De kraai — Kader Abdolah

Tij­dens het opruimen deze week heb ik meteen een ruwe schat­ting gemaakt van de boeken op mijn studeerkamer. Het zijn er in ieder geval meer dan duizend, waar­van op z’n minst zeven­hon­derd romans. En dat begint een prob­leem te wor­den want ik kan de nieuwe boeken die nog steeds bli­jven bin­nenkomen niet goed meer kwi­jt. Daarom heb ik besloten om eens grondig door mijn verza­mel­ing te gaan en te zien of ik daad­w­erke­lijk elk exem­plaar dat ik in mijn bez­it heb ook echt tot in lengte der tij­den wil bewaren.

Mijn idee is om heel sim­pel één voor één elk boek uit de kast te halen en me af te vra­gen wat het boek voor me betekent. Heb ik het al gelezen? Wat vond ik ervan? Denk ik het ooit opnieuw te gaan lezen? Of indi­en ik het nog niet gelezen heb, waar ligt dat dan aan? Zijn er spe­ciale herin­ner­in­gen ver­bon­den aan het boek? En ga zo maar door.

Wan­neer ik elke week één boek door mijn han­den laat gaan, dan ben ik de komende twintig jaar wel zoet. Mits ik in de tussen­ti­jd geen nieuwe aan­schaf. We zullen zien hoe me dit gaat bevallen en hoe lang ik het ga vol­houden. Het is in ieder geval een mooie manier om mijn verza­mel­ing in kaart te bren­gen. Daarom lijkt het me ook wel hand­ig om er een aparte pag­i­na voor aan te mak­en.

Mocht ik een boek tegenkomen waar­van ik besluit het niet langer meer te willen bewaren, dan zal ik dit natu­urlijk ver­melden en hoop ik onder andere via deze weg belang­stel­len­den te vin­den. En anders breng ik ze op een gegeven moment naar de bib­lio­theek, Polare (voorheen De Slegte) of de kringloop.

Van­daag begin ik voor het gemak links­bove­naan in mijn kast. Bij de A. Daar tref ik De kraai aan. Geschreven door Kad­er Abdolah.

De-kraai

Lez­er!
Ik ben make­laar in koffie, en woon op de Lau­ri­er­gracht, no. 37. Het was nooit mijn streven om koffie te verkopen, maar het lev­en heeft het zo bepaald.

De kraai
Kad­er Abdolah
Sticht­ing Col­lec­tieve Pro­pa­gan­da van het Ned­er­landse Boek
ISBN 9789059651234

~ ~ ~

De kraai is het Boeken­weekgeschenk uit het jaar 2011. Het is tevens het enige boek(je) dat ik van Kad­er Abdolah in bez­it heb. Ergens in novem­ber heb ik het gelezen getu­ige de blog­post Oneer­baar voors­tel die ik toen schreef en waarin ik ref­er­eer naar het boek. Ik kan me er weinig tot niets meer van herin­neren en ook de blog­post geeft weinig hou­vast.

Als ik door het boek­je blad­er om her en der wat te lezen gaat er geen enkel lam­p­je bran­den. Het zegt me hele­maal niets. Slechts heel af en toe meen ik iets te herken­nen maar als ik dan verder lees blijk ik me toch ver­gist te hebben.

Alleen wan­neer ik op pag­i­na 33 een gedicht van Ger­rit Achter­berg zie staan en de ik-per­soon bekent dat hij ‘sterft van jaloezie’ bij het lezen van Smart, meen ik opnieuw met hem mee te voe­len net als toen ik het in 2011 las. Maar zek­er weten doe ik het niet.

Smart, ik ontzeg
de zon haar licht,
den ziende zijn gezicht
en dit hee­lal het even­wicht,
den dood het recht,
op elk gericht,
dat mij van haar onthecht.

Wat me weer wel helder voor ogen staat is dat ik tij­dens het lezen een soort geschenkbon als boeken­leg­ger heb gebruikt. Met de voorge­druk­te code was het mogelijk om De kraai als e-book te down­load­en. Dat heb ik niet gedaan en ga ik ook niet meer proberen. Wat me nu pas opvalt is dat er in kleine let­tert­jes gedrukt staat dat het e-book NIET geldig is in de trein als betaalmid­del om gratis te reizen op zondag 20 maart. Dat kan alleen met de papieren ver­sie. Een zoveel­ste reden om vooral­snog niet over te gaan op het dig­i­tale lezen. Verder staan nog op de achterkant van de bon met grote witte let­ters ‘De vrouwen van Kad­er Abdolah’ ver­meld. Maar dat is miss­chien iets voor een andere keer.

Of ik dit boek­je nog eens opnieuw ga lezen is me niet duidelijk gewor­den. De eerste lez­ing blijkt niet veel indruk op me gemaakt te hebben. De enige reden dat ik De kraai vooral­snog in mijn verza­mel­ing laat staan is omdat het een Boeken­weekgeschenk is. Ik heb die nooit obsessief ‘ges­paard’ maar ben nu toch wel benieuwd hoeveel ik er inmid­dels in mijn bez­it heb. En hoeveel ervan ik heb gelezen.

Eindoordeel: mag blijven

~ ~ ~

Ga naar mijn boekenkast om alle tot dusverre bespro­ken boeken te vin­den en wie weet zit er een­t­je tussen die weg mag en waar jij al tij­den naar op zoek bent. 

~ ~ ~

    • Haha­ha, mooi gevon­den.
      Ergens vind ik het wel fijn wan­neer er een struc­tu­ur of sys­teem is waar ik hou­vast bij kan vin­den.
      Het is niet dat sys­te­men heilig voor me zijn. Wel hand­ig. Als uit­gangspunt. En voor het snelle overzicht.
      Miss­chien zie ik het als een soort basis, een voor­waarde om van daaruit te dur­ven exper­i­menteren. Omdat ik weet dat er een vangnet is.

    • Tja, wan­neer het er nogal veel zijn dan helpt enig sys­teem toch wel met het snel terugvin­den.
      En ik ben ook slecht in het weg­doen van boeken. Al het andere, geen enkel prob­leem. Maar boeken…
      Toch zal ik iets moeten verzin­nen, want bin­nen niet al te lange tijd past het niet meer.

    • In de afgelopen jaren heb ik afwis­se­lend peri­odes gehad waarin ik veel of weinig boeken heb gekocht. Dat had voor­namelijk met de beschik­bare finan­ciën te mak­en natu­urlijk. Of meer dan 1000 veel of weinig is, is erg relatief. Ik ben blij met mijn verza­mel­ing maar vind ‘m een beet­je oneven­wichtig. Wil er wat meer struc­tu­ur in en het wat beter op elka­ar afstem­men. Er zit­ten zek­er boeken tussen die ik nooit (meer) ga (her)lezen en die mogen iemand anders blij gaan mak­en.
      Mocht je op zoek zijn naar boeken, dan mag je gerust wat titels doorgeven. Miss­chien heb ik ze en staan ze op de nom­i­natie om weggedaan te wor­den. Heb ik meteen een mooie bestem­ming gevon­den 🙂

  • Mijn per­soon­lijk mot­to dit jaar is “Je kunt meer weg­gooien dan je denkt”. Als ik dan jouw stuk­je lees dan zou mijn con­clusie zijn dat het boek­je wel weg kan. Het heeft niet voor niets geen indruk achterge­lat­en dus weinig reden om het ruimte in je kast in te lat­en nemen. Erg grap­pig om dan jouw con­clusie te lezen.

    • Mooi mot­to. Daar hebben wij de afgelopen twee weken al invulling aan gegeven toen we onder andere de com­plete zold­er uit­gemest hebben.
      Met mijn boeken ligt dat wat gevoeliger. Zoals je hebt gelezen gaat me dat vooral­snog wat moeil­ijk­er af. Maar ik ga mijn best doen de verza­mel­ing wat uit te dun­nen.

  • Wat een boeken, zoveel heb ik er niet. Kan ook niet aangezien me daar­voor de plaats ont­breekt. Lang leve de e-books… al hou ik er nog meer van om een boek daad­w­erke­lijk vast te hebben en blad per blad door mijn vingers te lat­en gaan. Gelezen heb ik er wel al veeeel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets