De stalkster

Ze bekeek haar naakte lichaam in de spiegel. Niet slecht. Zeker wanneer je in ogenschouw nam waar ze vandaan kwam. Er lag haar nog veel werk te wachten, maar het zwaarste was achter de rug. Op haar bed lag het setje wat ze vanavond zou aantrekken. Nieuw gekocht voor deze gelegenheid. Jammer genoeg niet uitbundig van kleur. Ze mocht geen aandacht trekken. Althans niet door haar kledij. Haar daden zouden tellen vanavond. Een warm gevoel steeg vanuit haar onderbuik omhoog alleen al bij de gedachte hoe ze hem te grazen ging nemen. Het zou niet vanzelf gaan, dat wist ze. Maar ze had zich goed voorbereid.

Gister had deze gedegen voorbereiding opnieuw z’n vruchten afgeworpen. Tijdens haar zoveelste bezoekje aan IT kreeg ze mee hoe hij vertelde aan een van zijn collega’s dat hij vandaag niet de auto zou nemen maar de trein. Ze kon wel bijna janken van geluk toen ze dat hoorde. Nu zou het een stuk makkelijker worden om hem al eerder van een afstand te volgen. Het enige wat ze hoefde te doen was ruimschoots op tijd bij het station te zijn zodat ze dezelfde trein kon nemen. Terwijl de jongen van de IT helpdesk haar omstandig uitleg deed over een zojuist geïnstalleerd programma bleef ze nog eventjes van een afstand luisteren of hij nog meer nuttige info zou prijsgeven. Al gauw begon hij echter over een zoveelste jong grietje waarmee hij bevriend was geraakt. Abrupt pakte ze haar laptop en beende weg richting haar eigen afdeling. Ze hoefde niet te horen hoe bijzonder deze nieuwe partner van hem was en tot welke geweldige prestaties ze in staat was. En hoe hem dat motiveerde en prikkelde om zijn eigen grenzen nog verder te verleggen. De voorspelbaarheid was om van te kotsen.

Op de klok zag ze dat het bijna half zeven was. Tijd om zich aan te kleden en te gaan. Met aandacht werkte ze zichzelf in de soepele dunne stof. Het sloot perfect om haar lichaam. Nogmaals bekeek ze haar spiegelbeeld. Door de strakke kledij leek ze zelfs slanker dan normaal. Jammer dat ze er voorlopig een vormeloze jack en broek overheen zou moeten doen. Ze probeerde zich voor te stellen hoe hij haar straks zou zien. Zou hij haar herkennen in haar nauwsluitende pakje wat niets verhulde van haar weelderige curves? Het zou hoe dan ook te laat zijn voor hem. Hij had z’n kans gehad maar die achteloos aan zich voorbij laten gaan. De sukkel.

Vanuit haar auto zag ze hem lopen. Vanzelfsprekend met een jong ding aan zijn zijde. Wat was het toch dat hem zo aantrekkelijk maakte? Natuurlijk, zij had zich ook aangetrokken gevoeld tot hem. Maar dat was anders. Zij was van zijn leeftijd. Ze waren collega’s. Hadden veel gemeenschappelijk. Terwijl die meiden… Ach, laat ook maar. Het was voorbij. Alles wat ze ooit voor hem gevoeld had was verdwenen. Door zijn botte hufterigheid. Slechts één gevoel was er voor in de plaats gekomen. Een alles verzengende wraak. Nooit zou ze rusten voordat ze hem de ultieme vernedering had toegebracht. Hij moest boeten. Publiekelijk. Maanden was ze ermee bezig geweest. Nauwkeurig zijn doen en laten in kaart gebracht. Zodat ze precies wist waar zijn zwakke plek zat. Omdat ze wist dat ze maar één kans had om trefzeker toe te slaan. En vanavond was het zover.

In de trein neemt ze plaats in dezelfde coupé. Ze heeft een capuchon over haar hoofd getrokken. Het is druk en daarom kan ze niet goed horen waar hij het met haar over heeft. Schijnbaar kennen ze elkaar goed want ze gaan erg familiar met elkaar om. Geërgerd wendt ze haar blik af en kijkt naar buiten. Maar door de invallende duisternis spiegelt het glas en ziet ze hen nog steeds zitten. Dan maar de ogen sluiten om nog eens het plan voor vanavond door te nemen. Er kan natuurlijk van alles fout gaan ondanks dat ze aan zoveel mogelijk gedacht heeft. Het lukt haar echter niet zich te concentreren. Zijn ingenomen lachje dat af en toe opklinkt leidt teveel af. In plaats van naar het plan gaan haar gedachten terug naar de tijd dat ze samen nog wat hadden. Dat zij het was die vaak een en soms twee keer per week met hem meeging. Totdat hij plots, zomaar vanuit het niets, vertelde dat hij met een ander ging. Kapot was er van. Ze had hem een keer gevolgd en natuurlijk was zijn nieuwe partner jonger en energieker. Ze wist het en toch kwam de klap nog harder aan. Desondanks was ze hen daarna juist nog vaker gaan volgen. Altijd van een veilige afstand. Bij haar weten hadden ze haar nooit opgemerkt. Ze had er veel van geleerd.

Het is ontzettend druk in de stad. Al haar concentratie heeft ze nodig om hem niet uit het oog te verliezen maar tevens er voor te zorgen dat ze zelf niet gezien wordt. Gelukkig heeft hij zo’n modieus felgekleurd jackje aan. Iets waarvan hij denkt dat het hem wel staat. Smaak voor kleding heeft hij nooit gehad, dat zag ze op kantoor wel waar hij soms ook kon verschijnen in een blouse die pas op z’n vroegst over een aantal jaren weer in de mode zou raken vanwege het vermeende retrokarakter. Zelf heeft ze haar nu overbodig geworden overkleding in een kluisje achtergelaten bij het verlaten van het station. Opletten nu. Ze mag hem niet uit het oog verliezen. Zou ze het aandurven om hem wat dichter te naderen? In het gedrang moet dat kunnen. Hij heeft trouwens ook geen oog voor alles om hem heen. Alleen maar voor de jonge vrouw die bij hem is. Dan geeft hij haar toch nog onverwachts een omhelzing en een kus om daarna van haar weg te lopen. Ze neemt de gok door zelf ook de jonge vrouw te passeren.

Na een tijdje wordt het minder druk op straat. Ze moet weer beter oppassen dat hij haar niet ziet en laat de afstand tussen hen wat groter worden. Zijn haast lichtgevende jas is goed te zien. Vormt een baken in de donkere avond. Zo lopen ze los van elkaar maar tegelijk als door een ontzichtbaar koord verbonden verder. De man voorop. Zich niet bewust van de vrouw die hem als een schim volgt door de spaarzaam verlichte straten. Zij loopt haast als in trance. Eigent zich onbewust dezelfde tred toe als de man die voor haar een obsessie is geworden. Gaat hij langzamer, gaat zij langzamer. Versnelt hij, versnelt zij. Hoe lang zal dit duren voordat het tot een ontknoping komt? Ze kijkt op haar horloge. Het is tijd voor actie.

Geleidelijk aan verhoogt ze haar tempo. Nog steeds zorgt ze ervoor dat de man voor haar niets in de gaten heeft. Wanneer ze tot op een meter achter hem is genaderd zorgt ze weer dat ze gelijke pas met hem loopt. Van zo nabij kan ze zijn ademhaling horen. Hij stoot dampende wolkjes uit die in de koude lucht goed zichtbaar zijn. Twijfel bekruipt haar plotseling. Doet ze hier wel verstandig aan? Is het dit allemaal wel waard? Net zo snel als het kwam is het echter weer verdwenen. Er is geen reden voor twijfel. Er is geen goed of fout. Het is iets wat ze gewoon moet doen. Voor haarzelf. En voor hem. Om duidelijk te maken dat hij haar nooit had moeten laten gaan. Dat zij goed genoeg was. Wat!? Beter! Zij is beter. Beter dan ze was. En beter dan hem.

Met die gedachte versnelt ze in de laatste meters van de wedstrijd en weet hem juist voor de finish in te halen. Zijn achilleshiel. Die laatste meters. Dat had ze tot het cruciale element in haar plan gemaakt en het was haar gelukt! Ze weet waar de camera’s hangen die van iedere deelnemer een foto maken. Het zal voor iedereen goed te zien zijn dat zij hem heeft weten te verslaan op de 10 km welke hij tot zijn favoriete afstand rekent en waar hij op kantoor altijd loopt over op te scheppen na het verbreken van weer een PR. Maandagochtend zal zij als webredacteur van het personeelsblad er voor zorgen dat de foto prominent op de voorpagina verschijnt om hem bij het hele bedrijf voor schut te zetten. Vooralsnog heeft zij dit weekend haar eigen voorpret en weet hij niet wat hem boven het hoofd hangt. Menigeen zal zijn brallerige blogpost over het alweer verbeteren van een PR met andere ogen teruglezen nu duidelijk wordt dat hij niet de gehele waarheid heeft beschreven. Had hij haar maar niet moeten verruilen als trainingsmaatje voor een sneller exemplaar. Dat zal hem leren.

stalking1

~ ~ ~

Deze blogpost is geschreven in het kader van Schrijven, Durven en Posten: een schrijfuitdaging door @JuL1ta. De opdracht was als volgt:

Vandaar Peter, dat ik jou uitdaag een verhaal, maakt niet uit hoe lang of kort, te schrijven vanuit het perspectief van een stalker. Geef jouw lezers eens een kijkje in wat een stalker drijft. Wat voor persoon last heeft van een stalker, een geliefde of politicus, maakt niet uit. Wel moet de stalker zelf een vrouw zijn.

~ ~ ~

4 gedachten over “De stalkster

  1. Wauw Peter! Ik dacht bij het schrijven van de uitdaging; dit kan Peter wel, maar dat het ZO goed zou lukken had ik niet durven hopen eigenlijk. Wat een verhaal. Ik las het en dacht tijdens de eerste driekwart: het moet niet gaan over een stomme verliefdheid. Daar gaat het uiteindelijk ook helemaal niet om! Dat het om een hardloopwedstrijd zou gaan zag ik totáál niet aankomen. Jullie zijn vreemde wezens; fanatieke sporters.
    Heel leuk geschreven met een mooie spanningsboog. Wat zal die man balen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *