Collegialiteit

Vanmiddag om vijf uur dacht ik nog steeds ‘Ik zeg niets’. Maar al had ik iets gezegd, het zou nog maar door weinigen opgepikt worden. De meeste van mijn collega’s waren al naar huis of hadden allerlei redenen om vandaag niet op kantoor te zijn. Dus bleef ik grotendeels in mijn eentje over in het volle besef dat er verder niets was geregeld voor onze manager die dit weekend 50 jaar zou worden. Zeker, de afgelopen weken had er zo af en toe iemand geroepen dat we niet moesten vergeten om [vul hier een goed idee in voor wat je allemaal kunt organiseren wanneer je manager 50 jaar wordt] en dan gaf steevast iemand anders de reactie dat dat een heeeel goed idee was. Iemand nog koffie? Ging daar de telefoon? Shit! Ik moet nu echt naar een meeting waarvoor ik al vijf minuten te laat ben!

Tenslotte was er nog tijd genoeg om een en ander te regelen.

Zelf deed ik actief mee aan het ontlopen van elke verantwoordelijkheid. Voor mijn gevoel had ik al vaak genoeg de stap naar voren gezet wanneer er vrijwilligers gezocht werden voor activiteiten binnen de afdeling waarvoor wat extra uren buiten de reguliere kantoortijden nodig waren. Deze keer had ik er geen zin in.

De rest blijkbaar ook niet.

Daar zat ik dan. Ik moest denken aan een door mij zeer gewaardeerde collega die deze week zijn zoveelste promotie te verwerken kreeg terwijl hij nog maar een aantal jaren geleden gezien werd als iemand die door zijn grote mond het niet ver zou schoppen. Samen zaten wij in die tijd vaak nog laat allerlei productieproblemen op te lossen waarbij hij steevast vloekend en tierend zowat de hele organisatie de schuld gaf van wat wij nu weer konden rechttrekken omdat je tenslotte niet de klant de dupe kon laten worden van gebrek aan kennis, kunde en betrokkenheid bij iedereen behalve bij onszelf. De wereld was simpel en overzichtelijk.

Zo ook deze avond.

Onder het genot van een zoveelste kop koffie ga ik aan de slag om te redden wat te redden valt. Tenslotte rest mij nog een geheel weekend. Tijd genoeg.

~ ~ ~

4 gedachten over “Collegialiteit

  1. Goede zet Peter, fijn dat je zo’n collega bent.

    (Wat doe je? Laat je merken dat het van jou alleen komt, of doe je alsof het van de hele afdeling is? Dat laatste is pas echt groots, bovendien maakt dat veel meer indruk op collega’s dan wanneer je alleen voor jezelf iets doet. Met iets namens de hele afdeling bouw je ook bij anderen collegialiteit op. Of niet, maar dan weet je in het vervolg precies wat je aan die mensen hebt. )

    1. Nee hoor, ik laat zeker de persoon in kwestie niets merken.

      Maandagochtend versier ik ingang gebouw en zijn kantoor met wie er dan aanwezig is. Vervolgens leg ik alle cadeau’s netjes op de daarvoor bestemde plaats. Ga eventueel een korte toespraak houden wanneer onze directeur eventueel verhinderd is.
      En daarna stuur ik een mailtje rond aan de rest van mijn collega’s dat ze hun geldelijke bijdrage voor de cadeau’s bij mij kunnen achterlaten. Daar laat ik het dan verder bij. Of ze moeten er zelf nog over beginnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *