Diezelfde avond groeide er een bos

Dins­dag #50booksdag. Dat bekt voor geen meter. En afge­lo­pen zon­dag heb ik al een #50books blog­post geplaatst. Maar ik had mezelf ook voor­ge­no­men om al mijn eigen #50books vra­gen te gaan beant­woor­den. Al jaren ben ik blij­ven han­gen bij vraag 6. En dat zal nog wel even zo blij­ven, want eerst ga ik op deze Dins­dag #50booksdag (went het al?) de inge­zon­den vra­gen naar aan­lei­ding van vraag 50 bespre­ken:

Wel­ke vraag zou je zelf als eer­ste stel­len mocht je het stok­je van #50books over­ne­men?

Nadat ik op 24 decem­ber j.l. de vraag van Niek heb beant­woord, ga ik nu ver­der met de vraag van Carel:

Welk boek of wel­ke schrij­ver zou jij als eer­ste ter hand nemen als je kin­de­ren een ver­haal mocht ver­tel­len?

Hier hoef ik niet lang over na te den­ken. Mijn ‘all-time favo­ri­te’ is zon­der twij­fel Max en de Maxi­mon­sters, door Mauri­ce Sen­dak.

Illu­stra­tie uit Max en de Maxi­mon­sters — door Mauri­ce Sen­dak

De ope­nings­zin­nen zijn bril­jant:

Toen Max zijn wolfs­pak­je aan had, en kat­te­kwaad uit­haal­de
en nog meer kat­te­kwaad
riep zijn moe­der ‘Je bent een mon­ster!’
en Max zei ‘Ik vreet je op!’
Toen moest hij zon­der eten naar bed.

Die­zelf­de avond groei­de er een bos in de kamer van Max…

Hier zit wat mij betreft alles in om kin­de­ren van­af het begin geboeid te laten luis­te­ren. Max die kat­te­kwaad uit­haalt. Welk kind wil nu geen kat­te­kwaad uit­ha­len? Een moe­der die haar kind tot de orde roept. Dat moet toch her­ken­baar zijn voor elk kind? En dan de gro­te mond die Max opzet tegen zijn moe­der. Waar­door hij straf krijgt. Hier­mee pak je alle kin­de­ren in. Zeker wan­neer hij zon­der eten naar zijn slaap­ka­mer moet. Aller­lei emo­ties zijn al voor­bij geko­men, en het ver­haal moet dan nog echt een aan­vang nemen.

Want…

Die­zelf­de avond groei­de er een bos in de kamer van Max!

De kin­de­ren han­gen nu aan je lip­pen. Een bos? In een slaap­ka­mer?

Op dit moment kun je als voor­le­zer alle kan­ten uit. Je kunt er voor kie­zen om het boek te blij­ven vol­gen, waar­bij je vol­op in de gele­gen­heid bent om alles wat er gebeurt lek­ker flink aan te dik­ken en de kin­de­ren te betrek­ken bij de avon­tu­ren van Max. Maar je kunt ook je fan­ta­sie elke avond weer opnieuw gebrui­ken om totaal ande­re avon­tu­ren te ver­zin­nen waar­in Max ver­zeild raakt. Dat is het gewel­di­ge van deze inlei­den­de zin­nen. Je kunt hele­maal los gaan en Max in de meest bizar­re situ­a­ties laten ver­zei­len.

Mits op ’t eind Max altijd weer in zijn boot­je stapt en terug zeilt, wel een jaar lang. Week in, week uit. Om uit­ein­de­lijk in zijn eigen kamer zijn avond­eten te vin­den. Nog steeds warm.

~ ~ ~

Over Mauri­ce Sen­dak is een mooie docu­men­tai­re gemaakt door Spi­ke Jon­ze (tevens regis­seur van de ver­fil­ming van ‘Whe­re the wild things are’ zoals de oor­spron­ke­lij­ke titel luidt van Max en de Maxi­mon­sters). In Het uur van de wolf is hier in 2010 aan­dacht aan besteedt, maar helaas staat die afle­ve­ring niet meer onli­ne.

~ ~ ~

Mijn twee­de bij­dra­ge voor voor #50books vraag 50

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *