Alcino de herenkapper

Deze blog­post is deel 7 van 43 in de serie Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur

In het mid­den van ‘Jouw gezicht zal het laat­ste zijn’ bevin­dt zich ‘Alci­no de herenkap­per’. Niet in het mid­den op basis van het aan­tal hoofd­stukken dat al geweest is en het wat nog zal vol­gen. Ook is deel IV niet de helft van VII. Nee, Alci­no de herenkap­per knipt Duarte, zoon van van Anto­nio die weer de zoon is van Augus­to (beter, doutor Augus­to Mendes) ergens onder­weg van bladz­i­jde 90 naar 91 en dat is wat mij betre­ft zo goed als in het mid­den van een ver­haal dat in totaal 183 bladz­i­jdes telt (waar­bij ik gemak­shalve vergeet dat het op bladz­i­jde 7 begint hoewel ik daar meteen tegenin zou kun­nen bren­gen dat heel miss­chien Alci­no de herenkap­per al op bladz­i­jde 87 zou hebben kun­nen begin­nen met knip­pen ware het niet dat de schri­jver João Ricar­do Pedro nogal eens de neig­ing heeft om uit te wij­den of slechts aarze­lend to the point te komen waar ik zelf als lez­er geen enkel prob­leem mee heb maar dat moge duidelijk zijn).

Ik heb helaas de afgelopen dagen weinig tijd gehad om dit boek goed tot me te nemen. En dat vind ik jam­mer want elk deel, elk hoofd­stuk, elke alin­ea, elke zin nodigde uit tot her­lezen. Waar­bij elke zin uitn­odigde om de alin­ea opnieuw te lezen waarin die zin de juiste plek had gekre­gen. Daar­na het hele hoofd­stuk. De rest van het deel. Om uitein­delijk het gehele boek overnieuw te lezen en te geni­eten van het schit­terende spel met woor­den. Het dan eens exper­i­mentele karak­ter dan weer hoog lit­eraire gehalte van de tekst. Wat telkens weet te boeien nadat je je hebt overgegeven aan deze arti­est die er een sport van maakt om con­tinu te willen ver­rassen.

Maar ook uitn­odi­gend om op zoek te gaan naar de samen­hang. De ver­bor­gen lijn­t­jes die ont­dekt willen wor­den. De sub­tiele licht ver­schuiv­ende her­halin­gen (check die twee man­nen op het schilder­ij) die van­wege het veran­derende per­spec­tief gelei­delijk aan meer en meer onthullen over de ver­schil­lende per­son­ages. Uiter­ste alertheid is aldus gebo­den om de vele lagen te ont­waren. Inter­tex­tu­aliteit te herken­nen. Leesvo­er voor lit­eraire liefheb­bers.

Doch ik moest te vaak die uitn­odig­ing afs­laan van­wege andere ver­plichtin­gen. Waar­door ik het gevoel had een en ander te mis­sen. In het bij­zon­der bij Alci­no de herenkap­per. Toen ik van­daag ein­delijk de gele­gen­heid had om het boek nog eens op m’n gemak door te bladeren nadat ik het ruim twee weken gele­den voor het laatst had dicht­ges­la­gen vroeg ik me af wat de rol van Alci­no de herenkap­per was. Alle hoofd­stukken in het boek kun­nen bij­na als afzon­der­lijke ver­halen gelezen wor­den, aldus een wer­vende tekst ergens op de bin­nenkant van de achter­flap. Dat geldt ook voor Alci­no de herenkap­per. Maar alle hoofd­stukken vor­men ook onderdeel van dit mys­terieuze ver­haal zon­der dat het com­pleet lijkt. Er bli­jven veel vra­gen onbeant­wo­ord. Wat ik geen enkel prob­leem vind.

Ik zit alleen met de rol van Alci­no de herenkap­per. Hij voegt niets toe aan het ver­haal (niet plau­si­bel gezien de manier waarop Pedro alles aan elka­ar knoopt). Of het moet zijn dat hij wel degelijk ver­bon­den is met het lot van Augus­to (doutor Augus­to), Anto­nio en Duarte, maar dat ik er over­heen heb gelezen (zeer plau­si­bel gezien de manier waarop pete­pel de laat­ste tijd bezig is). Of, en dat vind ik zelf een heel mooie inter­pre­tatie, miss­chien is hij wel degelijk ver­bon­den met het lot van Augus­to (doutor Augus­to), Anto­nio en Duarte, maar zijn alle lijn­t­jes die dat enigszins zouden kun­nen verk­laren vakkundig door de schri­jver wegge­lat­en. Omdat tenslotte in het echte lev­en ook niet alles alti­jd voor iedereen even duidelijk is. En zek­er niet in deze in die zin fel real­is­tis­che roman. Miss­chien niet plau­si­bel, echter wel voor mij om mijn gemoed­srust tevre­den te stellen nu ik iet­wat in gebreke ben gebleven om dit fan­tastis­che debu­ut (dat durf ik dan weer wel uit te spreken) de aan­dacht en tijd te geven die het eigen­lijk ver­di­ende. Dus ga ik er bin­nenko­rt nog eens op terugkomen. Bij deze beloofd.

Augus­to Mendes is een welgestelde dok­ter, die tij­dens de dic­tatu­ur van Salazar de stad ver­laat om in een ver en afgele­gen dorp te gaan wonen, nie­mand weet waarom. Zijn zoon Anto­nio Mendes komt getrau­ma­tiseerd terug van de oor­log in Ango­la, waar hij twee keer naar­toe is ges­tu­urd. Dan komt diens zoon Duarte Mendes, de eigen­lijke hoofd­per­soon, een bege­nadigd pianist — die de muziek hele­maal de rug toe­keert. Hij beseft dat ook hij is aanger­aakt door deze beladen fam­i­liegeschiede­nis, en dat hij degene is die het een plek moet geven.

Jouw gezicht zal het laat­ste zijn
João Ricar­do Pedro
Uit­gev­er­ij Sig­natu­ur
ISBN 9789056724696

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Een ver­loren kindDe drie spoil­ers van Tomo­mi Ishikawa — een mis­luk­te poging tot tite­l­analyse »

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets