Meet me in Montauk

Sinds ik een abonnement op Netflix heb genomen ben ik al verder geraakt met Lost dan me voordien was gelukt met de dvd-boxen die we in huis hebben. Seizoen 3 is bijna uitgekeken. Nu de kerstvakantie half is begonnen (tussendoor nog wat testen en op sommige dagen bereikbaarheidsdienst) ga ik proberen om ook seizoen 4 te kijken, want het bevalt me nog steeds. Ook kan ik het nog steeds volgen. Niet geheel onbelangrijk gezien de vele klachten die ik daarover gelezen had.

Maar gisteravond had ik zin in een film. Dat was ook al weer een lange tijd geleden. Tenminste zo voelde het. En ook dan is een abonnement op Netflix erg handig (nee, ik heb geen belang in het bedrijf) want hoewel ze volgens velen niet echt actuele content bieden, is dat voor mij totaal geen probleem. Zo vaak kijk ik niet. Bovendien verwacht ik dat ze de minder goede films niet in het assortiment hebben opgenomen. Dus zouden het allemaal kwaliteitsfilms kunnen zijn.

Op basis van wat vragen die ik bij het aanmaken van mijn profiel had moeten beantwoorden gecombineerd met mijn kijkgedrag tot nu toe (Lost seizoen 1, Lost seizoen 2, Lost seizoen 3) wist Netflix mij een lijstje films voor te schotelen die ik welhaast zeker zou kunnen waarderen. Lui als ik ben koos ik voor de eerste de beste titel: Eternal sunshine of the spotless mind. Het klonk bekend. Was het een boekverfilming? Had ik er ooit al eens iets over gelezen? Heel even aarzelde ik nog. Jim Carrey in de hoofdrol? Eigenlijk had ik geen zin in zijn gekke bekkentrekkerij. Maar ik gaf ‘m (eerlijk gezegd vanwege Kate Winslet die ik ook zag staan) een kans en drukte op play.

Nietsvermoedend begon ik te kijken. And it hit me right between the eyes. Zo hard dat op een gegeven moment zelfs de tranen loskwamen. Niets iets wat me vaak overkomt. Zeker niet iets wat ik makkelijk publiekelijk beken. Maar ach, wie leest nu dit blog? So, who cares! Ja, ik was geraakt. Door deze ontzettend mooi gemaakte, goed gespeelde, knap in elkaar gezette, de juiste emoties bespelende film. De wanhopige pogingen van de (ex?) (toekomstige?) geliefden om te voorkomen wat ze zelf in werking hadden gezet (het laten wissen van elke herinnering aan de ander) vormen een meeslepende plotlijn. Vooral het gegeven dat Joel moet proberen om zijn herinneringen aan Clementine ‘te verstoppen’ in andere herinneringen waar men haar niet zou zoeken en waardoor ze dus niet voor Joel zou verdwijnen vond ik in meerdere opzichten fascinerend. Het laat me nog steeds niet los. Deze film ga ik zeer zeker nog vaker opnieuw zien. Er zit zoveel in wat ik nog eens op mijn gemak op me wil laten inwerken.

Vanmorgen kon ik het niet nalaten wat info over de film op te zoeken. Wat ik mooi vond is het verhaal achter de titel. Deze komt uit een gedicht van Alexander Pope over de tragische liefdesgeschiedenis tussen Abélard (Petrus Abaelardus) en Héloïse. Wanneer Héloïse te horen krijgt dat zij haar geliefde nooit meer zal mogen zien gaat zij verlangen dat vergeetachtigheid haar lot zou zijn zodat geen enkele herinnering aan Petrus haar meer kon kwellen:

How happy is the blameless vestal’s lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray’r accepted, and each wish resign’d;

De scène waarin Clementine (in de herinnering van Joel) een bepaalde situatie anders zou willen overdoen en vervolgens Joel influistert waar hij haar kan vinden (waardoor voor de kijker de eerste scènes in een ander licht komen te staan) is van een ontroerende schoonheid. Zo ervoer ik het tenminste. Zonder te weten waarom. Ik zal er de film zoals gezegd vaker voor moeten gaan zien om daarachter te komen. Waarbij ook nog kan worden aangetekend dat het een genot is om Jim Carrey en Kate Winslet te zien acteren. Dat is me 100% meer meegevallen dan ik vooraf had verwacht. Ook mooi.

~ ~ ~

6 gedachten over “Meet me in Montauk

  1. Hoezo… wie zou dat hier nu komen lezen? Tiens, ik natuurlijk ook al laat ik niet altijd een reactie achter. De vernoemde film… ah een pareltje vind ik zelf, je bent dus heus niet de enige die erdoor werd geraakt 🙂

    1. Ik maakte een grapje. Natuurlijk weet ik dat er voldoende lezers voorbij komen die mijn blogposts lezen (en waarvoor dank allemaal!). En reageren is nooit verplicht.
      Ondertussen heb ik al van meerdere kanten gehoord dat men deze film weet te waarderen. Het is inmiddels al een klassieker geworden, zo heb ik begrepen. En meer dan terecht.

    1. Heel erg de moeite waard, Elja. Ik ben nogal een binnenvetter in het dagelijks leven en loop niet snel met mijn emoties te koop. Maar hier werd onverwacht een snaar (traanbuis?) geraakt. Dat thema om de herinneringen aan een verloren liefde te wissen fascineert me.
      Laat me tzt maar eens weten hoe jij de film ervaren hebt. En geniet ondertussen van je welverdiende rust op de Veluwe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *