Meet me in Montauk

Sinds ik een abon­nement op Net­flix heb genomen ben ik al verder ger­aakt met Lost dan me voor­di­en was gelukt met de dvd-box­en die we in huis hebben. Seizoen 3 is bij­na uit­gekeken. Nu de ker­st­vakantie half is begonnen (tussendoor nog wat testen en op som­mige dagen bereik­baarhei­ds­di­enst) ga ik proberen om ook seizoen 4 te kijken, want het bevalt me nog steeds. Ook kan ik het nog steeds vol­gen. Niet geheel onbe­lan­grijk gezien de vele klacht­en die ik daarover gelezen had.

Maar gis­ter­avond had ik zin in een film. Dat was ook al weer een lange tijd gele­den. Ten­min­ste zo voelde het. En ook dan is een abon­nement op Net­flix erg hand­ig (nee, ik heb geen belang in het bedri­jf) want hoewel ze vol­gens velen niet echt actuele con­tent bieden, is dat voor mij totaal geen prob­leem. Zo vaak kijk ik niet. Boven­di­en verwacht ik dat ze de min­der goede films niet in het assor­ti­ment hebben opgenomen. Dus zouden het alle­maal kwaliteits­films kun­nen zijn.

Op basis van wat vra­gen die ik bij het aan­mak­en van mijn profiel had moeten beant­wo­or­den gecom­bi­neerd met mijn kijkge­drag tot nu toe (Lost seizoen 1, Lost seizoen 2, Lost seizoen 3) wist Net­flix mij een lijst­je films voor te schote­len die ik wel­haast zek­er zou kun­nen waarderen. Lui als ik ben koos ik voor de eerste de beste titel: Eter­nal sun­shine of the spot­less mind. Het klonk bek­end. Was het een boekver­film­ing? Had ik er ooit al eens iets over gelezen? Heel even aarzelde ik nog. Jim Car­rey in de hoof­drol? Eigen­lijk had ik geen zin in zijn gekke bekken­trekker­ij. Maar ik gaf ‘m (eerlijk gezegd van­wege Kate Winslet die ik ook zag staan) een kans en druk­te op play.

Nietsver­moe­dend begon ik te kijken. And it hit me right between the eyes. Zo hard dat op een gegeven moment zelfs de tra­nen loskwa­men. Niets iets wat me vaak overkomt. Zek­er niet iets wat ik makke­lijk pub­lieke­lijk beken. Maar ach, wie leest nu dit blog? So, who cares! Ja, ik was ger­aakt. Door deze ontzettend mooi gemaak­te, goed gespeelde, knap in elka­ar gezette, de juiste emoties bespe­lende film. De wan­hopige pogin­gen van de (ex?) (toekom­stige?) gelief­den om te voorkomen wat ze zelf in werk­ing had­den gezet (het lat­en wis­sen van elke herin­ner­ing aan de ander) vor­men een meeslepende plotli­jn. Vooral het gegeven dat Joel moet proberen om zijn herin­ner­in­gen aan Clemen­tine ‘te ver­stop­pen’ in andere herin­ner­in­gen waar men haar niet zou zoeken en waar­door ze dus niet voor Joel zou verd­wi­j­nen vond ik in meerdere opzicht­en fascinerend. Het laat me nog steeds niet los. Deze film ga ik zeer zek­er nog vak­er opnieuw zien. Er zit zoveel in wat ik nog eens op mijn gemak op me wil lat­en inwerken.

Van­mor­gen kon ik het niet nalat­en wat info over de film op te zoeken. Wat ik mooi vond is het ver­haal achter de titel. Deze komt uit een gedicht van Alexan­der Pope over de tragis­che liefdes­geschiede­nis tussen Abélard (Petrus Abae­lar­dus) en Héloïse. Wan­neer Héloïse te horen kri­jgt dat zij haar geliefde nooit meer zal mogen zien gaat zij ver­lan­gen dat vergee­tachtigheid haar lot zou zijn zodat geen enkele herin­ner­ing aan Petrus haar meer kon kwellen:

How hap­py is the blame­less vestal’s lot!
The world for­get­ting, by the world for­got.
Eter­nal sun­shine of the spot­less mind!
Each pray’r accept­ed, and each wish resign’d;

De scène waarin Clemen­tine (in de herin­ner­ing van Joel) een bepaalde sit­u­atie anders zou willen over­doen en ver­vol­gens Joel influis­tert waar hij haar kan vin­den (waar­door voor de kijk­er de eerste scènes in een ander licht komen te staan) is van een ontroerende schoonheid. Zo ervo­er ik het ten­min­ste. Zon­der te weten waarom. Ik zal er de film zoals gezegd vak­er voor moeten gaan zien om daarachter te komen. Waar­bij ook nog kan wor­den aangetek­end dat het een genot is om Jim Car­rey en Kate Winslet te zien acteren. Dat is me 100% meer meegevallen dan ik vooraf had verwacht. Ook mooi.

~ ~ ~

6 Comments

Hoe­zo… wie zou dat hier nu komen lezen? Tiens, ik natu­urlijk ook al laat ik niet alti­jd een reac­tie achter. De ver­noemde film… ah een par­elt­je vind ik zelf, je bent dus heus niet de enige die erdoor werd ger­aakt 🙂

Ik maak­te een grap­je. Natu­urlijk weet ik dat er vol­doende lez­ers voor­bij komen die mijn blog­posts lezen (en waar­voor dank alle­maal!). En rea­geren is nooit ver­plicht.
Onder­tussen heb ik al van meerdere kan­ten geho­ord dat men deze film weet te waarderen. Het is inmid­dels al een klassiek­er gewor­den, zo heb ik begrepen. En meer dan terecht.

Heel erg de moeite waard, Elja. Ik ben nogal een bin­nen­vet­ter in het dagelijks lev­en en loop niet snel met mijn emoties te koop. Maar hier werd onverwacht een snaar (traan­buis?) ger­aakt. Dat the­ma om de herin­ner­in­gen aan een ver­loren liefde te wis­sen fasci­neert me.
Laat me tzt maar eens weten hoe jij de film ervaren hebt. En geni­et onder­tussen van je welver­di­ende rust op de Veluwe!

Geef een reactie