide muziek. De vrouw achter de balie is niet langer dezelfde vrouw van zojuist ook al is ze dezelfde vrouw als eerder. Ik ben niet meer dezelfde ik en natuurlijk weer wel. De weg naar huis is nog steeds de weg naar huis. Maar waar is thuis? De storm zal nooit meer gaan liggen.

~ ~ ~

2 Reacties

  1. No Sex without Jazz was wel het laatste nummer wat ik verwachtte. Ik dacht ik stilte of geraas zou horen. Mooie combi. Ik word door jouw verhalen altijd op een bepaald/verkeerd been gezet en dan komt daar die muziek bij die over liefde gaat. Fascinerend, zoals je stuk.

    1. Dank je. In eerste instantie raakte ik geïnspireerd door de titel van het nummer ‘Quiet Storm’, maar het verhaal schreef zichzelf een andere kant op (zoals gewoonlijk). Heel even heb ik nog gedacht om het nummer er dan maar niet bij te plaatsen. Toch gedaan, o.a. vanwege het effect wat jij beschrijft. Bij een blog vind ik dat het kan/mag om een foto/muzieknummer extra dimensie te laten geven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *