Collegialiteit

Van­mid­dag om vijf uur dacht ik nog steeds ‘Ik zeg niets’. Maar al had ik iets gezegd, het zou nog maar door weini­gen opgepikt wor­den. De meeste van mijn collega’s waren al naar huis of had­den aller­lei rede­nen om van­daag niet op kan­toor te zijn. Dus bleef ik gro­ten­deels in mijn een­t­je over in het volle besef dat er verder niets was geregeld voor onze man­ag­er die dit week­end 50 jaar zou wor­den. Zek­er, de afgelopen weken had er zo af en toe iemand geroepen dat we niet moesten ver­geten om [vul hier een goed idee in voor wat je alle­maal kunt organ­is­eren wan­neer je man­ag­er 50 jaar wordt] en dan gaf steev­ast iemand anders de reac­tie dat dat een heeeel goed idee was. Iemand nog koffie? Ging daar de tele­foon? Shit! Ik moet nu echt naar een meet­ing waar­voor ik al vijf minuten te laat ben!

Tenslotte was er nog tijd genoeg om een en ander te rege­len.

Zelf deed ik actief mee aan het ont­lopen van elke ver­ant­wo­ordelijkheid. Voor mijn gevoel had ik al vaak genoeg de stap naar voren gezet wan­neer er vri­jwilligers gezocht wer­den voor activiteit­en bin­nen de afdel­ing waar­voor wat extra uren buiten de reg­uliere kan­toor­ti­j­den nodig waren. Deze keer had ik er geen zin in.

De rest blijk­baar ook niet.

Daar zat ik dan. Ik moest denken aan een door mij zeer gewaardeerde col­le­ga die deze week zijn zoveel­ste pro­motie te ver­w­erken kreeg ter­wi­jl hij nog maar een aan­tal jaren gele­den gezien werd als iemand die door zijn grote mond het niet ver zou schop­pen. Samen zat­en wij in die tijd vaak nog laat aller­lei pro­duc­tieprob­le­men op te lossen waar­bij hij steev­ast vloek­end en tierend zowat de hele organ­isatie de schuld gaf van wat wij nu weer kon­den recht­trekken omdat je tenslotte niet de klant de dupe kon lat­en wor­den van gebrek aan ken­nis, kunde en betrokken­heid bij iedereen behalve bij onszelf. De wereld was sim­pel en overzichtelijk.

Zo ook deze avond.

Onder het genot van een zoveel­ste kop koffie ga ik aan de slag om te red­den wat te red­den valt. Tenslotte rest mij nog een geheel week­end. Tijd genoeg.

~ ~ ~

4 Comments

Goede zet Peter, fijn dat je zo’n col­le­ga bent.

(Wat doe je? Laat je merken dat het van jou alleen komt, of doe je alsof het van de hele afdel­ing is? Dat laat­ste is pas echt groots, boven­di­en maakt dat veel meer indruk op collega’s dan wan­neer je alleen voor jezelf iets doet. Met iets namens de hele afdel­ing bouw je ook bij anderen col­le­gialiteit op. Of niet, maar dan weet je in het ver­volg pre­cies wat je aan die mensen hebt. )

Nee hoor, ik laat zek­er de per­soon in kwest­ie niets merken.

Maandagocht­end ver­si­er ik ingang gebouw en zijn kan­toor met wie er dan aan­wezig is. Ver­vol­gens leg ik alle cadeau’s net­jes op de daar­voor bestemde plaats. Ga eventueel een korte toe­spraak houden wan­neer onze directeur eventueel ver­hin­derd is.
En daar­na stu­ur ik een mailt­je rond aan de rest van mijn collega’s dat ze hun geldelijke bij­drage voor de cadeau’s bij mij kun­nen achter­lat­en. Daar laat ik het dan verder bij. Of ze moeten er zelf nog over begin­nen.

Geef een reactie