en alles staat stil…

Natu­urlijk kon ik het niet lat­en van­daag naar de site van Martha te gaan om de eerste #50books vraag van 2014 te lezen:

Als je mocht ruilen, met welk per­son­age uit welk boek zou dit dan zijn? En waarom?

Al mijn goede bedoelin­gen en blog­plan­nen ten spi­jt heb ik toch maar besloten meteen al een antwo­ord op deze vraag te schri­jven. Het was me namelijk direct duidelijk welk per­son­age hier­voor in mijn geval in aan­merk­ing zou komen: Arno Strine uit het boek De fer­mate, geschreven door Nichol­son Bak­er.

Waarom Arno? Heel sim­pel:

Arno Strine, een man die uit principe alleen tijdelijk werk aan­neemt, beschikt over de bij­zon­dere gave mensen en gebeurtenis­sen in de ‘pauze­s­tand’ te zetten. Op deze manier kri­jgt hij volop de gele­gen­heid zijn gren­zeloze nieuws­gierigheid te bevredi­gen.

Een soort Tita Tove­naar, maar dan wel een­t­je met per­verse inslag, want Arno vin­dt het vooral leuk om vrouwen van dicht­bij te bek­ijken. Dat was wat me in eerste instantie aantrok in het boek toen ik erover hoorde. Ik zocht het boek weer eens op in mijn kast en zag dat ik het in 1994 had aangeschaft. In mijn herin­ner­ing heb ik het meteen gelezen en kwam er al snel achter dat het, ondanks de luchtige toon waarin het geschreven is en de vele sek­suele han­delin­gen toch dieper ging.

Op pag­i­na 56 kom ik een onder­streepte pas­sage tegen die voor mij de kern raakt met betrekking tot de #50books vraag van van­daag. Arno, het per­son­age waar ik graag eens mee zou willen ruilen (inclusief natu­urlijk zijn gave om alles stil te zetten) is iemand die graag alleen is en houdt van de een­za­amheid. Ook dat sprak me erg aan.

Ik vind het pret­tig als de helden of heldin­nen in de boeken die ik lees alleen wonen, en zich een­za­am voe­len, want lezen is op zichzelf een toe­s­tand van arti­fi­cieel geïn­ten­siveerde een­za­amheid. Een­za­amheid maakt dat je nadenkt over de lev­ens van anderen, maakt je beleefder tegen dege­nen met wie je in het voor­bi­j­gaan te mak­en hebt, en geeft ironie en cynisme geen kans. Bin­nen in de Plooi [de naam voor de pauze­s­tand — pete­pel] ervaar ik, uit­er­aard, de ultieme een­za­amheid, en voel me daarin thuis.

Miss­chien dat ik nog wel meer in de Plooi wil zijn, dan dat ik met Arno wil ruilen. Ik wil zijn gave hebben. Dat is het.

Bin­nenko­rt meer over De fer­mate in de Boekenkast!

Een tri­om­fan­telijke kome­die over sek­suele fan­tasie en fan­tasier­ijke sek­su­aliteit!
‘Ze was net bezig haar ene been voor het andere te zetten. Ik stak mijn han­den uit en legde ze op haar heupen. De wol voelde aan als kasjmi­er of een ander ver­fi­jnd mate­ri­aal, en het was heer­lijk om haar heupen onder die zachte stof te voe­len, en te zien hoe mijn han­den de bin­nen­waartse glooi­ing van haar mid­del, die door de jurk in zekere mate werd ver­huld, vol­gden…’

De fer­mate
Nichol­son Bak­er
Uit­gev­er­ij Nijgh & Van Dit­mar
ISBN 9789038802770

~ ~ ~

1 Comment

Geef een reactie