Waar was ik gebleven?

Het voelt vreemd. Elke week lang heb ik op de zon­dag­och­tend een boek­ge­re­la­teer­de vraag gesteld. Zomaar, van­uit het niets (of beter, naar aan­lei­ding van het 30songs ini­ti­a­tief wat ik voor­bij zag komen) kreeg ik de behoef­te om dit te gaan doen. En zon­der dat het me echt moei­te heeft gekost, is het alweer voor­bij. Een jaar met 50 vra­gen. En veel veel reac­ties. Geluk­kig lijkt het er op dat het stok­je over­ge­no­men wordt. Komen­de zon­dag zal ik daar meer over schrij­ven. Daar­na is het over. Wat nu al vreemd aan­voelt. Ter­wijl ik door de weeks eigen­lijk hele­maal niet zo met #50books bezig was.

Maar er is een goe­de reme­die voor­han­den om met deze afkick­ver­schijn­se­len om te gaan. Ten­slot­te moet ik nog op de mees­te van mijn eigen gestel­de vra­gen ant­woord gaan geven. Ik ben pas bij vraag 6, dus ik kan nog een hele tijd voor­uit. Eerst ga ik ech­ter de vra­gen beant­woor­den die ik gekre­gen heb als reac­tie op mijn 50ste vraag:

Wel­ke vraag zou je zelf als eer­ste stel­len mocht je het stok­je van #50books over­ne­men?

Van­daag begin ik met de vraag die Niek op haar blog heeft geplaatst:

Wat gebruik jij om te ont­hou­den waar je in een boek geble­ven bent?

Meest­al weet ik wel waar ik geble­ven ben. Zon­der daar­voor een lees­lint, boek­leg­ger of iets der­ge­lijks te gebrui­ken. Toch bouw je onge­merkt in de loop der tij­den een ver­za­me­ling van deze hulp­mid­de­len op omdat je ze ofte­wel vaak krijgt toe­ge­stopt bij de aan­koop van een boek of je wordt er bij­voor­beeld mee ver­rast op je ver­jaar­dag. En dan ga je ze van lie­ver­lee ook maar gebrui­ken. Zo werkt dat bij mij ten­min­ste. Het gevolg is dat in mijn boe­ken­kast ontel­baar veel boe­ken staan waar je zo’n boe­ken­leg­ger uit ziet ste­ken. Ik heb name­lijk nog steeds de nei­ging om in boe­ken te begin­nen zon­der deze met­een uit te lezen.

De mees­te van mijn boe­ken­leg­gers zijn aldus in func­tie. Slechts een klein sta­pel­tje ligt onge­bruikt te wach­ten tot­dat ze ook aan de beurt komen om inge­klemd te wor­den tus­sen de blad­zij­des waar ik een vol­gen­de keer weer met­een ver­der kan gaan met lezen.

Dat wil niet zeg­gen dat ik het prin­ci­pe van het ezels­oren vou­wen niet zou han­te­ren. Ik ben daar niet hui­ve­rig voor. Ook streep­jes zet­ten bij waar ik geble­ven ben is me niet vreemd. Door de jaren heen ben ik een boek steeds meer gaan zien als een gebruiks­ar­ti­kel. Een infor­ma­tie­dra­ger. Alleen bij rede­lijk luxe uit­ge­voer­de boe­ken zal ik er niet zo gauw toe over­gaan. Maar ook daar voel ik de drem­pel lager wor­den. Ik heb niet het idee dat ik iets kapot maak. Eer­der dat ik laat zien dat ik het boek seri­eus neem. Ermee bezig ben. Ook het vou­wen van ezels­oren en maken van aan­te­ke­nin­gen kan met res­pect gedaan wor­den.

~ ~ ~

Mijn eer­ste bij­dra­ge voor #50books vraag 50.

~ ~ ~

Uit­da­ging
Jouw moment

2 reacties op “Waar was ik gebleven?”

  1. Jee­tje! Wat een mooie heb jij! Natuur­lijk die meta­len P maar de kar­ton­nen boe­ken­leg­gers die je laat zien zijn ook niet mis. Ik zie dat het voor mij de hoog­ste tijd is dat ik mijn boe­ken bij meer ver­schil­len­de win­kels koop. 🙂

    1. Ik stond zojuist nog eens te kij­ken en ik ver­baas me erover hoe­veel ik er wel niet heb. En dan heb ik ze ook nog vaak niet aan­ge­no­men, weg­ge­ge­ven of ben ze kwijt­ge­raakt.

Reacties zijn gesloten.