Waar was ik gebleven?

Het voelt vreemd. Elke week lang heb ik op de zondagocht­end een boekgere­la­teerde vraag gesteld. Zomaar, vanu­it het niets (of beter, naar aan­lei­d­ing van het 30songs ini­ti­atief wat ik voor­bij zag komen) kreeg ik de behoefte om dit te gaan doen. En zon­der dat het me echt moeite heeft gekost, is het alweer voor­bij. Een jaar met 50 vra­gen. En veel veel reac­ties. Gelukkig lijkt het er op dat het stok­je overgenomen wordt. Komende zondag zal ik daar meer over schri­jven. Daar­na is het over. Wat nu al vreemd aan­voelt. Ter­wi­jl ik door de weeks eigen­lijk hele­maal niet zo met #50books bezig was.

Maar er is een goede reme­die voorhan­den om met deze afkick­ver­schi­jnse­len om te gaan. Tenslotte moet ik nog op de meeste van mijn eigen gestelde vra­gen antwo­ord gaan geven. Ik ben pas bij vraag 6, dus ik kan nog een hele tijd vooruit. Eerst ga ik echter de vra­gen beant­wo­or­den die ik gekre­gen heb als reac­tie op mijn 50ste vraag:

Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stok­je van #50books overne­men?

Van­daag begin ik met de vraag die Niek op haar blog heeft geplaatst:

Wat gebruik jij om te onthouden waar je in een boek gebleven bent?

Meestal weet ik wel waar ik gebleven ben. Zon­der daar­voor een leeslint, boek­leg­ger of iets dergelijks te gebruiken. Toch bouw je onge­merkt in de loop der tij­den een verza­mel­ing van deze hulp­mid­de­len op omdat je ze oftewel vaak kri­jgt toegestopt bij de aankoop van een boek of je wordt er bijvoor­beeld mee ver­rast op je ver­jaardag. En dan ga je ze van liev­er­lee ook maar gebruiken. Zo werkt dat bij mij ten­min­ste. Het gevolg is dat in mijn boekenkast ontel­baar veel boeken staan waar je zo’n boeken­leg­ger uit ziet steken. Ik heb namelijk nog steeds de neig­ing om in boeken te begin­nen zon­der deze meteen uit te lezen.

De meeste van mijn boeken­leg­gers zijn aldus in func­tie. Slechts een klein stapelt­je ligt onge­bruikt te wacht­en tot­dat ze ook aan de beurt komen om ingek­lemd te wor­den tussen de bladz­i­jdes waar ik een vol­gende keer weer meteen verder kan gaan met lezen.

Dat wil niet zeggen dat ik het principe van het ezel­soren vouwen niet zou hanteren. Ik ben daar niet huiv­erig voor. Ook streep­jes zetten bij waar ik gebleven ben is me niet vreemd. Door de jaren heen ben ik een boek steeds meer gaan zien als een gebruik­sar­tikel. Een infor­matiedrager. Alleen bij redelijk luxe uit­gevo­erde boeken zal ik er niet zo gauw toe over­gaan. Maar ook daar voel ik de drem­pel lager wor­den. Ik heb niet het idee dat ik iets kapot maak. Eerder dat ik laat zien dat ik het boek serieus neem. Ermee bezig ben. Ook het vouwen van ezel­soren en mak­en van aan­tekenin­gen kan met respect gedaan wor­den.

~ ~ ~

Mijn eerste bij­drage voor #50books vraag 50.

~ ~ ~

2 Comments

Jeet­je! Wat een mooie heb jij! Natu­urlijk die met­al­en P maar de kar­ton­nen boeken­leg­gers die je laat zien zijn ook niet mis. Ik zie dat het voor mij de hoog­ste tijd is dat ik mijn boeken bij meer ver­schil­lende winkels koop. 🙂

Geef een reactie